Strona · s. 3strona oryginału ↗
Czego uczy nas krwawy Majdan?
Слово Просвіти, №49 за 2013 рік
Wasyl SZPITZER, Lwów. Pojawiają się dwa klasyczne pytania: „kto jest winien?” i „co robić?”. Spróbuję na nie odpowiedzieć, ale nieco zmienię ich sformułowanie: „jak do tego doszło?” i „jak tę głupotę Janukowycza wykorzystać?”. Jeśli chodzi o pierwsze, to prawie wszystko jest jasne. Dołożywszy niemało starań, aby południowo-wschodni moskalofile, a nawet „piąta kolumna” zaakceptowali integrację europejską, Wiktor Fiodorowicz nagle „stchórzył” i nie podpisał odpowiedniej umowy. W Unii Europejskiej wywołało to co najmniej zdziwienie i rozczarowanie (bo po co było tyle lat zawracać głowy przywódcom państw europejskich?), a na Ukrainie — rozpacz, gniew, wstręt do istniejącej podłej władzy. Ukraińcy już dość wycierpieli się w wielowiekowym moskiewskim jarzmie i chcą wrócić z powrotem do Europy. Szczególnie pragnie tego ukraińska młodzież, która urodziła się już w niepodległej Ukrainie, wyrosła wolna, niezombowana i potrafi właściwie ocenić zarówno europejskie, jak i moskiewsko-azjatyckie wartości moralne oraz materialne. Setki tysięcy dziewcząt i chłopców — studentów, uczniów szkół, pracujących i bezrobotnych — wyszło na majdany, aby zademonstrować światu swoje pragnienie życia w Europie. Wymagają oni od kierownictwa państwa naprawienia popełnionego błędu i podpisania umowy o integracji europejskiej. I właśnie wtedy ten strachliwy osiłek, który w Iwano-Frankiwsku zemdlał od rzuconego w niego jajka (potem udawał śmiertelnie rannego i na łóżku szpitalnym ze łzami w oczach rozprawiał, jakoby Pan Bóg ukarał tego, kto rzucił w niego „ciężkim przedmiotem”), uznał, że Ukraińcy są takimi samymi tchórzami jak on i po pobiciu już nie wrócą na Majdan. Ale przelana krew tylko dodała naszemu dobremu narodowi nienawiści i wściekłości przeciwko tej kamaryli, i w niedzielę Majdan zapełniły setki tysięcy oburzonych ludzi. Do walki przeciwko możnowładcom, którzy za pomocą zagrabionych i ukradzionych pieniędzy, za pomocą kłamstwa i oszustwa, za pomocą kremlowskich imperialnych szowinistów przejęli na Ukrainie władzę, oprócz młodzieży i licznej ukraińskiej ludności aktywnie dołączyła opozycja parlamentarna, polityczne partie pozaparlamentarne oraz organizacje społeczne. Jednoznacznie negatywną ocenę działaniom prezydenta Ukrainy wystawiły także światowa opinia publiczna, zagraniczni politycy i przywódcy państw. W odpowiedzi ekipa Janukowycza-Azarowa za pomocą „Berkutu”, milicji, „tituszek”, cynicznych prowokacji i bezdusznego stosowania siły próbuje zatrzymać naród w jego dążeniu do sprawiedliwości, europejskiego wyboru i wolności. Na te działania struktur siłowych większość manifestantów odpowiada, że jest gotowa oddać własne życie, aby doprowadzić do dymisji rządu i prezydenta. Nie będę prognozował, czym się to skończy, ale wydaje się, że chłopcy, którzy przez całe swoje życie tylko potrafili kraść, a obecnie zajmują stanowiska, gdzie można to robić w niewiarygodnie wielkich skalach i całkowicie bezkarnie, po prostu tak nie porzucą swoich koryt. Pokazały to także masowe protesty studenckie przeciwko mianowaniu pseudopułkownika Tabacznyka ministrem edukacji, które nie przyniosły żadnego rezultatu. PR-doniecka szumowina rozumie tylko siłę. Oczywiście nie można wykluczyć takiej możliwości, że oszukany, upokorzony naród ukraiński pójdzie siłą na uzurpatorów i po prostu zniszczy ich politycznie, moralnie, a niektórych nawet fizycznie. Jednak jest to mało prawdopodobne. Z drugiej strony oczywiste jest, że naród nie będzie mógł w nieskończoność marznąć na majdanach, zmęczy się i powoli rozejdzie. Nastanie niestabilna równowaga. Dlatego trzeba przygotowywać się do długiej, wyczerpującej walki o odsunięcie Janukowycza od władzy drogą legalną, a mianowicie — w wyborach prezydenckich w 2015 roku. Ta walka będzie skuteczna, jeśli wyborca już jutro będzie znał odpowiedź na pytanie: kto będzie głównym oponentem Janukowycza, kto wejdzie do zespołu oraz jaki program będzie realizowany po zwycięstwie sił demokratycznych. Dziś powtarza się sytuacja polityczna z lat 1988—90, kiedy w wyborach siły demokratyczne miały jednego wroga — komunistów, którzy zgodnie z obowiązującym wówczas prawem mieli prawo eliminować niewygodnych. Aby zabezpieczyć się przed takimi działaniami, na Lwowszczyźnie dla każdego okręgu została sporządzona lista pięciu pretendentów, z których czterech po rejestracji wycofywało się na rzecz jednego, najbardziej notowanego kandydata. Pozwoliło to zwyciężyć w zdecydowanej większości okręgów. Taką samą schemat trzeba powtórzyć w przyszłych wyborach prezydenckich. Przecież wróg jest wyraźnie określony — to Janukowycz, który będzie próbował kogoś z poważnych rywali przekupić, kogoś nie dopuścić do wyborów