Strona · s. 6strona oryginału ↗
PODWYŻSZENIE KRZYŻA
Слово Просвіти, №50 за 2004 рік
LUDZIE MAJDANU — Ja — Mykoła Ołeksandrowycz Serhijenko. Urodziłem się i wychowałem we wsi Otradne w rejonie artemowskim obwodu donieckiego. Obecnie mieszkam w Gorłówce. To dość duże miasto, w którym mieszka ponad trzysta tysięcy ludzi i które położone jest czterdzieści kilometrów od Doniecka. Z zawodu jestem technikiem-mechanikiem, ale pracuję teraz w geologii. To bardzo ciężki, ciekawy i romantyczny zawód, o którym marzyłem. Wiersze piszę pod pseudonimem Mykoła Dżmil. Jako naoczny świadek powiem: nie wierzcie, że cały Donbas jest biało-błękitny, takim go zrobili oszuści i fałszerze. Na własne oczy widziałem takie wyborcze cuda, o których można opowiadać bardzo wiele. — Lepiej o poezji... — Wiersze, jak niemało ludzi, pisałem w młodości. Potem — wielka pauza. A od pewnego czasu — jakby przerwało tamę. W ostatnich latach wydałem trzy zbiory o charakterystycznych tytułach: „Miłość do rodzinnej ziemi”, „Duchowy Testament ojca naszego Tarasa” i „Miłość — harmonia życia”. Pierwszy zbiór wyszedł w 2001 roku, ściślej mówiąc — był to poemat o wydarzeniach, które miały miejsce w naszym kraju podczas afery kasetowej i „sprawy Gongadzego”. Kiedy napisałem ten poemat, zdziwiony pytałem samego siebie: „Czyżby to ja?”. Potem zrozumiałem: stało się tak dlatego, że Bóg jest na świecie, to On prowadził moją rękę. Dlaczego jestem tego pewien? Poemat ma dość dużą objętość, ale został napisany w zaledwie dwie godziny! Rozmyślałem: jeśli Bóg dał mi go napisać, co trzeba z nim zrobić? Schować do szuflady albo położyć pod obrusem — i zapomnieć? Nie. Muszę to nieść ludziom. To — najważniejsze. Napisać — pół biedy, a dotrzeć do ludzi — oto zadanie! Pierwszego lutego 2001 roku byłem już w Kijowie. Wiedziałem, gdzie można zwrócić się z moim poematem. Z wielkimi trudnościami znalazłem niepozorne biura partii „Batkiwszczyna” i partii socjalistów. Właśnie te partie pomogły wydrukować moje wiersze. Powiedziano mi: „To — bomba, to — gotowa ulotka. Dawaj. Będziemy rozpowszechniać swoimi kanałami, ale nikt lepiej od poety ich nie przeczyta”. Wiersze drukowano w tysiącach egzemplarzy, a ja każdego dnia wychodziłem na Majdan i wielokrotnie je czytałem. Stale odbywały się spontaniczne wiece, zgromadzenia, ludzie szli dowiedzieć się prawdy, brali ulotki, gazety. Oprócz mnie było wielu poetów, bardów, którzy czytali swoje wiersze i śpiewali swoje pieśni. Nie wyróżniałem się wśród nich. Ludzie reagowali bardzo pozytywnie, pytali, kto to napisał, a ja odpowiadałem: „Mykoła Dżmil”. Prosili mnie: „Dajcie, proszę, na Czerkaszczyznę, na Lwowszczyznę, na Żytomierszczyznę, na Krym...”. Często słyszałem, że polityka — to bardzo brudna sprawa. Ale byłem pewien, że polityka — to rzeczywiście brudna sprawa, kiedy robią ją brudnymi rękami. Kiedy zaś tę politykę robią czystymi rękami, to nie tylko czysta, ale i święta sprawa. Zatem duchowości i polityki nie trzeba rozdzielać płotem z drutu kolczastego. Pierwsze dwa moje zbiory są radykalnie polityczne, trzeci — duchowy, filozoficzny. Pierwsze dwa są nastawione na teraźniejszość, trzeci — na przyszłość. Przełamujemy bezduchowość. Naród — obudził się. Naród — jest. Przez dwa lata prowadzę zajęcia w szkołach, w technikach, w instytutach — na całej Ukrainie. Niedawno prowadziłem takie zajęcie w Kijowie — w gimnazjum imienia M. Drahomanowa. Ta lekcja nazywała się „Miłość — harmonia życia”, zgodnie z tytułem mojej ostatniej książki. Wyjaśniłem dzieciom prostą rzecz: „Każdy z was marzy o tym, by stać się wspaniałym fachowcem w ulubionej dziedzinie. Ale zrozumcie jedno: zanim staniecie się wykwalifikowanym fachowcem i będziecie mieli zapewnione życie, trzeba wyrosnąć na silnego człowieka. Nie takiego, który zastrasza innych, grając mięśniami lub brzęcząc bronią, ale silnego duchowo. I od tego zależy wasza przyszłość i przyszłość Ojczyzny”. Czytałem wersy z poematu „Taki i nasz los” (został napisany rok temu w związku z wydarzeniami związanymi z wybuchem składów wojskowych w moim rodzinnym mieście Artemowsk): Zapamiętajcie, drodzy ludzie, na miłość boską, Nie ma czarodziejskiej różdżki u Boga, My — Ludzie — instrument w rękach u niego, Na wieki Wiecznego, Wszechobecnego, Świętego! Co razem będziemy tworzyć — Tak będziemy i na świecie żyć! — Dlaczego wybrał Pan pseudonim — Dżmil (Trzmiel)? — Po pierwsze, była to życiowa konieczność, ponieważ wiersze były bardzo aktualne i trzeba było jakoś się bronić, mnie lub mojej rodzinie mogli grozić albo nawet zabić. Początkowo pomyślałem: może Szerszeń? Ale później zrozumiałem: nie, nie pasuje, szerszeń kąsa prawych i nieprawych, dobrych i złych ludzi. Niech lepiej będzie Dżmil — to takie miłujące pokój stworzenie, jeśli go nie dotykają — ono nikogo nie dotyka. Ale kiedy go obrażą, — trzmiel potrafi o siebie zawalczyć. Ale ja walczyłem i walczę nie tyle o siebie, co o ludzi, o prawdę, o sprawiedliwość, o odrodzenie duchowości. Wiecie, kiedy rozmawiałem z ludźmi w Donbasie i próbowałem po prostu przekazać informacje o wyborach (mówiąc, sami decydujcie, co lepsze), to uderzała mnie reakcja niektórych z nich: „A, daj spokój, po co nam to, my przecież — bydło”. Rozumiecie, mówili to szczerze! A jeden robotnik zareagował: „Ty, chyba jesteś ostatnim dinozaurem”. To mnie wprawiło w rozpacz. Chcę być człowiekiem wśród ludzi. Kiedy zaraz po drugiej turze wyborów przyjechałem do Kijowa, to zobaczyłem jasne, rozumne, uduchowione twarze ludzi, którzy kategorycznie nie chcą być bydłem. — Pan chyba poczuł się trzmielem wśród pracowitych pszczół... — Bardzo słusznie wspomniał Pan o pszczołach. Rzecz w tym, że mam pasiekę: pięćdziesiąt rodzin pszczelich. Ale nie mogę powiedzieć, że pozyskuję miód, pozyskują go jednak pszczoły. Ja zbieram miód, pożyczam go od pszczół. Mamy pełną wzajemną pomoc: pszczoły, zbierając miód, zapylają kwiaty, ja pomagam im w tym tym, że dbam o nie. Słynny pszczelarz Wiktor Tytarenko powiedział kiedyś: „Daj pszczole to, czego potrzebuje, a ona odwdzięczy ci się stukrotnie”. Pasiekę utrzymuję w mojej ojczyźnie — we wsi Otradne w obwodzie donieckim. Przeszło mi to od ojca, ojcu — od dziadka. Ciekawy szczegół: kiedy mój ojciec dowiedział się, że Juszczenko ma pasiekę i opiekuje się pszczołami, to powiedział: „Wszystko, głosuję na Juszczenkę”. Zapytałem: „Dlaczego?”. „A pełne zwycięstwo. Taki sam krzyż ustawili we Lwowie. Ludzie stamtąd pojechali do Kijowa, ponieważ we Lwowie, ich zdaniem, prawda już zwyciężyła nieprawdę, zło zostało zwyciężone przez dobro, nienawiść zwyciężona miłością. To — symbol zwycięstwa. Do Kijowa krzyż z wielką ostrożnością wieźli na KamAZ-ie, towarzyszył mu autobus z ludźmi. Autobus przepuścili aż na Chreszczatyk, a KamAZ-a do stolicy nie wpuścili. Ludzie znaleźli deputowanego ludowego Jaworiwskiego i on pomógł KamAZ-owi dojechać do Chreszczatyku. Krzyż nieśli od pomnika T. Szewczenki. Wszyscy, których spotykano po drodze, pomagali, zastępując zmęczonych. Zapytałem Stefę: „A gdzie wy go chcecie postawić?”. A ona: „Oj, ja nie wiem. Nie myślałam, że tutaj jest tylko bruk, beton i asfalt”. Rozejrzałem się dookoła i zobaczyłem wzgórza obok Pałacu Październikowego. Powiedziałem: „Jeśli możliwe jest krzyż gdzieś tutaj wznieść, to tylko na tamtych pagórkach. Niech wasi ludzie odpoczywają, a ja pobiegnę i zrobię zwiad”. Z góry znalazłem równe miejsce, które widać z całego Majdanu. Szybko zszedłem z powrotem, mówię: „Jest takie miejsce. Ale potrzebne jest pozwolenie”. Sam myślę: nie ma łopat, lin, belek. Poszliśmy do sztabu — do Domu Ukraińskiego (właśnie odbywał się zjazd deputowanych różnych szczebli), tam zwróciłem się do deputowanego ludowego Stepana Chma-
Z poetą, geologiem, pszczelarzem Mykołą SERHIJENKĄ poznałem się pod gołym niebem na Majdanie Niepodległości, gdzie na naszych oczach tworzy się historia. Ktoś po prostu obserwuje i wyczekuje, ale niemało obywateli Ukrainy za podszeptem serc tworzy zdumiewające wydarzenia, wkłada duszę i zdrowie w konkretne sprawy. Wielu kijowian i gości stolicy zwróciło już uwagę, że nad pieczerskimi wzgórzami stanął ogromny krzyż, który lekko rozpostarł skrzydła nad Majdanem. Kto go postawił? Co on oznacza? Czyje dążenia wcieliły się w konkretne działanie, wspólne dla wielu ludzi. Kim oni są — świadkowie, uczestnicy i twórcy gorącej historii?
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
