Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Medal – to ważne, moralność – ważniejsza

Слово Просвіти, №49 за 2017 рік

Margarita DOWHAŃ Zdjęcia Stefanii DOWHAŃ Ucieszyłam się, jak wszyscy, z sukcesów naszych uczestników ATO na zawodach sportowych w Toronto. Ale w beczce miodu jak zawsze łyżka dziegciu. Nie od razu po tym zdołałam odezwać się do Serhijka Ilnyckiego. To jeden z naszych pierwszych bohaterów. W wieku 19 lat, w 2014 roku, jako ochotnik poszedł bronić Ukrainy, kiedy jeszcze nie było ani niezawodnej broni, ani żywności, faktycznie nawet armii nie było. Nieustraszenie stanął w obronie Ojczyzny. I był wtedy bardzo potrzebny ten silny i odważny młodzieniec… Doszło do ciężkiego zranienia. Został Serhij bez nogi, którą wyrwało razem z biodrem. Lecz silny duchem chłopak z obwodu mikołajowskiego godnie przetrwał trudności pierwszych miesięcy po zranieniu. Teraz z powodzeniem studiuje na wydziale prawa Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu im. T. Szewczenki. Opanował skomplikowaną (jak na jego przypadek) protezę. Aktywnie zajmuje się pływaniem. Na poważnych zawodach na Ukrainie zdobył srebro. Kontynuuje dalsze poprawianie swoich wyników. Nie było wątpliwości — pojedzie na zawody do Kanady. Lecz tak się nie stało. Zadzwoniłam do Serhija 9 października. Głos człowieka silnego brzmiał spokojnie. Żadnych emocji. A ja przeżywałam. Dopytywałam się. Wtedy przypuścił: wzięli wprawdzie inwalidów, ale z nogami. Z tych czterech, których wzięli, trzech on pokonywał. Może zdecydowali, że w napiętych warunkach międzynarodowych zawodów bezpieczniej mieć dwunożnych, bo chce się więcej medali. Na tym ten temat zamknęliśmy. Obecnie intensywnie przygotowuje się do sesji zimowej. Przyjedzie do Kijowa — spotkamy się. A po sesji pojedzie na mistrzostwa Ukrainy wśród paraolimpijczyków w mieście Kamianske (obok m. Dniepr). Wierzę — wkrótce będziemy mieć porządnego, pryncypialnego prawnika i jeszcze będziemy cieszyć się sportowymi zwycięstwami sławnego syna Ukrainy Serhija Ilnyckiego. A urzędnikom od sportu mówię: medal — to ważne, ale humanizm, moralność — ważniejsze. Poszukiwacz absolutnej prawdy Ołeh Moszarowski w czasie pokoju był trenerem-pedagogiem. Jest znawcą wschodniej sztuki walki kyokushin. W tłumaczeniu — związek poszukiwaczy absolutnej prawdy. A prawdę o sierżancie specbatalionu Moszarowskim usłyszałam, kiedy Ołeh na kilka minut wyszedł z sali, od jego sąsiada, szanowanego wojownika — weterana pana Ołeksandra. — Ołeh jest bardzo skromny. Nie powie. A ja opowiem o jego wyczynie wojskowym. Wiosną w stronę strefy przemysłowej pod Awdijiwką wróg wystrzelił straszne miny — prosto w skład z amunicją. Wybuchł pożar. Eksplozje. Fala uderzeniowa kontuzjowała Ołeha. I ledwo żywy, pokonując ból, znużenie, zaczął gasić pożar i razem ze swoimi żołnierzami wynosił ze składu skrzynki z amunicją, ratując życie wielu towarzyszom broni. A wtedy już upadł. Jego, nieprzytomnego, chłopcy wynieśli w bezpieczne miejsce. Niedawno Ołeh przeszedł drugą operację kręgosłupa. Ręka jeszcze nie za bardzo się rusza. Ale on promieniuje wiarą w życie. Kierowca Czornousko Starszy żołnierz oddzielnej samochodowo-ewakuacyjnej kompanii A-3085 Roman Czornousko z Perejasławia Chmielnickiego — kierowca-as. Może dlatego, że z rodziny traktorzysty. A tata wie, co to silnik i ruch. Wie i syn. I wie, jak w warunkach frontowych prowadzić samochód tak, aby zachować życie towarzyszy broni. …Od 25 września Roman jest w szpitalu. Stałe nadmierne napięcie na nogę, uderzenia, których w gorącej atmosferze nie zawsze się zauważa i wreszcie — z bólu stracił przytomność. Już była pierwsza operacja. Ma nadzieję, że po leczeniu znów pojedzie na front. „A jak wojna się skończy — wtedy do domu! Będę wychowywać dwie swoje małe córeczki — sześcioletnią i trzyletnią. Bardzo tęsknię za nimi!” Starszy sierżant Hałyna Werchołonczuk — Dwa wyższe wykształcenia. Pedagog i prawnik. Pracowała w rodzinnej Popasnej w obwodzie ługańskim jako starszy śledczy w milicji. Kiedy zaczęło się ATO, postanowiła bronić Ojczyzny… Druga sala traumatologii. Starszy sierżant, sanitariuszka Hałyna Werchołonczuk trzyma się dzielnie. Kilka minut temu przywieźli ją z sali operacyjnej, gdzie już po raz kolejny operowała nogę chirurg Nina Dżamałiwna Łazaruk. Hałyna jeszcze nie do końca doszła do siebie po narkozie, a już włączyła się do wesołej rozmowy z sąsiadką z sali i jej gośćmi. Dziennikarzom chętnie opowiada, jak po dwóch miesiącach szkolenia na poligonie „Desna” została sanitariuszem-instruktorem pierwszej kompanii pierwszego batalionu w 53 brygadzie. Mówi, że dla wojska na pierwszej linii koniecznie potrzebna jest medyczna aeromobilna technika. Ile żyć dodatkowo można by ratować! Zapamiętały się Hałynie okrutne walki pod Zajcewem, gdzie uratowała swoich pierwszych pięciu ciężko rannych chłopców, a wśród nich — Kolę Melnyka. — A teraz stoimy na Łuku Switłodarskim. Przechodziliśmy z jednego posterunku na drugi. Wróg zaczął strzelaninę, otrzymałam zranienie w lewą nogę… Obok sierżanta-medyka Hałyny Werchołonczuk stale jest narodowa flaga. A jeszcze z dumą powiedziała, że przy każdej okazji tam, na pierwszej linii, włączają Hymn Ukrainy. Jutro u Hali ósma operacja. Nadzieję i wolę do wyzdrowienia podtrzymuje mąż, sierżant pierwszego plutonu 1 kompanii pierwszego batalionu zmechanizowanego 53 brygady Rusłan Brułkow. Życia ludzkie — droższe! Wszystko ta sama ropna, najtrudniejsza chirurgia. Czekam na swojego bohatera, który jest na opatrunku. Idzie korytarzem chirurg o sportowej budowie ciała, z którym dawno się znamy. Ciepło się wita. Przemknęła myśl — on jest tutaj prawie dniem i nocą, przez te lata tylu chłopców do życia przywrócił, a ja… tylko się witam. Wszedł do swojego gabinetu. Chwila minęła i ja weszłam do niego porozmawiać. Wręczam mu ostatni numer „Słowa Proświty”, gdzie wydrukowano kolejny reportaż ze szpitala. Serhij Anatolijowycz Sapa — naczelnik oddziału chirurgii ropnej. Jest organizatorem, wzorem w swojej unikalnej pracy. Jeszcze młody, a siwy. Każdy siwy włos — za chłopców, którzy codziennie, nieprzytomni, leżą przed nim, a on przywraca ich z otchłani do życia. Z połtawskiego kraju, ze wsi Zasułla w rejonie łubieńskim ten jasny człowiek. Lekarzem był tata. Syn kontynuuje jego dzieło. Ukończył Leningradzką Akademię Wojskową. Serhij Anatolijowycz zauważył, że wykładali tam przeważnie Ukraińcy i wśród studentów było niemało rodaków, którzy przyjaźnili się ze sobą. Po nauce — na Ojczyznę. I oto ostatnie trzy lata — napięta praca. Ponad 100 operacji rocznie. Opowiedział Ser- Rusłan Sudnyk, Serhij Anatolijowycz o wojowniku z Kamieńca Podolskiego Eduardzie Panczence, którego nie udało się uratować. Królestwo mu niebieskie. Tragicznie brzmi fraza: “Lekarz umiera i rodzi się z każdym swoim pacjentem”. Oto skąd wczesna siwizna! Ale jest lekarskie szczęście, jakaś wewnętrzna siła, która, mimo niemal beznadziejnej sytuacji, dosłownie wyciąga człowieka z tamtego świata. I kiedy zwyciężasz śmierć, jesteś taki szczęśliwy! Tak pół roku temu był u nas Rusłan Sudnyk z obwodu rówieńskiego. Wydawało się — beznadzieja. 10% ciała okaleczone, zainfekowane, ropne przerzuty poszły w mózg, śledzionę, oddychał tylko przez aparat. Wzięli się za chłopaka traumatolodzy, chirurdzy jamy brzusznej, chirurdzy, neurolodzy. Słowem, to był zbiorowy wyczyn. Oczyścili organizm z beztlenowej infekcji, zachowali lewą kończynę i… wysłali Rusłana do domu na własnych nogach. — Proszę spojrzeć! I widzę na tablecie doktora Sapy najpierw zniekształcone przez śmiercionośną siłę ciało młodzieńca, a potem — portret uśmiechniętego zdrowego Rusłana! Serhij Anatolijowycz pokazuje mi uratowanych przez siebie naszych obrońców. Wpatrzcie się, szanowni, w twarze ufne i radosne. Lekarz wyraża słuszne myśli, które powinni wziąć pod uwagę przedstawiciele władzy. Trzeba, aby w medycynie było więcej ludzi o podobnych poglądach. Należy więcej uwagi poświęcać młodym medykom. Już trzy lata trwa wojna, a u nas do tej pory nie ma ani samolotów sanitarnych, ani pociągów sanitarnych z operacyjnym wyposażeniem, aby można było szybciej, sprawniej ratować rannych. Osiemnastoletni ochotnik — Mama doradziła i poszedłem uczyć się do Starobielskiego Uniwersytetu Agrarnego. Mam 18 lat. Już dorosły. Od razu zrozumiałem — trzeba iść na front. Poszedłem na ochotnika do 24. brygady pierwszego batalionu. Było to w 2014 roku. Wyuczyłem się na granatnikowego. Początkowo było strasznie. A potem zahartowałem się. Bolało tylko, kiedy ginęli towarzysze broni. Sasza o pseudonimie “Kipisz”, Kola Płochotnyk, Kola o pseudonimie “Uczytel”. Nasza rota w boju, pod ostrzałem, Hymn Ukrainy śpiewała. Siłę dawało. A jak chwile ciszy — wspominaliśmy dom… Ja z przejęciem słucham Jarosława Łohwynowa z Ługańszczyzny i obserwuję jego niemal dziecięcą twarz. On jest taki słoneczny, rozumny i z humorem. Nie powiesz, że przeszedł piekło wojny. A jednak przeszedł! — Był koniec 2016 roku. W Nowozwaniwce zaczął się bój z grupą dywersyjną separów. Myśmy im dobrze dali! Zaczęli uciekać. Myśmy gonili ich dalej i dalej. Gdzieś odezwała się broń strzelecka, wrogi wielkokalibrowy karabin maszynowy. Upadłem… Objeździłem niemało szpitali. Trzy miesiące nie wstawałem. Wzięli na druty nogę — w aparat Ilizarowa. W Charkowie lekarze 11 godzin składali do kupy moją nogę. We Lwowie wyciągnęli kulę spod dołu podkolanowego… Chłopak nieźle chodzi. Prawda, ledwo-ledwo na nogę utyka… W szpitalu diagnozują jego stan, podlecza, ale do służby wojskowej niezdolny. A Jarosław ma swoje zdanie: chcę do domu, a kiedy trzeba będzie — pójdę i będę walczył! Hałyna Werchołonczuk Jarosław Łohwynow Wasyl Stużenko z wolontariuszkami Ołeksij Awanesian Roman Hanecki

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn