Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

NIEPRAWDA.RU

Слово Просвіти, №50 за 2004 рік

szerszego pod względem treści i zakresu konstytucyjnego pojęcia „ustrój konstytucyjny”. Innym jego składnikiem jest m.in. pojęcie państwowych symboli. Prawo do określania i zmiany ustroju konstytucyjnego na Ukrainie należy wyłącznie do narodu (część trzecia artykułu 5 Konstytucji Ukrainy). Przepisy artykułu 10 Konstytucji Ukrainy, podobnie jak innych artykułów rozdziału I „Zasady ogólne”, mogą być zmienione wyłącznie w trybie przewidzianym w jej artykule 156, poprzez uchwalenie ustawy zatwierdzanej ogólnoukraińskim referendum. Przypomnę także określenie pojęcia „język państwowy” z „Encyklopedii prawniczej” (K., 1999): „PAŃSTWOWY JĘZYK — 1) język urzędowego porozumiewania się obywateli określonego państwa; 2) język urzędowy działalności organów władzy państwowej i samorządu terytorialnego; 3) język obowiązkowy do nauczania w placówkach oświatowych funkcjonujących na terytorium określonego państwa; 4) język państwowych środków masowego przekazu; 5) główny język działalności partii politycznych i innych stowarzyszeń społecznych; 6) urzędowy język forów politycznych, oświatowych, naukowych i innych (zebrań, zgromadzeń, zjazdów, konferencji itp.)”. Pojęcie zaś „język ojczysty” według klasycznej definicji to język matczyny, pierwszy język, który dziecko przyswaja w kontaktach rodzinnych. Czujecie Państwo różnicę między tymi dwoma pojęciami? Kto więc myli je i podmienia? Przypomnę także: gdyby ktoś otworzył oczy na realia nie „telewizyjnej Ukrainy” (Natalka Sniadanko), lecz prawdziwej, nie przejmowałby się podobnymi kwestiami, ponieważ na przykład akademik Iwan Dziuba, któremu nie ma powodów ufać znacznie bardziej, widzi głębiej: „Rusyfikacja Ukrainy — pisze on — sięgnęła takiej głębokości, że zagraża samemu istnieniu narodu ukraińskiego jako równorzędnego wśród narodów świata” (zob. „Dień”, 24 grudnia 2002 r.). Projekt „zachowania i ochrony języka i kultury rosyjskiej” na Ukrainie, zauważa Jurij Andruchowycz, jest „projektem rzeczywistego zachowania i dalszego funkcjonowania imperium w jego najistotniejszym wymiarze” (zob. „Lekcja ukraińskiego”. — 2001. — nr 7. — s. 3). Oczywiście autor listu do rosyjskiego wydania nie słucha autorskich programów Anatolija Pohribnego w Narodowym Radiu, bo dowiedziałby się wtedy odpowiedzi na swoje pytanie z licznych listów współobywateli, kierowanych do profesora. Oto tylko dwa fragmenty (cytuję za wydaniem: Pohribnyj Anatolij. Wezwanie mocnego czynu. — K., 2004. — s. 285, 288): „Ale ja jestem przymusowo rosyjskojęzyczny w swoim mieście. Przecież nie ma w nim ani jednej ukraińskiej szkoły, z wszystkich głośników leci „Russkoje radio”, a nawet maluchy w wieku przedszkolnym śpiewają: „Zabili murzyna, suki, zamordowali...” (Hryhorij Poliakow, m. Słowiańsk). I oto myślę: jeśli dziecko wychowuje się w języku rosyjskim od dzieciństwa, jeśli przebywa w środowisku rosyjskojęzyczn-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn