Strona · s. 15strona oryginału ↗
«Reliktowe drzewa»
Слово Просвіти, №49 за 2017 рік
I jak modlić się do ikony W bezludnym kościele — na ścianie, Jeśli zima (już w prawie) Prywatyzuje nasze dni?..
Do rówieśników
Rówieśnicy, urodzeni dawno, Choćby teraz Przyznajmy się szczerze: Nam losem nikomu nie dano Szczęśliwie żyć I spokojnie umrzeć.
Bo jak uwolnić serce od troski, Kiedy twój wiek zmienia flagi, A ty zniechęcony i zgubiony Już nie liczysz na lepsze?..
I ja stałam na Majdanie
I ja stałam na Majdanie — Chciałam lepszego życia. I jasne marzenia o świcie Budziły szczere uczucia.
Nie wyrzec się i nie zapomnieć: Jedność, muzyka i śnieg… Ciężka myślami, lekko obuta — Ja tak liczyłam na wszystkich.
Naród szedł na zapach wolności, Nowych uwielbiał bohaterów. Ale chód sprowadzili po kole W zamian za pewną prostą.
I uczciwej odpowiedzi w istocie Nikt nie mówi — każdy wie: Wszystkich, kto był źle obuty, Teraz “bezczelni” obuwają.
Ale zapomnieć już się nie uda Tego, co dusze nasze grzeje: Jednoczy nas nie tyle szczęście, Jak daremnie utracona nadzieja.
Powiadali ludzie…
Kiedyś oj nie bez powodu Powiadali dobrzy ludzie: “Odetniesz palec choć jaki — Wszystko boleć będzie”.
Oj, cięli — odcięli! Zagoi się kiedyż? Mój Krymie-paluszku, Bolisz mnie, bolisz…
Kto wie: czy zagoi się, Czy będzie wiek boleć? Przecież cięty-odcięty Niełatwo dołączyć.
W wojskowym szpitalu
Siostrze Irynie Wasylenko Mnie dzisiaj w szpitalu Kasztany smutku wyszeptały: “W Dnieprze woda już zimna. Do własnych bied – bieda narodowa…”
A jeszcze: dzisiaj w szpitalu Mnie pielęgniarki przywitały — Otworzyły buteleczkę “Borżomi” I rzekły: “Idźcie do domu!”
A po drodze, Boże miły, Ja tyle młodzieży spotkałam: U wszystkich opatrunki i bandaże… Zabolało serce — ciężko iść…
Usposobieni przez niebo
Pamięci Niebiańskiej Sotni Usposobionym przez niebo Nic nie trzeba: Im słońce — bochenek, A chmura — woda.
Chyba że dowiedzieć się, Że już na Ukrainie Na wieki zniknęła Moskiewska horda.
Usposobionym przez niebo Nic nie trzeba. I ty nie żal się Na los gorzki: Żeby cmentarne świece Nie płakały w wieczność, A jasno świeciły W pamięć ludzką.
W zimnym morzu życia
Ja już przeszłam swoją drogę Przez ból, i straty, i przestrogi, I okrutne zdrady bez żalu. Teraz liczyć na kogo, Jeśli dawno już nikogo Tak, jak wcześniej, nie kocham?
Ja umiałam w biegu lat Tak zamglić swój świat, Jak późna jesień w niepogodę. I, nie pytając rzeki o bród, Weszłam w życia zimną wodę, I powiedziałam innym: “Tak idźcie!”
Idą… Nie można zatrzymać… Ktoś nawet chwali: “Umie żyć!” Gdybyż to tak ono było! A to: krąży śnieg zimny, Który zatrzymać już niezdolna Ani ręką, ani skrzydłem…
Świat — wielki
I nowego nam nie zatrzymać, I stare już wiek swój przeżyło. Lecz dokąd? Dokąd mnie podziać Na wiatrach poszarpane skrzydło? Może, dobrym ludziom pokazać? Pożalić się — zaczną leczyć. Czy pogodzić się: “Nie wszystkim latać! Nim i sienie można zamiatać”. A ono, na nieszczęście, jeszcze i delikatne, W dzień jeszcze jakoś, a w nocy — boli. No, dokąd? Dokąd je podziać? Jak z nim życie swoje dożyć? W nowym — pustka i wiatr, A stare — nie warto zwracać. Świat — wielki. Bólu nie zauważy, Nie pojmie, jak chce się latać.
Usłyszana
Szeptała w sali: “Ja nie chcę umierać…” Dobre anioły usłyszały — Duszę z nieba zawróciły.
Oto żyję teraz, śpiewam, Dobrych aniołów pytam: “Za co mi taka łaska — Ja przecież szeptałam, nie modliłam się?”
Słyszę głos z błękitu: “Szczera prośba — też modlitwa”.
Deszcze
Idą deszcze na nasze dusze, Na nasze głowy idą… Takie zimne i bezduszne, Takie ciężkie, niby rtęć.
Ich niemożliwie zatrzymać, Od nich nie można uciec — One i jutro będą lać I po duszy mojej płynąć.
Ścieżki — wszystkie już rozmyte, Woda — wylewa się z rzek. A nam potrzeba jakoś żyć Nie dzień, nie dwa, a cały wiek.
Dokąd wy, kobieto, spieszycie?
Dokąd wy, kobieto, spieszycie? W obu rękach ciężkie walizki. Po deszczu powietrze świeże I słońce na niebie — złote.
Dokąd wy, kobieto, spieszycie? Uwolnijcie choć trochę swoje ręce. Spójrzcie — gołąb idzie po bruku I kwiat w skwerku — kwitnie.
Dokąd wy, kobieto, spieszycie? Kogo wy chcecie dogonić? Przecież wam by marzyć, kochać I Bogu dziękować za to.
Dokąd wy, kobieto, spieszycie? Przecież zatrzymajcie się na chwilkę! Życie — taka mała przystanek. I ten śniegami zasypie…
A wy zawsze tak spieszycie!
Rodzinna ballada
Wyszły babcia moja z chaty, Postały i poszły… Mama wyszła ich szukać, Ale śladu — nie znalazła.
Wyszła matka moja z chaty, Postała i poszła… W ślad ja rzuciłam się — szukać, Ale śladu nie znalazłam.
Córka troszczy się, smuci, Do chaty kwiaty przyniosła… Dzień i noc mnie pilnuje, Żebym z chaty nie wyszła.
Niebezpiecznie i haniebnie
Niebezpiecznie żyć marzeniami I haniebnie żyć na kredyt. I dlatego my żyto siejemy, Zbiory wieziemy na targ.
Handlować nie umiemy, Mówimy: “Żyto — nie groch!” Niebezpiecznie długo marzymy I kolejny raz wchodzimy w dług.
Poeci
O, my bywamy zuchwali Wersetem szczerym i łzami! Dlatego nie chcemy, żeby wszyscy wiedzieli, Co odczuwamy tylko my.
I żyjemy nie tak, jak inni, I biegniemy, gdzie warto iść, I romantyczne piszemy wiersze Wśród ludzkiej krzątaniny.
Sami siebie za wszystko karzemy, Róże siejemy na wodzie. Kiedy i chowają — nie umieramy, Kiedy i starzejemy się — młodzi.
Daremnie głowy zrywać, Prowadzić w kajdanach do więzienia — My będziemy zawsze przeżywać Tylko tym, co wiemy tylko my.
Ostatnia prośba
Umierać nie chcę Nie dlatego, że wcześnie, A dlatego, że wiśnia W białą suknię ubrana.
T. Melnyk
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