przez swoje „demokratyczne” sądy, a kogoś po prostu zlikwidować, jak to już próbowano zrobić podczas poprzednich jego wyborów, trując Juszczenkę. Zatem proponuję uzgodnić między sobą i ogłosić taką, na przykład, listę liderów, którzy zaczną walczyć o fotel prezydencki: W. Kliczko, A. Jaceniuk, P. Poroszenko, W. Ohryzko, O. Tiahnybok. Oczywiście mogą oni zamieniać się miejscami w zależności od bieżących rankingów, ale już podczas kampanii wyborczej powinni agitować tylko za jednego uzgodnionego z tej piątki, a w przeddzień wyborów reszta powinna wycofać swoje kandydatury na jego korzyść. Pomarańczowy Majdan pokazał: nie wystarczy wygrać wyborów — trzeba jeszcze mieć niezawodny zespół porządnych fachowców. Bo w tamtych czasach już po kilku miesiącach zaczęła się kłótnia, zwolnienia, przedterminowe wybory, rozwiązanie Gabinetu Ministrów. Wszystko to doprowadziło do reanimacji politycznego trupa Janukowycza i „mamy to, co mamy”. Przez minione lata każdy polityk pokazał swoją twarz i swoje zdolności zawodowe, dlatego możemy z imienia i nazwiska wymienić pożądane i przydatne do służby dla ojczystego narodu osoby. Ja widzę na stanowisku mi-
Zdjęcie S. Cuszki ministra obrony A. Hrycenki, ministra spraw wewnętrznych — Ju. Łucenki, ministra finansów — W. Pynzenyka, ministra oświaty — I. Wakarczuka, szefem SBU — W. Naływajczenki. Premierem powinien zostać ktoś z kandydatów na prezydenta, który wycofał się z wyścigu. A oto na stanowisku prokuratora generalnego Ukrainy widzę Julię Wołodymyriwnę. I nie jest to żaden żart, bo według mojego głębokiego przekonania, tylko ona jedna jest w stanie rozgrzebać to bagno, które za „lekką ręką” byłej komuno-nomenklatury, która rządziła Ukrainą, wzbiło się i bujnie rozkwitło nad naszą ziemią przez lata Niepodległości. Tylko ona zdoła zwrócić sprywatyzowane podstępem przedsiębiorstwa i ziemie, zapewnić wykonanie programu „bandytom więzienia” oraz sprawdzić, kto naprawdę ma „czyste ręce, które niczego nie ukradły”. Głównymi punktami programu sił demokratycznych powinny stać się: podpisanie umowy o stowarzyszeniu między Ukrainą a UE, zapewnienie ruchu bezwizowego oraz aktywizacja pracy na rzecz wstąpienia do Unii Europejskiej; uchylenie antykonstytucyjnej decyzji Sądu Konstytucyjnego o przekazaniu całej władzy w jedne ręce, czyli prezydentowi Janukowyczowi; likwidacja Sądu Konstytucyjnego, który w czasie swojej działalności nie bronił Konstytucji Ukrainy, a wręcz przeciwnie — wynajdywał sposoby jej łamania i nadawał wysokim urzędnikom prawo do robienia tego; reorganizacja systemu sądowniczego w celu dania narodowi prawa do wybierania sędziów; sprawdzenie legalności prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych i ziem oraz zwrot na własność państwową tego, co zostało faktycznie ukradzione; wprowadzenie podatku od nieruchomości i przedmiotów luksusowych; zalegalizowanie obowiązkowego procentu od zysków na wypłatę dywidend drobnym właścicielom akcji, nabytych w okresie prywatyzacji bonowej; wzmocnienie pomocy państwowej dla pracowników rolnictwa, wspieranie rozwoju małego i średniego biznesu; sprowadzenie do minimum zależności ukraińskiej gospodarki od rosyjskiego gazu; likwidacja wszystkich przywilejów dla deputowanych i wysokich urzędników oraz przekazanie zaoszczędzonych środków na rzecz czarnobylców i afgańczyków; ustanowienie maksymalnego poziomu emerytur (w tym także dla obecnych emerytów) nie wyższego niż 3 średnie pensje i przekazanie zaoszczędzonych środków na podniesienie emerytury minimalnej; ustanowienie maksymalnego poziomu wynagrodzenia dla deputowanych i wysokich rangą urzędników państwowych nie wyższego niż 3 średnie pensje; wspieranie utworzenia Pomieściowej Cerkwi Ukraińskiej; przeprowadzenie referendum w sprawie zakazu Komunistycznej Partii Ukrainy jako następczyni prawnej zbrodniczej Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego itd. Ostatnie wydarzenia otworzyły oczy wyborcom i oni więcej nie powtórzą błędu i nie będą głosować na Janukowycza, „bo on jest nasz”. I jeśli demokratyczna część naszej elity pójdzie drogą podobną do opisanej tutaj, zbrodnicza szajka zostanie zmieciona z pola politycznego, a na Ukrainie zapanuje nowa, prawdziwie demokratyczna władza, która zwróci nasze Państwo ku Europie, odcinając na wieki wieków moskiewskie pęta. Mówią, że wolność można zdobyć jedynie ceną przelanej krwi. W odróżnieniu od pierwszego, Pomarańczowego Majdanu, obecny Majdan został jednak zalany krwią. Dwukrotnie karany drobny złodziejaszek, wybrany przez „starszych braci”, którzy zajęli opustoszałe podczas sztucznego Hołodomoru ukraińskie zagrody, oraz przez zrusyfikowaną miejscową publiczność na prezydenta Ukrainy, wydał rozkaz pobicia do krwi studenckiej młodzieży.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
