Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Kardiogramy ich losów

Слово Просвіти, №50 за 2008 рік

Inna HONCZAR Dziesiątki domów naszego miasta wpatrują się w oczy jesieni, chowając za codziennością marność nad marnościami mieszkańców kilku tysięcy mieszkań, a za drzwiami każdych — losy, radości, żale, problemy, rozpacze, sukcesy i obowiązkowo — marzenia, nadzieje i oczekiwania… Jak często jednak nawet się nie domyślamy, co dzieje się za niektórymi z tych drzwi, i nie ma znaczenia, jaki dobrobyt widzimy na pierwszy rzut oka… Po raz pierwszy przekraczając zupełnie obcy próg, nie spodziewałam się zobaczyć na oczach bardzo życzliwej kobiety bolesnych łez, które tak wymownie zdradzały jej nieoczekiwanie wzburzoną chwilę… Mówienie o przeżytym smutku, chorobach i tragediach zawsze jest zbyt trudne, a tym bardziej wtedy, gdy człowiek, zwątpiwszy w istnienie miłosierdzia i choćby cień prawdy, mimo wszystko rozmyślił się i nie chciał dzielić się swoimi niepokojami. Ale słowo za słowem, splatając się w niechcianych łzach, powoli malowali smutny obraz życia tej pary, której małżeńskie życie w podeszłym wieku przysłania nie tylko fakt przyznanej obojgu dożywotniej niepełnosprawności, lecz w rzeczywistości codzienna walka z samym sobą i czyjąś obojętnością. Gdyby ktoś z nas wiedział, jak mówią, że nie wiadomo, gdzie upadniesz… Oto mężczyzna pracował całe życie na naszej budowie, a przyczepiła się choroba — i nagle przerodziła się w przerażający wyrok: amputację jednej nogi, a potem drugiej. A do wszystkich chorób kobiety po strasznym wypadku doszła jeszcze jedna diagnoza, którą aż strach wymówić… I gruchają sobie gołąbki w swoim przytulnym i życzliwym domu, pokonując razem każdy centymetr od łóżka do wózka inwalidzkiego i na- Zdjęcie: Ksenija Hładyszewa zad. I jak dobrze, że jest jeden niezawodny przyjaciel, który, wyczuwszy pierwsze oznaki dusznego niepokoju, oferuje pociechę — zawsze gotów jest opowiedzieć mężczyźnie o wszystkim na świecie… Telewizor nigdy nie zapyta, tak jak pytali niektórzy urzędnicy, czy to zaświadczenia, czy to jeszcze jakiegoś papierka na potwierdzenie jego kalectwa… Tyle progów musieli obejść oboje, za którymi nie tylko głuche mury, ale i serca jakoś głucho stukały gdzieś aż na samym dnie bezdusznej istoty… Dziękować Bogu, że obok są dobrzy sąsiedzi, że są życzliwi znajomi, którzy w ciepłej porze roku pomagają dostać się na ulicę, a stamtąd — na ukochaną działkę! Na świeżym powietrzu nie tylko oddycha się swobodniej, ale i świat weselej się cieszy z gospodarowania! A tam od czyjegoś „Dzień dobry!” rozmowa się zawiąże, a wspomnienia z młodości wyłonią się jak sznur. Szkoda tylko, że dawnych przyjaciół-budowniczych rozrzucił już los po innych światach. A tak wciąż chce się czuć się w zawodowe święto, że ich pamiętają, bo ręce tak wiele zrobiły dla tego miasta! Ale jakoś rzeczywistość powraca, jak skąpe listy z tymi samymi wierszami: „Jesteś potrzebny wszystkim tylko zdrowy!” Więc wychodzi, że oni sami jakoś zagubili się w samotności ze swoimi bólami, diagnozami, troskami, lecz mimo wszystko — dążą z radością witać każdy nowy świt! I maluje im życie ich kardiogram: to ostrząc zębate szczyty u góry, to gubiąc się w pagórkach na dole. Ale jakoś jeszcze długo staje przed oczami smutne spojrzenie mężczyzny bez nóg, który, nie kryjąc się, ocierał łzę, wzruszony krótką rozmową i naturalnym przejęciem żony, która tyle czasu, mimo swoich bólów, naprawdę podstawia mu nie tylko ramię, ale i od czasu do czasu nosi go na rękach. …Szybko przestąpiła znajome nam wszystkim schody klatki, a za zamkniętymi drzwiami pozostała jeszcze jedna niedopisana historia o ludzkim miłosierdziu i wrażliwości. I już własne kłopoty wydały się nie tak nie do pokonania w porównaniu z tym, czym pozostają schody dla tej małżeńskiej pary. A przecież oni są obok nas, ludzie!..

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn