Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 1strona oryginału ↗

CZY WIERZYĆ OBIETNICOM W. JANUKOWYCZA?

Слово Просвіти, №50 за 2012 рік

Właśnie w 144. rocznicę powstania „Proświty” — 8 grudnia, około godziny dziesiątej rano, przy Głównym Urzędzie Pocztowym na Majdanie Niepodległości pomyślnie zakończył akcję „Szlak kozacki »Proświty«” przewodniczący Zaporoskiej „Proświty” Ołeh Tkaczenko. Przeszedł pieszo, w ciągu 29 dni, prawie 600 km z Zaporoża do Kijowa! Jego trasa przebiegła przez obwody zaporoski, dniepropetrowski, połtawski, kirowohradzki, czerkaski i kijowski. Po drodze Ołeh Tkaczenko odwiedził około 100 miejscowości, gdzie występował w zespołach studenckich i uczniowskich, prowadził spotkania oświatowe z ludźmi, zbierał podpisy na poparcie „Żądań”. Wcześniej nasza gazeta informowała już o przebiegu tej akcji. Teraz Ołeh Walentynowicz zgodził się osobiście opowiedzieć czytelnikom „SP” o swojej wędrówce. — Panie Olegu, co skłoniło Pana do tej niezwykłej akcji? — Moim zdaniem, gdyby każdy z nas dokonał choćby jednego niezwykłego czynu dla Ukrainy, to być może nie stawałoby dziś pytanie o ratowanie państwowości, która obecnie znajduje się w niebezpieczeństwie. Dobrze to widać na peryferiach. Codziennie na własne oczy widziałem zrujnowane wsie, pochylone chaty, ludzi, którym bardzo trudno żyć na swojej danej przez Boga ziemi. Zbierałem podpisy dla nowo wybranej Rady Najwyższej w sprawie zniesienia haniebnej „ustawy językowej”, ale uważam, że koniecznie trzeba też prawnie, raz na zawsze, zatwierdzić zakaz handlu ukraińską ziemią. Zebrałem kilka tysięcy podpisów pod „Żądaniami” wobec nowej Rady Najwyższej. Zobaczymy zatem, jaka ona będzie, czy zdoła pracować dla dobra Ukrainy. — Jak ludzie, których spotykał Pan po drodze, odnosili się do Pana, do akcji? — W orbitę akcji weszły tysiące ludzi. Przecież codziennie mnóstwo samochodów przejeżdżało obok mnie. I ludzie w samochodach myśleli: „…Oto idzie pieszo człowiek w obronie języka, do Kijowa”. Ta akcja, po pierwsze, dała ludziom powód do zastanowienia się. Po drugie, ci, którzy mogli, chcieli porozmawiać ze sobą, ze mną, pogadać o naszym życiu i bycie. Na swojej drodze spotkałem wielu ciekawych i rozumnych ludzi, byli wybitne postacie, na przykład Wołodymyr Serhijenko z Dniprodzerżyńska. Z wieloma się zaprzyjaźniłem, teraz dzwonią do mnie i pytają, czy udało mi się dotrzeć do Kijowa, o samopoczucie itd. Tak się złożyło, wierzę, że nie przypadkowo, że właśnie 3 grudnia, w dniu urodzin Hryhorija Skoworody, ja — wędrowny prosvітjanyn — przyszedłem na Perejasław-Chmielnicki Uniwersytet Pedagogiczny im. H. Skoworody. Właśnie tam odbywała się uroczysta konferencja naukowa. Zebrali się mieszkańcy miasta, studenci, wykładowcy. Sala powitała mnie na stojąco gromkimi brawami, jakbym był następcą wielkiego ukraińskiego filozofa. Oczywiście, że jestem takim samym filozofem jak wszyscy, ale sam moment — pojawienie się wędrowca — wywołał na sali burzę pozytywnych emocji. Ta i ból- Zdjęcie Ołeksandra Łytwynenki sześć innych spotkań z ludźmi stało się dla mnie znaczącymi i niezapomnianymi, wierzę, że dla wszystkich też. — Jakie wrażenia wywarły na Panu odwiedzone wybitne miejsca? — Już w domu starannie układałem swoją trasę. Przecież ona jest najważniejsza dla każdej wędrówki. Odwiedziłem miejsca święte dla Ukraińców: Chortycę i Subotów… W Dniprodzierżyńsku zapadł mi w pamięć majestatyczny pomnik Prometeusza — wznosi się niemal nad całym miastem. Na granicy z obwodem kirowohradzkim widziałem kozacki krzyż, datowany na połowę XVII wieku. Nieopodal tego miejsca widać Pagórek Mazepy. Istnieje legenda, że gdy wojsko szwedzko-ukraińskie wycofywało się, hetman Mazepa stał na tym pagórku, przyglądając się okolicznym krajobrazom. Za czasów radzieckich te ziemie zostały zalane wodą Dniepru, ale pagórek był tak wysoki, że jego szczyt pozostał nad powierzchnią, jak wysepka. Przy dębie Żeleźniaka „naładowałem się” niepowtarzalną energetyką Zimnego Jaru. Odwiedziłem Czyhyryn, bardzo wielkie wrażenie wywarły na mnie te miejsca; po wizycie w Czerkasach pokłoniłem się mogile naszego ojca Tarasa… — Jak fizycznie i psychicznie trudno było pokonać taką trasę? Czy nie odbiło się to na Pana zdrowiu? — Otrzymałem kilkakrotnie więcej wrażeń, niż się spodziewałem! Nie odczuwam zmęczenia, tylko wzniosłość. Na początku wszyscy mnie odradzali: „Nie idź, zachorujesz, zamarzniesz, bandyci zabiją…” i tak dalej. Sam trochę się niepokoiłem, bo mam 47 lat, nigdy nie uprawiałem sportu, w pierwszych dniach wędrówki bardzo bolały mnie nogi. Po tygodniu — minęło. Teraz przejdę 15 km i nie poczuję. Przecież codziennie pokonywałem od 15 do 20 km. Szedłem w dzień, od 7 do 15—16 godziny. Na przedpolach stolicy zrodziła się myśl, by wiosną wyruszyć na Donbas z hasłem „Donbas — to Ukraina!”, umyć nogi w kozackiej rzece Kalmius. Ale w zimnej wodzie nogi myć się nie chce, więc na wędrówkę wybiorę ciepłą porę roku, począwszy od kwietnia. — A towarzyszy zabierze Pan ze sobą? — Zaproszę. Jeśli na wezwanie wyruszać 11–12 ZWYCIĘŻYLI Z ZAPAŁEM!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn