Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

Ihor Pokład: „Staram się cieszyć każdym dniem”

Слово Просвіти, №49 за 2021 рік

10 grudnia 80-letni jubileusz obchodzi znany ukraiński kompozytor, laureat Nagrody im. Szewczenki, artysta ludowy Ukrainy Ihor Pokład. Autor ponad 150 piosenek, które stały się „wizytówką” Ukrainy na świecie. Wśród nich – „Skrypka hraje”, „Oj, letili dyki husy”, „Czariwna skrypka” i inne. Piosenki kompozytora znajdują się w repertuarze Niny Matwijenko, Rusłany Łyżyczko, tę listę można kontynuować. 12 grudnia w Kijowskim Narodowym Akademickim Teatrze Operetki odbędzie się wieczór autorski kompozytora oraz prezentacja jego książki. A dziś Ihor Dmytrowycz jest gościem „SP”. – Proszę opowiedzieć o wieczorze autorskim, który jest planowany w Teatrze Operetki, oraz o książce, która będzie tam prezentowana. – Jeśli szczerze, nie jestem na bieżąco z tym, co dokładnie wydarzy się w teatrze. Wydaje mi się, że przygotowują mi niespodziankę, a szczegóły trzymają w tajemnicy. Domyślam się, że będą piosenki, cytaty z książki. Jeśli chodzi o samą książkę, to szedłem do niej nie jedną dekadę. Początkowo było marzenie, by opowiedzieć o tych, którzy odegrali ważną rolę w moim życiu – o przyjaciołach, współautorach. A potem postanowiłem opowiedzieć o tym, od czego wszystko się zaczynało. Tak narodziły się rozdziały o dzieciństwie, młodości, twórczości i rodzicach. A jak moje wspomnienia przyjmie czytelnik? Zobaczymy. Ale mam nadzieję, że napisane przeze mnie poruszy duszę. Bo opowiedziałem o tych, o których niemal zapomniano, chociaż o takich postaciach nie można zapominać. Niech czytelnicy wspomną tych wielkich ludzi. Chyba napisanie tej książki to jeszcze jedna moja misja na ziemi. – Pewnie wielu pamięta pańskie musicale „Takie żydowskie szczęście” oraz „Sen w noc wigilijną”, które przez wiele lat z sukcesem były wystawiane na scenie Narodowej Operetki Ukrainy. – Te dwa spektakle to daleko nie wszystko, co widziała Operetka. Kiedyś chodziłem w jej mury jak do rodzinnego domu. Wszystko, co nowe, proponowałem przede wszystkim Operetce. Teraz nawet nie zliczę, ile moich spektakli zobaczyli widzowie na scenie tego teatru. Co zaś tyczy się tych dwóch, o których pan wspomniał, to zapewne są one najulubieńsze. Przykro, że tak niespodziewanie zakończył się sceniczny los „Snu w noc wigilijną”. Przecież ten spektakl kochali i widzowie, i aktorzy. Co mogę powiedzieć o „Takim żydowskim szczęściu”? Od pierwszego dnia, gdy wziąłem do ręki powieść Ołeksandra Kanewskiego, już nie mogłem spokojnie spać – w głowie ciągle rodziły się melodie. A kiedy zobaczyłem spektakl, to łzy napłynęły mi do oczu. Oczywiście, z radości. Jestem bardzo wdzięczny wszystkim aktorom, których skład przez dekady zmieniał się kilka razy. Ale największe moje podziękowania dla Tamaroczki Tymoszko, która „niosła” w duszy przez te wszystkie lata los baby Mani! Po prostu kłaniam się jej do ziemi! Szkoda, że ten spektakl też już odszedł do historii… – Co może pan opowiedzieć o początkach swojej twórczości? – Przyznam się, musiałem przejść ogromną drogę – od zapoznania się z instrumentem muzycznym do zapoznania się z poetą i wykonawcą. Być może młodzieńczy maksymalizm i pewność siebie skłoniły mnie, by iść na skróty aż do geniuszy. Czy mogłem wtedy na coś liczyć? Oczywiście, że nie. Ale gdzieś się poszczęściło, gdzieś los się uśmiechnął. Po prostu wziąłem i postanowiłem przyjść do kogokolwiek, a nim okazał się Borys Olijnyk. Los. A już do Kostiantyna Ohniewoja poszedłem bardziej pewny siebie. Młodość! Ona nie widzi przeszkód. Poszedłem – i wszystko. Tak narodził się utwór „Pisnia ne zablukaje”. Po prostu wszystkie gwiazdy się połączyły. – Stopniowo teatr coraz głębiej wchodził w pańskie życie. – Przypadek przywiódł mnie do mojej największej twórczej miłości, przypadek przywiódł do teatru. Kiedy zaproponowano mi libretto spektaklu „Drugie wesele w Malinówce”, początkowo nawet nie wyobrażałem sobie, z której strony do niego podejść. Ale zabrałem się z Bożą pomocą. I wszystko wyszło. I nie tylko wyszło, ale jeszcze biło wszelkie rekordy pod względem liczby wystawień w całym byłym Związku Radzieckim. Potem była „Konotopska wiedźma” i jeszcze z dziesięć innych prac. – Napisał pan muzykę do wielu piosenek. Pewnie każda piosenka powstawała inaczej? – Pisałem piosenki razem z Jurijem Rybczynskim, Ołeksandrem Wratariowem, Mychajłem Tkaczem, Dmytrem Łucenkiem. Z każdym z tych autorów pracowaliśmy inaczej. Ktoś proponował mi teksty piosenek, z kimś pracowaliśmy jednocześnie, a ktoś pisał do mojej melodii. Wydaje mi się, że mam tylko jedną piosenkę, w której nie zmieniłem ani jednego słowa. To piosenka do słów Mychajła Tkacza „Posmichnyś, dole…” Chyba ona jest ulubioną. Chociaż kocham wszystko, co napisałem. Moje piosenki to moje dzieci. Jak ich nie kochać? – Ma pan doświadczenie w pracy w kinie i animacji? – Bardzo lubiłem pracować nad kreskówkami razem z Wołodią Dachną. To niesamowite odczucia – 10-15-20 sekund – nowy motyw muzyczny. Na pierwszy rzut oka może się to wydawać niemożliwe, ale mnie, na szczęście, się udało. Pracować było ciężko, ale jednocześnie bardzo ciekawie. Jeśli chodzi o kino, to tutaj nie ma czegoś, co zapamiętałbym na całe życie. Raczej odwrotnie – jest to, czego żałuję do dziś. Odmówiłem pracy przy filmie Leonida Bykowa „W strefie zagrożenia tylko starcy”. Wtedy nie poczułem swojej roli w tym obrazie. Być może to największy błąd mojego twórczego życia. Ale, niestety, czasu nie da się cofnąć. – A za co otrzymał pan Nagrodę im. Szewczenki? [Fragment tekstu w tym miejscu zawiera listę laureatów nagród teatralnych, która wydaje się być wklejona z innego artykułu, jednak zgodnie z instrukcją tłumaczenia całości, tekst jest kontynuowany] ...opery/operetki/musicalu – „Łys Mykyta” (Lwowski Narodowy Akademicki Teatr Opery i Baletu im. Salomei Kruszelnickiej); • Za najlepszy spektakl choreograficzny/baletowy/plastyczny – „VINO” (Kijowski Akademicki Teatr Dramatu i Komedii na Lewym Brzegu Dniepru); • Za najlepszy spektakl poszukiwawczo-eksperymentalny – „Czornobyldorf” (PORTO FRANKO, NOVA OPERA); • Za najlepszą choreografię – Chrystyna Słobodianiuk za spektakl „Czornobyldorf”; • Za najlepsze rozwiązanie muzyczne spektaklu – Roman Hryhoriw i Ilja Razumejko za spektakl „Czornobyldorf”; • Za najlepszą scenografię – Roman Hryhoriw i Ilja Razumejko za spektakl „Czornobyldorf”; • Za najlepszą rolę męską – Wasyl Sydirko za rolę Erosa w spektaklu „Filoktet. Antyczny rave”; • Za najlepszą rolę kobiecą – Oksana Cymbalist