Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Pawło Żebriwski: O tym, co ważne

Слово Просвіти, №49 за 2021 рік

Polityk, działacz społeczny Pawło Żebriwski żyjemy w świecie, w którym niepostrzeżenie doszło do zamiany ważnych pojęć. Kłamstwo zaczęto nazywać alternatywnym punktem widzenia, głupotę – swoistością, zdradę – celowością, podłość – zaradnością, korupcję polityczną – pragmatyzmem. Normy etyczne zastąpiono preferencjami materialnymi. „Koniec historii” i „era dobrobytu”, o których tak wiele mówili zachodni politycy, obróciły się w strach przed początkiem nowej wojny światowej i zuchwałymi działaniami autorytarnych reżimów. „Oda do radości” – hymn wymarzonej przez Ukraińców Europy – zaczęła brzmieć dla nas jak „Requiem” dla utraconych iluzji. Na drodze do ukraińskiego Raju utraciliśmy moralno-etyczne punkty odniesienia. Ponieważ nami długo kierowali „ludzie z przeszłości”, którzy założyli wyszywanki, ale duchem pozostali obcymi na ukraińskiej ziemi. Dlatego imitacja stała się główną strategią ukraińskiej elity politycznej. Lecz krach elity politycznej nastąpił nie wtedy, gdy pewien nowicjusz wykrzyknął: „jakaja raznica” i zniwelował ważne wartości, zrównując je z jakością dróg. Zwyrodnienie zaczęło się wtedy, gdy politycy zaczęli imitować swoje ukraiństwo, a nie przejawiać je w decyzjach i działaniach. Wartości w działaniach zastąpiono wyborczo wyważonymi hasłami i atrakcyjnymi „obrazkami”. Imitacja sprawiedliwości, imitacja bezpieczeństwa, imitacja godności, imitacja miłości do Ukrainy nie pozwoliły położyć mocnych fundamentów ukraińskiej państwowości. Jaskrawe „dekoracje” zastąpiły niezbędne instytucje i struktury państwowości. Lecz wojna o niepodległość zerwała „maski” z wielu obłud i dowiodła, że wartości – to jest to, za co gotowi są umierać ludzie. Ukraina stała się uświadomioną wartością dla większości Ukraińców. Co więcej, do wielu przyszło zrozumienie, że prawdziwa niepodległość budowana jest na wartościach. Weszliśmy na drogę zmiany elity politycznej. Ukraiński naród polityczny, który hartuje się w wojnie o niepodległość, musi dać odpowiedź na ważne pytania. Jaka powinna być ukraińska elita polityczna? Na czym powinno bazować nasze ukraiństwo? Kto weźmie odpowiedzialność za brzemienne w skutki dla kraju decyzje? Wokół jakiej IDEI zgromadzi się ukraiński naród polityczny, aby zbudować sukcesywne państwo? Wierzę, że Ukrainiec urodził się, aby stać się SZCZĘŚLIWYM. To moja idea dla tej wspólnej sprawy. Może ona stać się naszą narodową Ideą. Szerzej swoje poglądy wyłożyłem w moich dwóch nowych książkach – „Rozmyślania” oraz „Spojrzenie na ideę narodową”. To moja próba odpowiedzi na ważne pytania. Wspomnę też swoją pierwszą książkę o reformach „Żyć po ludzku”, wojnie, towarzyszach broni oraz trzyletnim przewodniczeniu Donieckiej Obwodowej Administracji Wojskowo-Cywilnej. Te książki – to moje myśli i wizja tego, jak mamy tworzyć swój niezależny i wolny ukraiński Świat. Bez oglądania się na Wschód i Zachód. Bez ograniczeń i wskazówek. Wolności, możliwości, zamożność, godność i demokracja, będąc raz zdobyte, zawsze wymagają czujności i ochrony. Ukraina już udowodniła, że może przypomnieć Europie i światu o tym. Jak? Odstawszy własną wolę i godność. Zełenskiemu czas się obudzić i zająć obroną Ukrainy ogromne zagrożenie szerokoskalarnego ataku Rosji na Ukrainę. Problem w tym, że budżet Moskwii pęka od pieniędzy otrzymanych ze sprzedaży ropy i gazu. Zamiast urządzać życie Moskali, złośliwy kremlowski karzeł postanowił wydawać je na wojnę z Ukrainą. O tym zagrożeniu istotnie przypominają – budzą naszych władców – przede wszystkim Stany Zjednoczone Ameryki. Najpierw był insight w gazecie The Washington Post o gromadzeniu rosyjskich wojsk na granicy z Ukrainą. Jednak „bojowe koguty” Zełenskiego ogłosiły, że to nieprawda, fake. Po tym ich potraktowano, jak ślepe kocięta, faktami i przypomniano, że Rosjanie zostawili cały sprzęt i wyposażenie na granicy z Ukrainą po swoich tak zwanych ćwiczeniach, a wycofali jedynie personel. „Bojowe koguty” na to zamilkły. Ale USA nie zatrzymały się: przyjęły oświadczenie Departamentu Stanu, opublikowały oświadczenie oficjalnego przedstawiciela Pentagonu, a nawet wysłały dyrektora CIA do Moskwy, aby ostrzec Putlera przed atakiem na Ukrainę. Kiedy raszyści zaczęli udawać, że nic się nie dzieje, USA zmuszone były dokonać wycieku informacji o tym, że jednym z kluczowych pytań, które omawiał szef CIA z Putlerem, było prawdopodobieństwo ataku Moskwii na Ukrainę. Dzięki Bogu, nie jesteśmy samotni. Wielka Brytania również demonstruje poważne wsparcie dla Ukrainy. Podpisano międzyrządowy kontrakt o wartości 1,7 mld dolarów na budowę dwóch baz marynarki wojennej i przerzucenie okrętów bojowych. Co więcej, premier Boris Johnson oświadczył: jeśli rozpocznie się atak na Ukrainę, to obecnie w pełnej gotowości bojowej znajduje się 600 brytyjskich specjalsów, wyposażenie jest już na lotnisku i Brytyjczycy są gotowi przerzucić ich na Ukrainę. Dla zrozumienia: jeden brytyjski specjals jest wart co najmniej stu żołnierzy-Moskali. Czas dolotu – maksymalnie 5 godzin. W tej sprawie USA wysyłały „szturchańce” również członkom Czwórki Normandzkiej – Francji i Niemcom, które coś niewyraźnie wymamrotały, mówiąc, że również nie pozostawią bez konsekwencji dalszej inwazji Moskwii na Ukrainę. Ale Zełenski w tej sprawie milczy. Nic nie mówi też sekretarz RBNiO Ołeksij Daniłow. Jedyną osobą, która w tej sprawie „zaśpiewała” z USA i Brytanią, jest zastępczyni ministra obrony ds. integracji europejskiej Hanna Malar. Faktycznie powtórzyła ona narracje, które budzą społeczeństwo. Niektórzy pozastatowi doradcy tak zwanego sekretarza Zełenskiego Andrija Jermaka zaczęli już nazywać daty prawdopodobnego ataku: początek grudnia. Moim zdaniem będzie to miało miejsce mniej więcej od połowy grudnia i później. Wskazująca jest tutaj pozycja premiera Wielkiej Brytanii Borisa Johnsona, który ostrzegł Francję i Niemcy, że trzeba będzie wybierać między gazem dla Europy a Ukrainą. I nie tylko Ukrainą, ale bezpieczeństwem całego kontynentu europejskiego. Bo co się dzieje? Czyż nie jest to początek trzeciej wojny światowej? Pierwsza wojna światowa rozpoczęła się o zasoby naturalne. Druga wojna światowa wydarzyła się dlatego, że hitlerowskie Niemcy chciały dominować, panować na całym świecie. Obecnie zaś zrozumieć, po co Putinowi wojna i nowe terytoria – jest niemożliwe. Moskale mają tyle zasobów naturalnych, że dzielą się nimi z Chinami, oddając miliony kilometrów kwadratowych w operacyjne zarządzanie. Im i terytoria nie są potrzebne, bo mają ich dosyć. Jednak walczą także w Syrii i Mali. Co oni niosą – sami nie uświadamiają sobie. Pewnie swoją chorobliwą wyobraźnię. Wygląda na to, że kluczową