Strona · s. 14strona oryginału ↗
Opera Narodowa przygotowuje się do świąt
Слово Просвіти, №50 за 2021 рік
W ciągu ostatnich miesięcy twórcze życie Narodowego Akademickiego Teatru Opery i Baletu Ukrainy imienia Tarasa Szewczenki znacznie się zaktywizowało. A przed miłośnikami sztuki operowej stoi wiele nowych projektów twórczych. Właśnie o tym rozmawiamy z głównym reżyserem teatru, artystą ludowym Ukrainy Anatolijem Sołowjanenką. – Rok, który dobiega końca, był tak samo niełatwy, jak poprzedni – zaznaczył Anatolij Anatolijowycz. – Wiosenny lockdown znacząco wpłynął na nasze możliwości i proces pracy. Ale dzięki temu, że rozpoczęły się szczepienia, pracować stało się nieco łatwiej. W ostatnich miesiącach obserwujemy powrót widza do teatru. Na szereg spektakli mamy wyprzedane bilety. Życie teatralne, w szczególności operowo-baletowe, odradza się. Pod koniec października ujrzała światło rampy opera Offenbacha „Opowieści Hoffmanna”, która była zapowiadana jeszcze rok temu. Prawda, na razie tylko w wykonaniu koncertowym. W grudniowym programie „Gala-Czajkowski” zostanie zaprezentowana opera kompozytora „Undina”, która nigdy nie brzmiała na kijowskiej scenie. Główne partie wykonają nasi czołowi soliści Oksana Kramarewa i Wałentyn Dytiuk. Tekst autorski czytać będzie Jewhen Nyszczuk. Ma to być całkiem ciekawy projekt. W drugiej części znajdą się fragmenty z najsłynniejszych oper Czajkowskiego, które dziś nie są wystawiane na scenie Narodowej Opery Ukrainy – „Dziewica orleańska” i „Dama pikowa” oraz jego suita „Romeo i Julia”, którą przygotowuje nasza orkiestra pod batutą Mykoły Diadiury. Ogółem w repertuarze teatru na dziś przedstawione są opery kompozytora „Eugeniusz Oniegin” i „Jolanta”, a także trzy jego balety. Na święta noworoczne tradycyjnie będziemy pokazywać „Dziadka do orzechów”. Zaplanowano 20 spektakli. Pierwszy już odbył się przy pełnej sali. Odbędą się także gale-koncerty, gdzie będzie można w ciągu jednego wieczoru zobaczyć cały kalejdoskop znanej klasyki operowo-baletowej w wykonaniu naszych czołowych solistów. Takie wieczory to nie jest ten przypadek, kiedy widza można zmusić do poważnego zastanowienia się nad czymś, współodczuwania, pogrążenia się w samoanalizie. Stawiamy zupełnie inne zadania, ponieważ koncerty bożonarodzeniowo-noworoczne to zawsze święto. Dlatego starałem się sformułować program w taki sposób, aby był rozrywkowy, świąteczny, jasny. Żeby widzowie wychodzili z naszych koncertów w dobrym nastroju, radośni, a ci, którzy zawitają po raz pierwszy – chcieli przychodzić do teatru znowu i znowu. Wykonane zostaną utwory Rossiniego, Verdiego, Pucciniego, Czajkowskiego, fragmenty z operetek Straussa i Kálmána. Zabrzmi też kilka numerów premierowych, ale na razie nie będę zdradzał wszystkich sekretów. Prowadzimy rozmowy w sprawie wyjazdów gościnnych z kilkoma znanymi teatrami. Jest zrozumienie tego, że jest to ciekawe i potrzebne. Ale podanie jakichkolwiek konkretów jest na razie trudne przez te niełatwe procesy, które zachodzą dzisiaj na świecie. Przyznam: dochody naszego teatru przez ograniczenia kwarantannowe znacząco się zmniejszyły. Dlatego nie mogliśmy powrócić do projektu „Światowe gwiazdy opery na scenie teatru”. Taki koncert odbył się w tym roku tylko na Placu Sofijskim w Kijowie. Ale w przyszłym roku na pewno to zrobimy. Już 17 kwietnia w operze „Napój miłosny”, mam nadzieję, weźmie udział wspaniała solistka, uczennica Marii Stefiuk Olha Kulczynśka, która z sukcesem występuje w Metropolitan Opera, La Scala i w innych wybitnych na świecie teatrach. I dalej będziemy kontynuować tradycję, kiedy w naszych spektaklach pracować będą soliści, którzy zdobyli światowe uznanie. Trwa praca nad dziełami operowymi, które zamierzamy zaprezentować w przyszłym roku. Po pierwsze, to nowa inscenizacja „Traviaty”. Już dawno pracujemy nad tym projektem. Jestem reżyserem-inscenizatorem tego spektaklu. Nad choreografią pracować będzie Wiktor Iszczuk – czołowy solista baletu naszego teatru, który ma już własne inscenizacje, a teraz po raz pierwszy realizuje inscenizację w repertuarze teatralnym. Dyrygent-inscenizator Mykoła Diadiura, scenografia Andrija Złobina, chórmistrz Bohdan Plisz, artystka kostiumów Anna Ipatiewa. Nieco odnowimy skład wykonawców. W partii Germonta, w szczególności, zadebiutuje Hennadij Waszczenko. Mam nadzieję, że do połowy wiosny będziemy mogli zaprezentować tę operę. Następna nasza praca – „Opowieści Hoffmanna” – ma pojawić się w formie scenicznej w inscenizacji światowej sławy angielskiego reżysera Tony'ego Palmera. Zaplanowaliśmy projekt jeszcze pod koniec 2019 roku. A niedawno Palmer przyjechał do Kijowa, tydzień dość aktywnie pracował z trupą. Pracujemy także nad operą współczesnego ukraińskiego kompozytora Jurija Szewczenki „Kot w butach”. Tę operę będę wystawiał również ja. Z dyrygentem-inscenizatorem na razie się określamy. Opera dziecięca naszego kompozytora według powszechnie znanego utworu Charlesa Perrault jest bardzo potrzebna w repertuarze Narodowej Opery Ukrainy. Liczę, że będziemy mogli ją zaprezentować podczas ferii zimowych w przyszłym roku. Zatem, jeśli wszystko ułoży się dobrze, w 2022 roku afisz teatru wzbogaci się o trzy nowe opery. Mam zaproszenie od Odeskiej Opery Narodowej w sprawie wystawienia opery „Don Carlos”. Utwór ten jest mi dobrze znany, w Kijowie jest grany według mojej inscenizacji. Nawiasem mówiąc, w styczniu w wykonaniu tej opery weźmie udział znana daleko poza granicami Ukrainy śpiewaczka operowa Ludmyła Monastyrska.
ka. Każda linia fabularna jest dopełniona swoim kolorem. U Mozarta jest to kolor biały, symbol Bożego daru. U Salieriego – czarny, który uosabia zazdrość, mrok. Kolor brązu pokazuje dwór wiedeńskiego cesarza Józefa II, a jego dworska świta to woskowe figury, symbolizujące obłudę i inercję. Osobne zabarwienie kolorystyczne ma też każda z przedstawionych oper kompozytora. Dyrygent-inscenizator Serhij Hołubnyczyj zaznaczył, że w spektaklu trzymano się sztuki Shaffera, w której wyraźnie powiedziano, jakie partytury mają brzmieć, jakie fragmenty z oper. Podstawą sztuki stały się cztery opery Mozarta: „Uprowadzenie z seraju”, „Wesele Figara”, „Don Juan” oraz „Czarodziejski flet”. Wykorzystano jego koncerty fortepianowe i inną muzykę. Chórmistrz-inscenizator Maksym Kowalczuk przyznał, że było to nowe doświadczenie w pracy dla chóru teatru. Wszak w repertuarze przeważa klasyczna operetka i musicale. A wiedeńska muzyka Mozarta nie mogła nie zainspirować. Według słów baletmistrza-inscenizatora, zasłużonego artysty Ukrainy Maksyma Bułhakowa, plastyka w spektaklu podkreśla charaktery postaci. A przede wszystkim charakter samego Mozarta, który był dla otoczenia dziwny i ekscentryczny. A scenograf Wołodymyr Karaszewski wspomniał, że wystawiał spektakl o Mozarcie i Salierim razem z Wałerijem Pacunowem zaraz po awarii w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Było to w jednym z kijowskich kościołów. Na scenie płonęła prawdziwa świeca, a na stołach stały kandelabry z elektrycznymi świecami. Tak samo i w nowym spektaklu wszystko zaczyna się od „żywej” świecy i kończy się na niej. Tutaj połączyły się „złota” widownia i czarna scena teatralna. Na scenie ma być 700 świec, dużo świec jest też na sali... Stronę przygotował Eduard OWCHARENKO Zdjęcia dostarczone przez służby prasowe teatrów
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