za rolę Afrodyty w spektaklu „Filoktet. Antyczny rave”; • Za najlepszą pracę reżyserską – Roman Hryhoriw i Ilja Razumejko za spektakl „Czornobyldorf”. – Ukraiński teatr krzepnie, mimo... – Zdziwi się pan zapewne, ale nie za piosenki, nawet nie za bajki, a za muzykę do cyklu dokumentalnego. Co więcej, chociaż byłem w grupie twórczej filmu, w dekrecie początkowo mnie nie było. I kiedy projekt dekretu trafił na biurko ówczesnego pierwszego sekretarza KC KPU Wołodymyra Szczerbyckiego, zapytał on ze zdziwieniem: „Dlaczego w składzie grupy twórczej jest Pokład, a w składzie do nagrodzenia go nie ma?”. Po tym moje nazwisko się pojawiło. – W tym roku został pan jednym ze zwycięzców ogólnonarodowej akcji „Gwiazda Ukrainy”. – Może pan zapytać, czy czekałem na to wyróżnienie. Przyznam, że nie. Już dawno na nic i na nikogo nie czekam. Oczywiście, miło było je otrzymać. Jestem wdzięczny wszystkim organizatorom tego wydarzenia. Ale przede wszystkim jestem wdzięczny tym ludziom, którzy przyszli mnie powitać. Tym, którzy przypomnieli mi, że istnieję, że moja twórczość żyje, że moje piosenki pamiętają. To jest właśnie prawdziwa nagroda – miłość ludzi. To mnie wzruszyło i przez kilka dni żyłem pod wpływem tamtego wydarzenia… – Co może pan powiedzieć o współczesnym poziomie ukraińskiej estrady? – Może to i nie jest poprawne, ale nie śledzę nowości. Nie oglądam telewizji, nie słucham radia. Prawda, czasami, jeśli zaproponuje żona, mogę posłuchać czegoś, co jest rzeczywiście interesujące w jej opinii. Coś się podoba, a co nieco wywołuje smutek. Nasz czas minął. Pracowaliśmy dużo, owocnie i długo. Niech młodzież teraz pracuje. Oni piszą dla swojego pokolenia. Jeśli będzie coś naprawdę utalentowanego, to pozostanie potomnym. Wtedy będzie można wystawić ocenę. A ocenić „na gorąco” jest prawie niemożliwe. Czas decyduje o wszystkim. Ja zaś szczerze życzę młodym kolegom sukcesu. – Czym dzisiaj żyje kompozytor Ihor Pokład? – Mój codzienny plan to obudzić się w dobrym nastroju, wypić aromatyczną kawę, zobaczyć słońce, pospacerować ze swoimi psami w ulubionym ogrodzie. Jeśli chodzi o twórczość, to tutaj można po prostu oglądać się za siebie i analizować, czy wszystko się udało, czy można było zrobić lepiej. Wszystko, co stworzone, już żyje własnym życiem. Wypuściłem to i staram się cieszyć każdym nowym dniem. Czego i wszystkim życzę. Rozmawiał Eduard OWCHARENKO zważając na to, że ma wiele przeszkód – brak finansowania, ograniczenia z powodu pandemii. Dyktuje modę w państwie i deklaruje się jako niezwykle potężna instytucja w budowaniu narodu. Chcę, żeby nasza władza to usłyszała. Teatr to potężne narzędzie wychowania narodu. Chcę, żeby GRA nie dzieliła, a łączyła. Wzywam wszystkich, którym nie jest obojętny ukraiński teatr – dołączajcie do nas, do NSTDU. Najważniejsze, musimy nie zapominać, że teatr to wizerunek naszego państwa, a także potężna reklama kraju. Ukraiński teatr to model formowania Ukrainy, ponieważ odkrywamy różne tematy, które są odzwierciedleniem problemów społeczeństwa. Dzisiaj nikt nie przegrał, dzisiaj wygrał ukraiński teatr – jest przekonany przewodniczący NSTDU i założyciel festiwalu-nagrody GRA Bohdan Strutyński. Własna inf. Zdjęcie Artema HAŁKINA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn