Strona · s. 13strona oryginału ↗
MASKI JEDNAK OPADAJĄ
Слово Просвіти, №50 за 2011 рік
tysięcy istnień Ukraińców” — zaczął wykładać mi swoje mentalne programy pewien człowiek. Ja zaś pisałem o Wynnyczence-pisarzu i Wynnyczence-człowieku, a nie polityku. Powieść to moja subiektywna wersja jego świata wewnętrznego”. Prociuk, zdaje się, przekonał obecnych o tym, że Wynnyczenko przeszedł drogę od ekscentrycznego neurotyka do wybitnego myśliciela, który być może do dziś nie został jeszcze należycie oceniony („Wynnyczenko był misjonarzem. Tworzył ukraińskiego człowieka, uwolnionego od sentymentalnej jałowości i kompleksów. Był narodowym budowniczym. Temu celowi podporządkowane było wszystko”). Jeśli chodzi o maski, to one były: „Maski neurotyka i Mefista, politycznego lidera i odnoszącego sukcesy pisarza, artysty i publicysty, miłośnika kobiet i eksperymentatora na duszach…”. Jednak „zza nich przeziera spokojne, nawet stoickie oblicze misjonarza…”. Tak, jest ono stoickie, ale nie w drugiej połowie życia, w Mougins (Francja), gdzie pisarzowi przyszło dożywać swoich dni. Najboleśniejszą dla niego była świadomość: „nie jestem »swój« — ani wśród banderowców, ani wśród petlurowców, ani wśród stalinistów, ani wśród prawosławnych czy katolików”. „Mówią, że mają niejednakowe poglądy na rozwój państwa — rozmyśla S. Prociuk razem z W. Wynnyczenką. — Czyż to ma znaczenie? Przecież oni są wielkimi Ukraińcami. W imię tryzuba można porozumieć się w każdej kwestii i za pomocą wszelkich sposobów, jeśli służą one Matce-Ukrainie”. Powieść S. Prociuka „Maski opadają powoli” to dyskurs filozoficzny: jest tu i miotanie się świado-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
