Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

II. Moskalofilstwo Lwowa: współczesność

Слово Просвіти, №49 за 2017 рік

Iryna FARION. Zakończenie. Początek w nr 47 z 2017 r. Gdy agresorowi na rękę Panowie lwowscy (mówią, nawet mer!) Jedną dobę do narodu swego Zwracać się po rosyjsku, — ja umarłem! Umarłem ze wstydu, obudziłem się z rozpaczy — To co, Franki we Lwowie już nie ma?! Dmytro Pawłyczko Stworzenie w latach 20.—30. potężnej nacjonalistycznej UWO i OUN na czele z E. Konowalcem i S. Banderą zabiło wszelkie szanse na odrodzenie moskalofilstwa. Jednakże nieoczekiwanie pod hasłami „Jedyna krajina — jedinaja strana” oraz „uchylenie ustawy językowej Kiwałowa-Kolesniczenki NIE JEST NA CZASIE” (oto one, hasła „nowoczesnego moskalofilstwa”, według D. Doncowa) w hybrydowej formie powróciło ono do Lwowa podczas aneksji Krymu i początku rosyjsko-ukraińskiej wojny w 2014 roku w środowisku lwowskiej merostwa i, w szczególności, partii „Samopomoc”. Według I. Franki, zjawisko to słusznie nazwano „narodowym paradoksem” [Franko 2006, s. 565], który przenika całą naszą historię, wykrwawiając i podważając siły narodowe w samym szczytowym momencie walki: przez światopoglądową, ideową niegotowość do samodzielnego BYCIA naród wycofuje się z pola bitwy. Właśnie stąd, ze lwowskiego ratusza, rozchodziły się medialne fale o nieaktualności uchylenia putinowskiej ustawy językowej Kiwałowa-Kolesniczenki 23 lutego 2014 roku. Przypomnę ciekawą paralelę: W. Dudykewycz, przywódca najnowszego ruchu moskalofilskiego w przededniu pierwszej wojny światowej, był prezesem „Kredytowego towarzystwa samopomocy w Kołomyi”… Proponuję kilka głównych kroków najnowszego hybrydowego moskalofilstwa (według I. Franki, „narodowego hybrydyzmu”) czy typowego mentalnego defetyzmu, zakamuflowanego pod europejskie liberalne standardy i ukraiński niedopatriotyzm w wyszywankach i z banderowskim hasłem „Sława Ukrainie”: 1. Mer Lwowa w przededniu aneksji Krymu 26 lutego 2014 roku wraz ze swoją podopieczną, naczelniczką wydziału kultury miasta Lwowa I. Podolak (to ta, która była przeciwko otwarciu archiwów KGB, przeciwko otwarciu muzeum S. Bandery we Lwowie i ta, która teraz w Radzie Najwyższej jako deputowana ludowa jest główną promotorką idei nauczania w językach mniejszości narodowych) zwrócił się do lwowian z apelem o komunikowanie się w języku rosyjskim na znak solidarności z obwodami donieckim, ługańskim oraz Krymem z motywacją: uchylenie ustawy językowej Kiwałowa-Kolesniczenki „nie jest na czasie”, bo „na czasie jest tylko walka z korupcją”. Inicjatywa rzekomo należy do dziennikarza W. Biehłowa. Apel lwowian do mieszkańców Wschodu i Południa Ukrainy. Autorzy idei mówienia we Lwowie po moskiewsku to wyjątkowy rodzaj postmodernistycznych lokai (według O. Telihi, ludzi o „lokajskiej psychice”): są zmuszeni przez okoliczności uznać ustawę KK za ukrainofobiczną, ale przez kompleks małorusa nie są zdolni poprzeć jej uchylenia. Tacy sobie wyrodkowie małorosyjskości, którzy przez swoją zepsutą ugodową naturę nigdy nie rozwiną się w niezależnych Ukraińców (wśród nich lwowska pisarka M. Sawka, która na znak protestu przeciwko uchyleniu ustawy językowej KK zaczęła wydawać po rosyjsku książki w wydawnictwie „Starego Lwa”). To o nich, swoich potomkach rodakach-lwowianach, pisał I. Franko: „Bądźmy pewni, że kiedy w Rosji środek ciężkości od reakcyjnego biurokratyzmu przesunie się do liberalizmu, wśród naszych galicyjskich moskalofilów narodzi się tyle liberałów, co grzybów po deszczu. Będą tak samo służyć obcym bogom, tak samo w imię „wszechświatowej miłości” obrzucać błotem każdą kulturalną pracę na naszym rodzimym gruncie…” [Franko 2006, s. 573]. Przypomnę, że osławiona putinowska ustawa językowa z 2 lipca 2012 roku została uchylona przez Radę Najwyższą 23 lutego 2014 roku 232 głosami deputowanych VII kadencji, ale p.o. Prezydenta O. Turczynow nie podpisał tej ustawy, a Trybunał Konstytucyjny, który z inicjatywy Iryny Farion i wniosku partii „Swoboda” rozpatrywał tę kwestię, do dziś nie ogłosił decyzji o jej niezgodności z Konstytucją. 2. Wymowna jest psychologiczna motywacja przejścia na komunikację w języku rosyjskim w dniach po Majdanie i na początku rosyjsko-ukraińskiej wojny w lutym 2014 roku u ówczesnej naczelniczki wydziału kultury we Lwowskiej Radzie Miejskiej, a teraz deputowanej z „Samopomocy” Iryny Podolak. Za tę obnażoność własnego upadku trzeba jej jednak podziękować, bo psychologowie społeczni mają przed sobą ciężkiego i przewlekłego pacjenta: „Ja poważnie zastanawiam się, czy nie przejść na język rosyjski w przestrzeni publicznej. Z zasady. Nikt nie mówił, że będzie łatwo, ale że będzie tak wstrętnie — nie oczekiwałam. Obecność przerywanego intelektu i dobrej pamięci niektórych osobników z Wszechukraińskiego Zjednoczenia „Swoboda” nie może usprawiedliwiać tej szkody, którą wyrządzają swoją „działalnością” mojemu krajowi. Moje soborowe myślenie krzepnie. Możecie zaczynać”. O takich I. Franko mówił, że odchodząc od ojczystego języka, stają się „duchowo w czasie sparaliżowani”, pogrążając się w martwym renegactwie [Franko 2006, s. 546—547]. 3. Deputowana-większościowa ze Lwowa I. Podolak jest główną lobbystką ustawy „O języku państwowym” 5670d, która w rzeczywistości jest przepisana z ustawy „Swobody” 5669, jednak z koncepcyjnymi zmianami w ponad 20 artykułach z 59, gdzie zapisano prawo do stosowania obok języka państwowego innych języków (zrozumiałe, że teraz za zaimkiem „inne”, w przeciwieństwie do terminu „język regionalny”, ukryto język okupanta — rosyjski): art. 6, ust. 1; art. 9, ust. 2; art. 10, ust. 6; art. 11, ust. 2; art. 13, ust. 2; art. 14, ust. 2; art. 16, ust. 2; art. 17, ust. 3, 4, 6; art. 18, ust. 2, 3, 4; art. 19, ust. 2, 5, 6, 7; art. 20, ust. 3, 6; art. 21, ust. 2; art. 22, ust. 2, 5; art. 23, ust. 3, 6; art. 24, ust. 1; art. 26, ust. 2, 6; art. 29, ust. 2; art. 30, ust. 1, 2, 3; art. 32, ust. 3, 4; art. 34, ust. 2... O prawie do używania języków mniejszości narodowych mowa jest w co najmniej sześciu artykułach: art. 1, ust. 2; art. 10, ust. 8; art. 17, ust. 3, 4; art. 19, ust. 2; art. 20, ust. 6; art. 22, ust. 3; art. 36, ust. 2... Czy to więc ustawa o języku państwowym, czy także o porządku stosowania innych języków? Jednak decydującym w tej ustawie od lwowianki Podolak i innych jest jednak artykuł 1, ust. 2, który jest po prostu przepisany z artykułu 6 ustawy Kiwałowa-Kolesniczenki: „Status języka ukraińskiego jako jedynego państwowego nie może być podstawą do zaprzeczenia językowym prawom i potrzebom osób należących do mniejszości narodowych”. Po tym artykule dalej tej antyjęzykowej ustawy można nie czytać. Jednakże, panowie, otrzymała ona niemałe wsparcie w tak zwanym środowisku intelektualnym, które ujawniło się na blogu „Ukraińskiej Prawdy” A. Jusowa z 19 czerwca 2017 roku. Słowem, wszystko jak w czasach średniowiecza: rękami rzekomych intelektualistów język zaganiają w służebność. Oto ci ludzie: językoznawca O. Awramenko, dyrektor Instytutu Językoznawstwa B. Ażniuk, dziennikarka A. Akułenko, pisarz I. Andrusiak, aktywista Hennadij Afanasjew, prezenterka telewizyjna M. Barczuk, politolog M. Basarab, dziennikarz O. Borysenko, muzyk W. Broniuk, prawnik W. Wasylenko, pisarz J. Wynnyczuk, artystka I. Witowśka, historyk W. Wiatrowycz, aktywista W. Heneraliuk, polityk J. Hnatkewycz, dyrektor Instytutu Języka Ukraińskiego P. Hrycenko, prawnik Roman Hołowenko, pisarze A. Dnistrowyj i I. Dracz, dziennikarz O. Dowżenko, dyrektor Instytutu Literatury M. Żułynśkyj, założycielka i dowódca batalionu „Hospitallery” J. Zinkewycz, historyk A. Zinczenko, aktywista O. Iwanow, profesor O. Iwanowśka, pisarz O. Irwaneć, eks-minister S. Kwit, wydawca W. Kyryczenko, aktywiści O. Klasztornyj, I. Kobielewa, M. Kobielew, I. Kozub, S. Kuzan, S. Litynśkyj, I. Łozowyj, R. Łużećkyj, T. Marusyk, I. Koliuszko, O. Matwijczuk, R. Matys, D. Matijas, S. Osnacz, A. Mychajłowa, muzyk I. Łenio, wydawca i poeta I. Małkowycz, dziennikarz J. Makariw, językoznawca L. Masenko, poeta Pawło Mowczan, językoznawca M. Mozer, dziennikarka S. Ostapa, pisarz S. Pantiuk, poeta D. Pawłyczko, pisarka S. Pyrkało, krytyk filmowy J. Pidhora-Hwiazdowśkyj, pisarka S. Powalajewa, aktywista P. Podobied, dziennikarz W. Portnykow, aktywiści M. Potapczuk, J. Repetko, redaktor W. Roh, aktywistka A. Rozłucka, piosenkarka A. Rudnyćka, pisarka M. Sawka, aktywistka O. Sało, aktywiści D. Sinczenko, O. Sinczenko, O. Słabospyćkyj, I. Sprynśkyj, W. Subotin, politolog W. Taran, językoznawczyni N. Tracz, piosenkarz S. Fomenko, aktywiści K. Czepura, J. Czornohuz, T. Szamajda, wykładowca J. Szewczuk, aktywistka N. Szelestak, pisarz W. Szklar, aktywiści A. Szczekun, J. Jurczyszyn, A. Jusow. Większość z wymienionych to nieznana szarzyzna, sługusy reżimu (czy „lokaje”, według O. Telihi), którzy rozpuszczają się wśród znanych autorytetów, które albo nie czytały ustawy, albo naprawdę, jak ci „błagonamiernyje małorosy”, którzy w XIX wieku błagali naczelnika żandarmów Dołgorukowa o zatrzymanie rozwoju UKRAIŃSKIEGO JĘZYKA, bo to „pachnie rewolucją i odseparowaniem Małorosji”, i sami wpadli w wieczną ukraińską zdradę, znajdując wyjątkową lwowską lobbystkę z Samopomocy I. Podolak, która wzywała Lwów do mówienia językiem wroga w czasie zabijania Ukraińców właśnie przez język ukraiński! Oto posłuchajcie wytworu z ustawy 5670d: „Na prośbę klienta jego osobista obsługa może być realizowana także w innym języku, akceptowalnym dla stron”, czyli zatwierdzenie absolutnej nieobowiązkowości języka państwowego w sferze serwisu, co jest codziennym językowym bytem. O edukacji już nawet nie ma mowy (art. 17): tam triumf języków mniejszości narodowych, które nie wiadomo skąd się wzięły, bo u nas nie ma rubryki „narodowość”. A „błagonamiernyje małorosy” wiedzą, kto jakiej jest narodowości, a co do swojej, to jakoś Bóg da… 4. Szef frakcji „Samopomoc” Sadowego Bereziuk nie publicznie na radzie kierowników frakcji żądał od przewodniczącego Rady Najwyższej Hrojsmana ogłoszenia kierownikowi aparatu Rady Najwyższej p. Zajczukowi nagany za to, że kwestia ochrony państwowego statusu języka ukraińskiego znalazła się w porządku obrad... Chodzi o wniesienie poprawek do mojego z J. Mychalczyszynem projektu ustawy „O wniesieniu zmian do Ustawy Ukrainy „O służbie państwowej” (w sprawie obowiązkowej znajomości języka ukraińskiego przez osoby zajmujące stanowiska państwowe i służbowe organów władzy państwowej (z 23.02.2014 r.) z wymogiem wobec urzędników państwowych komunikowania się w języku państwowym i zdawania egzaminu z języka ukraińskiego. Ten projekt ustawy przerejestrował poseł ze Swobody Mychajło Hołowko pod nr 1201 i zagłosowało za nim 20.05.2015 roku tylko 152 deputowanych. Z czasem, pod naciskiem społeczeństwa i już innego autorstwa ustawa „O służbie państwowej” właśnie z tym sformułowaniem została jednak przegłosowana… Słowem, problem „Swobody” tylko w jednym: ona wyprzedza czas!!! Hybrydom to bardzo nie w smak. 5. Dalsza bitwa o ograniczenie języka ukraińskiego rozegrała się w 7. językowym artykule ustawy O edukacji (N3491-d). Tutaj lwowianie-deputowani pokazali się jako absolutni ideolodzy hybrydowej drogi Ukrainy: wbrew Konstytucji, decyzji Sądu Konstytucyjnego z 1999 roku oraz Ustawy Ukrainy „O ratyfikacji Ramowej konwencji Rady Europy o ochronie mniejszości narodowych” (art. 14. „Strony zobowiązują się uznać za każdą osobą, która należy do mniejszości narodowej, prawo do nauki języka swojej mniejszości”) zaproponowali nie uczyć się, a nauczać w językach mniejszości narodowych i uczyć języków mniejszości narodowych za państwowe pieniądze. Taką poprawkę do ustawy edukacyjnej wnieśli A. W. Parubij, O. W. Juryneć, O. I. Syrojid, I. I. Podolak, O. R. Bereziuk, O. O. Skrypnyk, H. Hopko. Inspiratorką tej poprawki jest minister edukacji i nauki lwowianka L. Hrynewycz, która poszła jeszcze dalej: zaproponowała uczyć w uczelniach wyższych języka mniejszości narodowych w celu dalszej działalności zawodowej absolwenta… Na szczęście ta propozycja nie weszła do językowego artykułu. W rezultacie otrzymano językowy artykuł z nauczaniem w językach mniejszości narodowych w przedszkolnej i początkowej edukacji szkolnej; brak sformułowań w dalszej edukacyjnej pionowej strukturze, a także wykładanie po angielsku i w językach Unii Europejskiej jednej lub kilku dyscyplin… Czyli i wojna, i hańba, o czym jaskrawo zaświadczyły protesty naszych historycznych okupantów, przede wszystkim Węgrów i Rumunów oraz obecnych okupantów — Moskali, dołączyli do tego Bułgarzy, Grecy, Mołdawianie i napisali list do ministra spraw zagranicznych Klimkina. Polacy odmówili podpisania się pod takim nieadekwatnym listem, jednak swoje zastrzeżenia również wyrazili, ale za to po prostu oszaleli w swoich szowinistycznych żądaniach traktowania naszej historii, w szczególności OUN-UPA… „Europrzyjaciele” nie docenili tego prezentu od nowożytnych małorosyjskich hybryd, zakamuflowanych pod obrońców praw mniejszości narodowych. Jak mawiał wielki Iwan Puluj, „pochylaniem Ukraińcy niczego nie zdobędą, wiadomo bowiem, że na pochyloną wierzbę kozy skaczą” [Farion 2017, s. 167]. Deputowani-lwowianie wszyscy bez zastrzeżeń poparli ten hybrydowy i poniżający dla Ukraińców językowy artykuł ustawy edukacyjnej, a minister edukacji już gorliwie wyjaśniła, że w dalszych ustawach edukacyjnych, w szczególności o edukacji średniej, wniosą poprawki na korzyść nauczania w językach mniejszości narodowych. Czyli drzwi do węgierskiego, polskiego, rumuńskiego separatyzmu otwarto, bo moskiewski separatyzm już zabrał tysiące żyć naszych wojowników wyłącznie tam, gdzie powszechnie panował język rosyjski. Za tą ustawą zagłosowali tacy lwowianie (lub z obwodu lwowskiego) z prezydenckiej frakcji Bloku Petra Poroszenki: I. Hryniw, J. Dubnewycz, B. Dubnewycz, A. Łopuszanśkyj, O. Juryneć; z Frontu Ludowego: I. Wasiunyk, M. Wełyczkowycz, M. Kadykało, M. Chmil; Samopomocy: I. Podolak (JEDYNA wstrzymała się w głosowaniu za nauczaniem w języku ukraińskim w tak zwanym przejściowym rankingowym głosowaniu), O. Skrypnyk; z Partii Radykalnej J. Szuchewycz. Wśród pozafrakcyjnych za specjalne preferencje dla języków mniejszości narodowych zagłosowali A. Parubij, O. Syrojid, W. Parasiuk. Konstatujemy: wyłącznie dzięki lwowskim deputowanym wynaleziono nowy sposób ucisku języka ukraińskiego poprzez podniesienie statusu języków mniejszości narodowych. 6. W szczególny sposób dba o język mniejszości narodowych minister edukacji i nauki lwowianka L. Hrynewycz. Właśnie ona była autorką wniesienia poprawki do ustawy „O szkolnictwie wyższym” o prawie do zdawania egzaminu wstępnego w językach mniejszości narodowych: art. 45, pkt 11, 12:

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn