Strona · s. 2strona oryginału ↗
NA ARENĘ WYCHODZĄ STARZY GRACZE
Слово Просвіти, №50 за 2005 рік
KOMENTARZ OD CZYTELNIKA Słuchając profesjonalnych prawników, przekonujesz się o ich rzekomym monopolu na komentowanie ustaw. Iluzja rozwiewa się, gdy zaczynają polityczne spory, demonstrując prostym ludziom absolutnie różne, a nawet przeciwstawne komentarze tych samych ustaw. Jak gdyby obywatel nie był zdolny sam przeczytać ustawy czy Konstytucji i zastosować prostej logiki. Oto niedawno zmusiła do zdenerwowania dość ostra telewizyjna dyskusja na kanale „ICTV” z udziałem prawników, polityków w sprawie Piskuna. Stanowisko obecnego tam Swiatosława Piskuna nie było nowe i zrozumiałe. Mimo wszystko dyskusja uczestników programu telewizyjnego „Swoboda słowa” nie bardzo wyjaśniła sytuację, gdyż naród przyzwyczaił się krytycznie postrzegać stanowisko władzy, a jasnej fachowej odpowiedzi ze strony neutralnej tak i nie usłyszano. Wszyscy z zainteresowaniem słuchali wystąpienia przewodniczącego parlamentarnej Komisji ds. prawnych pana Onopenki. W tej sytuacji opinia ustawodawcy miała ogromne znaczenie. Przecież każdy odczuwa różnicę między stosunkami pracy prostego obywatela a tego, kogo mianuje sam Prezydent. Argumenty pana Onopenki sprowadzały się do tego, że zwolniony Prokurator Generalny, stając się jednym z obywateli, miał takie samo jak wszyscy prawo bronić własnego prawa pracy w zwykłym sądzie. Mówiąc, że stając się prostym obywatelem bez pracy, nie miał prawa zwracać się do Sądu Konstytucyjnego. Jeszcze raz przeczytawszy Konstytucję, zwątpisz w to, że została powiedziana cała prawda o prawie. Rzeczywiście, po zwolnieniu ze stanowiska pan Piskun jako prosty obywatel miał prawo rozwiązywać problemy, związane z umo- POGLĄD>KOMENTARZ OD DZIENNIKARZA
Oczywiście, nie bez wpływu twierdzeń opozycji, że władza ukrywa prawdę, gwałtownie wzrósł poziom poparcia dla partii Janukowycza w społeczeństwie. Jeśli we wrześniu deklarowano, że zagłosuje na niego 20 procent wyborców, to w listopadzie — 27,8 procenta. Przy czym szczególnie gwałtowny wzrost poparcia dla tej struktury notuje się obecnie na Krymie oraz w południowo-wschodnim regionie Ukrainy, czyli tam, gdzie wybuchło ognisko ptasiej grypy. Jednak czy można mówić o celowym ukrywaniu prawdy przez władzę? A może mamy do czynienia ze zjawiskiem jawnego sabotażu? Przecież wyjazd na miejsce zdarzenia Prezydenta Ukrainy oraz ministra spraw zagranicznych i dymisja głównego lekarza weterynarii Ukrainy — Petra Werbyckiego oraz osób odpowiedzialnych za służbę weterynaryjną na Krymie pokazały, że Prezydent jest nastawiony zdecydowanie i nie jest zainteresowany ukrywaniem prawdy. Jednak czy społeczeństwo dowie się, gdzie nastąpiło zerwanie informacyjne — to już inny problem. Przecież praktycznie każde zwolnienie z pracy osób, które pracowały przed inauguracją Wiktora Juszczenki, jest traktowane przez jego oponentów jako represje polityczne. Jaskrawym przykładem tego może być zwolnienie ze stanowiska Prokuratora Generalnego Ukrainy S. Piskuna. Obecnie fakt jego zwolnienia nie tylko przez samego byłego prokuratora, który stał się inicjatorem polityczno-prawnej komedii, ale i przez takie osoby jak Taras Czornowił, traktowany jest jako przykład męczeństwa politycznego. I jako nagrodę za to męczeństwo, Swiatosława Piskuna wpisano na miejsce biorące listy wyborczej bloku Wiktora Janukowycza. W polemice (oczywiście przez prasę) z ministrem spraw wewnętrznych powiedział on, że nie pozwolił otworzyć szeregu spraw karnych przeciwko niektórym osobom. A byli to ludzie powiązani z fałszerstwem wyborów prezydenckich, z ruchami separatystycznymi — których ujawnienia domagał się minister spraw wewnętrznych. Z kolei dało to władzy materiał do odpowiedzi na kardynalne obecnie pytanie Ukraińców: dlaczego bandyci nie siedzą w więzieniach? Odpowiadają: bo prokurator Piskun zrobił wszystko, co możliwe, aby bandyci nie siedzieli w więzieniach, a mieli możliwość zasiadać w organie ustawodawczym państwa. I realizować politykę, którą po wyjazdach do Moskwy ogłosił Wiktor Janukowycz, a mianowicie przekształcenie Ukrainy w państwo federacyjne, czyli w kraj z dwoma tuzinami autonomicznych parlamentów i rządów oraz nadanie językowi rosyjskiemu statusu państwowego. Wszystko to niepokoi miliony Ukraińców. Deklarują oni, że pomimo szeregu kroków Wiktora Juszczenki, które wywołują sprzeciw, pomimo szeregu jawnie odrażających nazwisk, które znajdują się na liście partii władzy, są gotowi głosować na blok „Nasza Ukraina” lub na blok Julii Tymoszenko. I mają zamiar aktywnie walczyć o te 24 procent ukraińskiego społeczeństwa, które według danych socjologów albo jeszcze się nie określiło, albo jest gotowe głosować na te partie, które nie mają szans na przekroczenie trzyprocentowego progu. Oczywiście, będzie to niełatwa walka, bo stawka jest bardzo wysoka. To wybór nie tylko składu parlamentu. To próba Rosji utrzymania Ukrainy w swojej orbicie. Każdy dzień przynosi na to nowe dowody. Jest to w szczególności próba wyprowadzenia rosyjsko-ukraińskiego sporu gazowego na orbitę europejską. A dokładniej — „przekonania” europejskich konsumentów rosyjskiego gazu, że mogą bardzo wiele stracić na ukraińskiej „nieustępliwości”. Jednak tę nieustępliwość, czyli odmowę płacenia Rosji trzy razy więcej za gaz, niż określono to w umowie z Rosją, która obowiązuje do 2009 roku, zarówno prezes spółki „Naftohaz Ukrainy” Ołeksij Iwczenko, jak i była premier Julia Tymoszenko nazywają obroną interesów narodowych. Ta ostatnia, już w randze lidera bloku wyborczego, oświadczyła, że przed każdymi wyborami na Ukrainie upolitycznia się kwestię dostaw rosyjskiego gazu. Obecnie mało kogo na Ukrainie dziwi, że komuniści i blok Janukowycza w sporach gazowych oskarżają obecną władzę, ponieważ ich głównym atutem stała się karta rosyjska. Jednak kiedy w Kijowie rok 2005 nazywa się rokiem poszukiwań wzajemnie korzystnych stosunków partnerskich z Rosją, a Władimir Putin nazywa go rokiem straconych możliwości, to nie powstają dwie opinie, kto naprawdę upolitycznia sytuację, kto rozdaje kartę rosyjską. A jeśli chodzi o oświadczenia o stratach Europejczyków z powodu „nieustępliwości” Ukraińców w negocjacjach gazowych z FR, to wiele wskazuje na to, że tym razem wypróbowany przez stronę rosyjską chwyt nie przyniósł oczekiwanego przez Rosjan rezultatu. Komisarz Unii Europejskiej ds. stosunków zewnętrznych Benita Ferrero-Waldner 6 grudnia oświadczyła, że UE nie zamierza ingerować w spór między Ukrainą a Rosją dotyczący warunków dostaw gazu i tranzytu. Chociaż nie ukrywa, że negocjacje gazowe Kijowa i Moskwy są rzeczywiście trudne, ale prowadzić je powinny właśnie te dwa kraje. I dodaje: „W kwestii energii i gazu, moim zdaniem, poszukiwania rozwiązania zależą od samych Ukraińców i Rosjan”. W grze na ukraińskim polu wyborczym nie tylko stosuje się szulerskie chwyty, ale i do stołu powracają starzy gracze. Do nich chcę zaliczyć także poprzedniego prezydenta Ukrainy Leonida Kuczmę, który po dziewięciomiesięcznym milczeniu ponownie ogłosił swoje polityczne istnienie. W typowym dla siebie stylu wypowiedział się na temat przyszłych wyborów parlamentarnych, deklarując, że jeszcze nie wiadomo, jaki będzie ich wynik. Czyli ma nadzieję na zwycięstwo sił prorosyjskich. W zwycięstwie Wiktora Janukowycza ma swój bezpośredni interes, może dojść do powrotu do władzy kuczmiowskiej oligarchii. Dlatego Leonid Kuczma demonstruje „zainteresowaną neutralność” w podejściu do wyborów. Powstaje uzasadnione pytanie, jak do tego rewanżu odnosi się obecny Prezydent Ukrainy, którego otoczenie do ostatniego dnia nie traciło nadziei, że Wiktor Juszczenko stanie na czele bloku wyborczego „Nasza Ukraina”. Jednak Prezydent wykonał bardzo ważny krok: oświadczył, że chce mieć możliwość obrony interesów wszystkich sił demokratycznych na Ukrainie, a zatem nie będzie stał na czele żadnej z nich. Jest to bardzo znamienne — zważywszy na triumfalne wejście w kampanię wyborczą Julii Tymoszenko, którego dokonała w Pałacu „Ukraina”. Myrosław ŁEWYCKYJ
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
