Strona · s. 3strona oryginału ↗
RZĄD W DYMISJI
Слово Просвіти, №50 за 2004 рік
TRZECIA RUNDA NEGOCJACJI NIE ROZWIĄZAŁA KRYZYSU Od poniedziałku do wtorku bieżącego tygodnia odbyła się trzecia runda negocjacji w sprawie uregulowania kryzysu na Ukrainie z udziałem międzynarodowych mediatorów. W spotkaniu, które odbywało się w Pałacu Maryjskim w Kijowie, uczestniczyli Prezydent Ukrainy Leonid Kuczma, kandydaci na urząd Prezydenta Ukrainy Wiktor Juszczenko i Wiktor Janukowycz, Wysoki Przedstawiciel UE ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Javier Solana, sekretarz generalny OBWE Ján Kubiš, prezydenci Polski Aleksander Kwaśniewski i Litwy Valdas Adamkus, Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy Wołodymyr Łytwyn, spiker Dumy Państwowej FR Borys Gryzłow. Kuczma zgodził się zmienić skład CKW i zatwierdzić ustawę o uniemożliwieniu fałszerstw podczas powtórnego głosowania 26 grudnia. Jednocześnie strony nie zdołały dojść do kompromisu w kwestii reformy politycznej i dymisji rządu Janukowycza. Według doniesień „Ukraińskiej Prawdy”, na negocjacjach omawiano dwa warianty wyjścia z poli- Zdjęcie ze strony: president.gov.ua DZIENNIK RN Rano 30 listopada deputowani ludowi Ukrainy zebrali się w sali posiedzeń plenarnych, mając w rękach uzgodniony projekt uchwały, który został opracowany przez członków grupy roboczej złożonej z przedstawicieli wszystkich frakcji parlamentu. Jednoznacznego stanowiska wobec wszystkich kwestii nie było, dlatego w niektórych punktach istniały trzy-cztery możliwe warianty głosowania, z których każdy miał prawo do dyskusji. Ale stało się nieprzewidziane — w jakiś sposób w sektorze rejestracyjnym pojawił się inny wariant uchwały, wniesiony przez deputowanych ludowych z frakcji „Regiony Ukrainy” oraz SDPU(o). Ich stanowisko było następujące: rząd powinien podjąć działania na rzecz stabilizacji sytuacji społeczno-gospodarczej w państwie, a trzecim punktem uchwały proponowano zawiesić działanie poprzedniej decyzji Rady Najwyższej, którą wybory Prezydenta Ukrainy uznawano za nieważne oraz wyrażano wotum nieufności wobec CKW i przewidywano jej rotację. Razem z tymi siłami politycznymi w pełnym składzie zagłosowała „za” frakcja komunistów, pokazując w ten sposób, że stoi na stanowisku walki z własnym narodem. Mówi się, że takimi obrońcami istniejącego reżimu stali się po nocnych rozmowach kierownika sztabu cienia Janukowycza Andrija Klujewa z każdym deputowanym. Jego argumenty nie są dokładnie znane, ale przed wyborami parlamentarnymi te „dowody” wypłynęły. Przyjęcie za podstawę takiej reakcyjnej uchwały wywołało falę niezadowolenia w oblężeniu. Naród nie wytrzymał takiej zniewagi ze strony „przedstawicieli ludu”, dlatego zaczął się prawdziwy szturm Rady Najwyższej. Kierownicy frakcji i grup znajdowali się w tym czasie na Radzie Uzgodnieniowej. Kiedy prorządowym deputowanym doniesiono o rozpoczęciu szturmu, przestraszyli się i uciekli z pomieszczeń parlamentu. Spiker Wołodymyr Łytwyn był zmuszony wyjść na ulicę i obiecać protestującym, że Rada Najwyższa nie podejmie decyzji, które byłyby sprzeczne z wolą narodu. 1 grudnia deputowani ludowi ponownie zebrali się w sali sesyjnej. Początkowo w sali zarejestrowało się około 200 deputowanych, a do skutecznego głosowania potrzeba nie mniej niż 226 głosów. Po pewnym czasie zaczęli pojawiać się poszczególni przedstawiciele z byłej większości oraz jedyny prawdziwy komunista Borys Olijnyk. Spiker poddał pod głosowanie propozycję tajnego trybu głosowania tej uchwały, która została przyjęta. W ten sposób w tajnym trybie minimalną liczbą głosów (228—230) przyjęto uchwałę, w której wyrażono wotum nieufności wobec rządu, czego skutkiem ma być dymisja Gabinetu Ministrów. Proponowano również utworzenie tymczasowego rządu zaufania narodowego. Jedyny zasadniczy moment, który nie uzyskał poparcia, to dymisja Prokuratora Generalnego Ukrainy. A tymczasem odbył się pokazowy proces — z trzech oligarchicznych frakcji (SDPU(o), „Regiony Ukrainy”, „Ukraina Pracy”) wychodzą deputowani ludowi. W ciągu kilku dni szeregi tych frakcji opuściło ponad 20 deputowanych. Za to Janukowycz zyskał sobie wiernego zwolennika Tarasa Czornowoła, który teraz jest jeszcze kierownikiem jego sztabu wyborczego. Zgodnie z art. 115 Konstytucji, Premier jest zobowiązany złożyć Prezydentowi wniosek o dymisję w związku z przyjęciem przez Radę Najwyższą Ukrainy rezolucji o wotum nieufności. Ale Janukowycz razem z Kuczmą lekceważą normy konstytucyjne i nie wykonują swoich obowiązków. Premier złożył wniosek o urlop, a zgodnie z kodeksami Prawa pracy, podczas urlopu nie można zwalniać. W ten sposób władza wykorzystuje wszystkie możliwości do dalszego użycia zasobów administracyjnych. W rezultacie tych perypetii powstaje cały szereg kolizji prawnych. Premier ma obecnie status tymczasowo pełniącego obowiązki, chociaż sam tego nie uznaje. Pod znakiem zapytania stoi także legitymizacja Prezydenta Kuczmy. Zgodnie z art. 103 Konstytucji Ukrainy, Prezydent Ukrainy wybierany jest na okres 5 lat. Zgodnie z art. 104, nowo wybrany Prezydent obejmuje urząd z momentem złożenia przysięgi na uroczystym posiedzeniu Rady Najwyższej Ukrainy. Leonid Kuczma złożył przysięgę 30 listopada 1999 roku. Zatem już od 1 grudnia tego roku on także jest pełniącym obowiązki Prezydenta do momentu złożenia przysięgi przez nowo wybranego Prezydenta. Dlatego specjalnie przeciąga wszystkie negocjacje, czyżby po to, aby jeszcze utrzymać się przy władzy. Ze wszystkich najwyższych kierowników państwa bezsprzecznie legitymowany jest tylko Przewodniczący Rady Najwyższej Wołodymyr Łytwyn, na którego obecnie nałożona jest wielka odpowiedzialność. z Iryna KOLYAKA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