wartością dla Rosjanina jest sprawienie komuś bólu. Według imperialnej zasady „biję się, bo się biję”. W rzeczywistości wojna na Ukrainie – to cywilizacyjne zderzenie. Zderzenie hordy i europejskiej cywilizacji. Rozumiemy również, że bez zasobów ludzkich Ukrainy Moskwa zniknie jako twór państwowy. I dlatego dzisiaj na Ukrainie możliwy jest atak. Bardzo dobrze, że w tym cywilizacyjnym starciu nie jesteśmy samotni. Mamy partnerów – USA, Wielką Brytanię, Polskę i kraje bałtyckie. Inna część sytej Europy zamieniła wartości na krwawe naftowo-gazowe dolary Moskwii. Więc liczyć na wsparcie Niemiec, Francji czy Węgier raczej nie warto. A co najważniejsze: ukraińskie kierownictwo musi obecnie wyraźnie kierować pieniądze z ukraińskiego budżetu nie na „wielkie kradziejstwo”, lecz na dozbrojenie i modernizację ukraińskiej armii. Należy podnosić wypłaty finansowe dla żołnierzy, którzy bronią naszych granic. Trzeba pilnie wyznaczyć dowództwo obrony terytorialnej i formować obronę terytorialną. Podczas mojej niedawnej podróży na wschód wyraźnie zobaczyłem, że chłopcy i dziewczęta w obwodzie donieckim są gotowi stanąć w obronie swojej ziemi. Ale trzeba prowadzić ludzi za sobą, a nie milczeć. Zełenski musi się obudzić. I zająć się obroną kraju. Ukrainie potrzebny jest program sukcesu, a moje głębokie przekonanie jest takie, że nie mając programu, jak mamy budować państwowość Ukrainy, nie można przedwcześnie promować jakiejś osoby jako lidera narodu. Przecież każdy człowiek urodził się w grzechu, każdy człowiek ma trupy w szafie. Nie ma dzisiaj ludzi, którzy nie zgrzeszyli przeciwko państwu Ukraina. Chyba że babcia, która od 30 lat leży przykuta do łóżka. Dlatego nie twórzmy sobie idola na politycznym olimpie Ukrainy. Najpierw – wizja, która jest potrzebna Ukrainie, a dopiero potem – lider, czyli promotor, który będzie wskazywał kierunek rozwoju. Ten lew, który będzie stał na czele stada lwów. Bo większość Ukraińców to lwy z ducha. Trzy główne wyzwania stoją obecnie przed Ukrainą. Pierwsze – to wojna. Dzisiaj żadna siła polityczna reprezentowana w parlamencie nie proponuje wyraźnie sformułowanego ukraińskiego stanowiska na rzecz zakończenia wojny na wschodzie poprzez zwycięstwo. Drugie – korupcja: każdy Ukrainiec nienawidzi korupcji, ale na wszelki wypadek chce, „żeby kum wszystko załatwił”. Wszyscy mówią, że korupcja to zło, ale główni gracze obecnego politycznego establishmentu byli premierami, prezydentami i wtedy wszystko im odpowiadało. Trzecie wyzwanie – przezwyciężenie ubóstwa. Wszyscy mówią, że Ukraińcy są biedni, ale nikt nie proponuje dróg wyjścia. Jakie my widzimy drogi przezwyciężenia tych wyzwań – w najbliższym czasie szczegółowo opowiemy w swoim programie. Wszystkim podoba się powiedzenie Churchilla, który po wojnie powiedział Anglikom: „Nie mogę wam zaoferować nic poza potem, krwią i ciężką pracą. Ale kiedy to zrobimy, to w każdej rodzinie będziemy mieli kurczaka do obiadu”. Teza się podoba, ale chce się cudu. Zbiorowi „Zełenscy”, idąc do władzy w 2019 roku, zagrali na receptorach „sowka”: przyjdę i wszystko dam. Tak nie bywa. Ukraińcy muszą powrócić do siebie, do swojego archetypu. Za darmo nigdy nic nam nie przychodziło. Zamożność osiągali ci, którzy działali, pracowali, myśleli. Wszystko inne to nieukraińska narracja. Udana Ukraina: recepta na przezwyciężenie ubóstwa. Chcę, żeby Ukraina rozkwitała. Trzy