Strona · s. 6strona oryginału ↗
I nie ma liczby wymordowanych sztucznym głodem
Слово Просвіти, №50 за 2007 рік
Nigdy nie narodzą się wnuki i prawnuki młodych ludzi, których życie dobiegło końca na początku lat 30. XX wieku. Wielu obywateli świadomie odmawia wiary w to, że ówczesne władze wykorzystywały ten terror do celowego niszczenia ukraińskich chłopów.
Co powinno nas interesować najbardziej? Dlaczego o tym trzeba mówić? Otóż jeśli przedstawić liczbę ludności w postaci diagramu według roku urodzenia, powstaje piramida wieku, której podstawę tworzą dzieci z najmłodszych roczników, a szczyt – długowieczni. Nienaturalne straty tworzą w takim układzie „białe plamy”. Statystyka demograficzna nie może odpowiedzieć na pytanie, dlaczego doszło do Hołodomoru. Także same tabele, sporządzone na podstawie danych zebranych przez organy ZAGS (urzędy stanu cywilnego), są niewiarygodne, gdy mowa o liczbie zmarłych z głodu. Jeśli jednak opierać się na danych zapisanych w dokumentach i księgach, można przynajmniej w ogólnym zarysie obliczyć deficyt ludności. Na podstawie statystycznych roczników Państwowego Planu URSR z lat 30. można dokonać wyliczenia, zgodnie z którym naturalny przyrost ludności w latach 1933–1939 powinien wzrosnąć do 34 935 000 osób, a w rzeczywistości zmniejszył się o 3 989 000. Gdzie więc podziało się prawie 4 miliony ludzi? Wniosek jest prosty – to skutek Hołodomoru. Interesujące są przypuszczenia Pylypa Jurika w artykule „O narodowej hańbie „małorusów” (czasopismo „Ukraina”, 2001, nr 7–8), przedstawione w podręczniku „Na wielkiej budowie. Książka robocza dla trzeciego roku nauki w wiejskiej szkole. Wydanie 1”, które świadczą o tym, że
...zabierali zboże i zapasy żywności dla państwa, bo robotnicy głodni pracują przy maszynach. Wymyślili plan dla każdego gospodarstwa. Nie chcieliśmy oddawać, to przyjechali i zabrali wszystko, nie tylko zboże, ale i ziemniaki, warzywa, zabrali też krowę. Ale to były jeszcze tylko kwiatki na drodze „ku jasnym szczytom komunizmu”. Choć czerwona banda zabierała, to Ukraińców było więcej niż Rosjan — ponad 81 mln. I to z uwzględnieniem tego, że wówczas w skład Ukraińskiej SRR nie wchodziła Zachodnia Ukraina. A na terytoriach Zachodniej Ukrainy i Białorusi mieszkało 13 mln osób, z których Ukraińców było 8 mln. Zatem łącznie do lat 30. było prawie 90 mln Ukraińców. Znowu pojawia się pytanie: „Gdzie podziały się dziesiątki milionów Ukraińców?” Oczywiście, wiele zabrała Wielka Wojna Ojczyźniana, wiele zginęło podczas represji. Ale na tym nie kończą się ofiary naszego narodu. Dlatego nie można pominąć strat spowodowanych Wielkim Głodem lat 30. Liczby bezpośrednich i pośrednich ofiar dziś bardzo trudno ustalić. Między historykami trwają dyskusje, ilu ludzi zginęło: 5, 7, 9 czy 10 mln? A to tylko ci, którzy zostali oficjalnie uznani za zmarłych w tamtych czasach. Ale tak czy inaczej mowa o wielkiej liczbie niewinnych ofiar. Dla porównania: obecnie ludność Danii wynosi 5,2 mln osób, Austrii — 8, Bułgarii — 8,5, Belgii — 10, Węgier — 10,3. Czyli podczas Wielkiego Głodu zniknęło całe europejskie państwo! Tragiczny fenomen Wielkiego Głodu w Ukrainie w latach 1932–1933, sztucznie stworzonego przez totalitarny reżim, ukierunkowanego na wyniszczenie ukraińskiego chłopstwa, pod względem skali i liczby...
Ukraina wymierała w ten sposób — bez płaczu i lamentu, bez dzwonów i obrzędów. Oswajano się z najstraszniejszym, oswajano się ze śmiercią matki, ojca i wszystkich najbliższych… Z wsi nie wypuszczają, z Ukrainy nie wypuszczają, nikt nie ma paszportów ani żadnych dokumentów… Siedzimy w ciemności, w strachu, w niewiedzy. Nocami ludzie zaczęli uciekać w тю ofiar (według niektórych szacunków od 7 do 10 mln osób) — nie ma analogii w historii cywilizacji światowej. Niestety, ta katastrofa narodu ukraińskiego, w przeciwieństwie do żydowskiego Holokaustu, nie weszła jeszcze do ogólnej pamięci ludzkości. Choć jest to jaskrawy przykład i przestroga: do czego może doprowadzić reżim totalitarny i brak elementarnych norm demokracji. Ujawnieniu straszliwych szczegółów ludobójstwa narodu ukraińskiego w wyniku Hołodomoru w latach 30. przysłużyło się wydanie książek pierwszego badacza ukraińskiego ludobójstwa głodowego Jamesa Mace'a. „Obecna Rosja prowadzi politykę wybielania lub przemilczania zbrodniczych faktów z historii Związku Radzieckiego, łącznie z Hołodomorem. Rosja miała bardzo dużo czasu, by to uporządkować. Tymczasem mamy do czynienia z zwrotem Moskwy ku takiej polityce historycznej, w której dominują niepamięć i przemilczanie ważnych wydarzeń” — oświadczył Konrad Szymański. Dodał, że polska delegacja dołoży wszelkich starań, aby pomóc eurodeputowanym uświadomić sobie wagę tej sytuacji. Ale chodzi chyba nie o to, jak dokładnie należy formalnie zakwalifikować te wydarzenia. Fakt jest faktem: wobec narodu ukraińskiego dokonano niesłychanej zbrodni. Czy to było w piwnicach, gdzie rozstrzeliwano niewinnych, czy w obozach pracy przymusowej, czy we wsiach, gdzie umierano z głodu — było to świadome wyniszczenie milionów jednostek, z których składał się naród.
Jeden po drugim wszyscy pomarli. Wykopali dołek w ogrodzie i pochowali ich. A potem Danyło cały spuchł, położył się i nie wstał. Ja też leżałam, nie podnosiłam się. Przyjechał Panas, żeby się dowiedzieć, a już nikogo nie było. I do dziś kręci mi się w głowie, i do dziś we śnie widzę dziecięce, przerażone oczy… Semenko, Wasylko, Oleksa i brat Danyło…” Taki był los wszystkich ofiar głodu. Ta informacja jest niewątpliwie bardzo ważna dla nas, pokolenia czasów Niepodległości. Aby właściwie ocenić dzisiejszy dzień i planować przyszłość, trzeba pamiętać o przeszłości. My, studenci, uważamy, że Prezydent Wiktor Juszczenko bardzo słusznie stawia kwestię odnowienia pamięci historycznej narodu. Uważamy, że światowa opinia publiczna powinna uznać Hołodomor lat trzydziestych, który pochłonął od 7 do 10 milionów istnień, za ludobójstwo narodu ukraińskiego. Pamiętać i czcić pamięć ofiar Hołodomoru — to nasz święty obowiązek.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
