Strona · s. 1strona oryginału ↗
OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROZNAWCZY 49 (945), 7—13 grudnia 2017 Tam, za Wołnowachą… Szanowni Państwo! Szanowni Państwo! 8 grudnia 2017 r. w Kijowskim Domu Nauczyciela odbędzie się uroczysty wieczór z okazji 149. rocznicy Towarzystwa „Proświta” z udziałem znanych zespołów artystycznych i wykonawców. Początek o godz. 17.
Слово Просвіти, №49 за 2017 рік
Na „pierwszej linii”. Bojownik-ochotnik Ihor Sovenko pozuje artystce-proświtance Marynie Soczenko. Już nie pierwszy rok w jednostkach wojskowych Sił Zbrojnych Ukrainy aktywnie i skutecznie pracują wysokomobilne grupy komunikacji wewnętrznej. Są one powołane do wykonywania zadań z zakresu zabezpieczenia moralno-psychologicznego pododdziałów bojowych i jednostek, przede wszystkim na froncie wschodnim. Ta praca jest tak samo ważna, jak zabezpieczenie materiałowo-techniczne czy finansowe naszych obrońców. Formy i metody pracy tych grup, które formuje Centrum ZMP SZU, są różnorodne: od koordynacji służby kapelańskiej po wydarzenia kulturalno-artystyczne i oświatowe, obliczone na ograniczoną publiczność. Zatem, ze względu na specyfikę zadania, tym razem w naszej grupie „Brawo” oprócz wojskowych było tylko dwoje proświtanców. Mykoła CYMBALIUK. Front jak front. Nasza ekipa była nieliczna — tylko czworo, chociaż miało być o jedną osobę więcej. Bandurzystka, która miała z nami jechać, w ostatniej chwili po prostu się przestraszyła i odmówiła. Dzień przedtem dopytywała się, w jakich hotelach będziemy się zatrzymywać, czy zapłacą jej diety itd. Pewnie moja odpowiedź ją rozczarowała. Mówię to bez potępienia. Zapewnienie należytego „serwisu” na froncie jest rzeczą niemożliwą. Zresztą niebezpieczeństwo ze strony wroga po drugiej stronie linii rozgraniczenia, pomimo tak zwanego rozejmu, nie jest rzeczą wirtualną. Przekonujesz się o tym za każdym razem, gdy przybywasz do naszych obrońców. Tak było i tym razem. Po niemal dwudniowym marszu z zajazdem do Wołnowachy dotarliśmy do wyznaczonego punktu. Punkt dowodzenia i obserwacji jednego z batalionów 28 Brygady Zmechanizowanej mieścił się w opuszczonym domu. Jego właściciel, jak opowiadali bojownicy, uciekł do Moskwy. Po szybkim zjedzeniu kolacji, ja i Serhij, nasz kierowca, udaliśmy się na nocleg, a dowódca i Maryna Soczenko, artystka, zostali w miejscu stacjonowania PDO. Do naszego schronienia szliśmy w gęstym mroku, klucząc jakimiś uliczkami-zaułkami opuszczonej, bezludnej okolicy osady. Po obu stronach ledwo wyłaniały się ciemne sylwetki opuszczonych chat. Od razu nas ostrzeżono: nie schodzić na pobocza — można trafić na linkę pułapkę lub minę; nie używać latarki. Nasze mieszkanie to ocalała wśród ruin zwykła wiejska chata na solidnym fundamencie: trzy pokoje bez drzwi wewnętrznych. W jednym — stara, obłupana kuchenka. W przestronnej sieni bojownicy postawili wannę i własnymi siłami doprowadzili wodę. Przy wejściu, na ścianie, improwizowana tablica agitacji wizualnej — wydrukowane z Internetu karykatury Putlera, rosyjskich „ichtamnietów” z dowcipnymi podpisami. Z przyzwyczajenia wstałem o wpół do szóstej. Właśnie wstałem, a nie obudziłem się. Bo całą noc spędziłem w półdrzemce: o północy zaczęła się strzelanina, w sąsiednim pokoju słychać było nieustające negocjacje przez radiostację punktów oporu z PDO, wchodzili i wychodzili na wartę bojownicy, a pod bokiem na niewygodnym drewnianym tapczanie do rana nie cichło bohaterskie chrapanie skrajnie zmęczonego Serhija. Na bezludnej ulicy już szarzało. Można było dostrzec ruiny domów, w które niemiłosiernie jeszcze niedawno walili z armat i „gradów” rosyjscy i prorosyjscy „wyzwoliciele”. Gołym okiem w oddali na donieckiej trasie już prześwitywał punkt kontrolny, po obu stronach którego ustawił się sznur samochodów. „Trzymajmy się, bracie”! Nasz pierwszy punkt oporu kompanii rozłożył się na uskoku góry. Droga do niego jest rozbita przez sprzęt gąsienicowy, z głębokimi koleinami i dziurami wypełnionymi gliniastą mazią, droga gruntowa. P.o. dowódcy kompanii o pseudonimie „Chimik”, kiedy przybyliśmy na miejsce, przeprowadził mnie po punktach ogniowych, płytkich okopach wykopanych w skale. Wskazując na majaczące z przeciwnej strony czy to hałdy, czy to naturalne wysokie wzgórza, rzucił: separatystyczne pozycje są od nas w odległości 800-900 metrów. Moją nieostrożną próbę wyjścia z okopu natychmiast odparł, szarpiąc mnie za rękę. Wokół — rozrzucone stare wystrzelone łuski, brzechwy, odłamki granatów. Jeden utknął w topoli — podczas ostrzałów drzewa są jeszcze bardziej bezbronne niż ludzie, nie mogą schować się w ziemiance czy okopie. A tymczasem, póki ja oglądałem pozycje i rozmawiałem z bojownikami, Maryna zaczęła pracować. Nasz przyjazd na pierwszą linię był dla chłopaków całkowitym zaskoczeniem. Nie byli przyzwyczajeni widzieć tutaj ani artystów, ani dziennikarzy, a tu — artystka! Chociaż nie, dziennikarze rzadko bywają. — Wy, dziennikarze, prawdy nie mówicie — gorączkował się rozdrażniony zastępca dowódcy kompanii ds. ZMP, były milicjant i pracownik bankowy z Odessy, — wszystko wyszukujecie jakieś niepowodzenia, zamiast pokazywać naszych bohaterów, prawdziwe żołnierskie życie, bez upiększeń, domysłów i zmyśleń! Oto dlaczego, pomyślałem, przyjęto nas początkowo z rezerwą, jak jakąś kolejną komisję czy inspekcję ze sztabu. Ale słowo za słowem i już jesteśmy przyjaciółmi: trwa swobodna, szczera i otwarta rozmowa z żołnierzami. Surowość i zamknięcie zastępuje ciepło pokrewnych dusz. Ktoś wspomina Majdan, ktoś — rodzinę i rodzinne wieś czy miasto, żonaci — dzieci i żony. Ziomek z Kijowa, główny sierżant plutonu Serhij Nedosieka, cierpliwie pozując Marynie, z zachwytem opowiada o córeczce-pierwszoklasistce, której przedwczoraj stuknęło siedem latek. Martwi się, że nie mógł osobiście jej pogratulować. Obiecuję, że zrobię to zamiast niego, kiedy wrócę do Kijowa… Zakończenie na str. 8. WASYL MAROCZKO O ANNE APPLEBAUM. POGARDA DLA UKRAINY JAKO ZJAWISKO MASOWE. GOŚĆ „SP” — HANNA CZYBACZ. 14-15
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