filary proponowanego przeze mnie fundamentu sukcesu Ukrainy to Wolności, Możliwości, Zamożność. I jeśli mówię o przezwyciężeniu ubóstwa – to obowiązkowo proponuję drogę jego przezwyciężenia. Trzeba rozumieć, co i jak będziemy robić. Mało jest wypowiedzieć hasło – trzeba dać receptę. I ja taką receptę mam. Przede wszystkim należy zaprowadzić porządek na Ukrainie. Co to jest „porządek na Ukrainie”? Pierwsze – to instytucjonalizacja. Począwszy od sądu, prokuratury, SBU, policji. Kiedy zaczną działać instytucje – uruchomimy projekt przezwyciężenia ubóstwa dla małego i średniego biznesu. Konkretny przykład: kiedy kierowałem wojskowo-cywilną administracją w obwodzie donieckim, zapoczątkowałem projekt „Ukraiński doniecki kułak”. Żołnierz ATO, weteran, przesiedleniec czy inny chętny mógł złożyć wniosek i otrzymać grant na 500 tys. hrywien. Główny wymóg: każdy przedsiębiorca musiał stworzyć minimum cztery miejsca pracy ze średnim poziomem wynagrodzenia w obwodzie. Czyli formujemy klasę średnią. Klasę właścicieli. Zamożnych ludzi. Ci ludzie już nie pojadą ani do Polski, ani do Włoch, bo mają wszystko swoje na Ukrainie. Oni dadzą miejsca pracy innym Ukraińcom. A co najważniejsze – ci ludzie będą mieli czego bronić. Nie będziemy mieli problemów z tym, że ktoś gdzieś nie będzie chciał bronić swojego kraju. Drugie – to demonopolizacja gospodarki. Jeden z obowiązkowych punktów – deoligarchizacja. To kluczowe pytanie! Decydująca rola należy do Komitetu Antymonopolowego (przypomnijmy ustawodawstwo antymonopolowe USA z lat 30. XX wieku). Czy trzeba zabierać własność jakiemuś oligarchowi? Nie! Na przykład Rinat Achmetow: on dzisiaj ma pionowo zintegrowaną firmę. Wydobywa węgiel, wydobywa koks, przetwarza w swoich elektrociepłowniach na energię elektryczną, rudę przetwarza w swoich własnych przedsiębiorstwach. Kto mu przy takim systemie może stworzyć konkurencję? Nikt! I on może wystawiać jaką chce cenę na energię elektryczną. Musi być inaczej. Chce Achmetow zajmować się produkcją energii elektrycznej? Niech to robi, ale żeby węgiel kupował u kogoś innego, a nie u samego siebie. Nie trzeba niczego odbierać – niech sprzeda. I zdrowa konkurencja zrobi swoje. Instytucjonalność i stworzenie możliwości ludziom, by sami mogli zarobić na zamożne życie – to pierwsze pytanie porządku dziennego Udanej Ukrainy. Ale ponieważ obecna władza błaznów tego nie robi i robić nie zamierza, to my wszyscy razem musimy pracować nad tym, żeby władza się zmieniła. I w tym bardzo wielka rola przypada w szczególności środkom masowego przekazu: doprowadzić do świadomości wyborców, że dzisiaj już mało jest pięknych słów. Potrzebne są działania. Kiedy przyszedłem do obwodu donieckiego, mój poprzednik zostawił mi 15 mln hrywien budżetu rozwoju obwodu. Do końca 2015 roku na koncie był już miliard hrywien. W 2016 – 4 mld, a w 2017 – 8 mld. Kiedy odchodziłem ze stanowiska, zostawiłem następcy 4,5 mld hrywien na kontach na działające obiekty: ponad 500 obiektów, które były budowane i rekonstruowane. I na to było już stuprocentowe finansowanie! Szkoda, ale te obiekty, które miały być gotowe do końca 2019 roku, „oddają” do dzisiaj… Więc jeśli mówię, że na przezwyciężenie ubóstwa na Ukrainie potrzeba lat dwóch-trzech, to wiem, o czym mówię. Bo ja to już robiłem, przeżyłem i za swoje słowa odpowiadam.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn