Strona · s. 7strona oryginału ↗
KORZENIE NIESZCZĘŚCIA TKWIĄ W TEORII MARKSIZMU
Слово Просвіти, №50 за 2007 рік
Serhij Iwanowycz Biłokiń, doktor nauk historycznych, wiodący pracownik naukowy Instytutu Historii Ukrainy, znany ze swoich prac o czasach stalinowskich represji i wielkich głodów. Poprosiliśmy go o wyrażenie swojej opinii na temat tamtych strasznych wydarzeń. „Nauka historyczna dopiero zaczyna badać Hołodomor – mówi Serhij Iwanowycz. – I ważne jest nie tylko to, że coś nowego odtajniono i dano możliwość pisania o tym. Nie wyjaśniliśmy jeszcze pewnych rzeczy i znajdujemy się na etapie źródłoznawczym, a źródła, które są, nie zostały skomentowane. Proszę zwrócić uwagę, jeśli przejeżdżać obok zakładów „Arsenał”, na ich murach można zobaczyć ślady kul. Te ślady nie mają żadnego związku z wydarzeniami 1918 roku. To skutek zdjęć filmowych, które przeprowadzano na 10. rocznicę Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej”. Zdaniem historyka, za podstawowe źródło do historii Hołodomoru należy uważać teksty klasyków marksizmu-leninizmu. Wziąć choćby dla przykładu korespondencję Engelsa i Bernsteina z 1884 roku: „Jeśli zaś ktoś dąży do demokracji jako do celu, to musi opierać się na chłopach i drobnych mieszczanach, to jest na klasach, które są skazane na zagładę… i o ile chcą sztucznie zachować siebie, są reakcyjne w stosunku do proletariatu”. Lenin, na przykład, pisał: „…chłopi, posiadający nadwyżki chleba, …przedstawiają sobą ludzi, którzy po setkach lat ich wyzysku, pierwszy raz gospodarują na siebie i swoimi nadwyżkami chleba mogą obrócić w niewolnictwo robotników …nasz stosunek do nich jest stosunkiem wojny”. Tak mówiono o naszych poprzednikach, zresztą w ogóle o ludziach. Takie było nastawienie. „Zwycięstwo nad drobnym spekulantem, drobnym właścicielem — jest trudne. Nie mogą oni zostać zniszczeni w jeden rok, do ich zniszczenia potrzebny jest długi szereg lat…” Serhij Iwanowycz uważa, że do marksizmu-leninizmu towarzysz Stalin nie wniósł nic nowego. „Stalin — to Lenin dzisiaj” — mówili o nim współcześni, czyli był on w pełnej mierze kontynuatorem sprawy Lenina. „Zapewniam was, że obecne próby niektórych historyków, by to wszystko zakamuflować i sprowadzić do tego, że radziecki terror zaczynał się od Stalina i kończył na Stalinie, — to próby „powieszenia” tego wszystkiego na jednej, wybranej osobie” — uważa historyk. O głodzie trzeba mówić. Ten temat musi być aktualny nie tylko w dniach żałoby i pamięci. Musimy udowodnić, że słów na wiatr nie rzucamy i że „prawda zawsze pokaże swoją głowę” tam, gdzie trzeba. Zdjęcie Ołeksandra Łytwynenki. Już 14 krajów uznało Hołodomor za ludobójstwo narodu ukraińskiego. We wrześniu-listopadzie tego roku w szeregu państw odbyły się uroczyste akcje, poświęcone ukraińskiemu Hołodomorowi. W portugalskiej stolicy wspólnie z ukraińską społecznością przeprowadzono kolokwium, przyуроczone 75. rocznicy Hołodomoru na Ukrainie w latach 1932—1933. Dni pamięci rozpoczęły się w słowackim mieście Preszów. A tysiące Ukraińców amerykańskiego pochodzenia i obywateli Ukrainy, którzy mieszkają w USA, wzięło udział w żałobnym marszu pod transparentami z napisami „Ludobójstwo na Ukrainie: 1932—1933, 10 milionów ofiar” oraz „Hołodomor — morderstwo głodem”. Nie jesteśmy sami. To nie tylko nasz ból. Słyszą nas. Takie oficjalne dane zamieszczono na stronie Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Nad doborem materiałów pracowali studenci Instytutu Dziennikarstwa Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu imienia Tarasa Szewczenki: Iryna ALEKSEJEWA, Bohdan AMOSOW, Inna BABICZ, Andrij BEŻYNOW, Tetiana BOWT, Anastasija BONDARENKO, Tetiana BIRKOWYCZ, Łarysa SZMYNDRUK, Olha JUNAK
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
