Strona · s. 15strona oryginału ↗
W poszukiwaniu domu i stand-up
Слово Просвіти, №50 за 2021 рік
W Kijowskim Akademickim Teatrze Dramatu i Komedii na lewym brzegu Dniepru aktywnie współpracują z młodymi reżyserami nie tylko z Ukrainy, ale i z zagranicy. Niedawno białoruski reżyser Jewhen Korniah wystawił tu spektakl „Odyseuszu, wracaj do domu” na motywach poematu Homera. Adaptacji tekstu dokonał ukraiński dramaturg Pawło Arje. Scenografką spektaklu jest Tetiana Nersisian (Białoruś), kompozytorem – Mykyta Zołotar (Belgia). Historia Penelopy i Odyseusza to zaprzeczenie myśli, że nie ma ludzi niezastąpionych. Przecież każdemu chce się wiedzieć, że dla kogoś jest się tą niezastąpioną osobą, jak Odyseusz dla Penelopy. W nowej inscenizacji widz nie zobaczy historycznej rekonstrukcji, streszczenia czy adaptacji znanego większości utworu. Na scenie jest teatr fizyczny, plastyka ciała i artystycznie wypisane monologi. Tylko fantazje, marzenia i urywki z pamięci. – Co nas dzieli? – pyta Pawło Arje. – Znajomość i nieznajomość języków. Ale istnieją dwa uniwersalne języki. To muzyka i język ruchów. Spektakl „Odyseuszu, wracaj do domu” jest nie tylko plastyczny, ale i niezwykle muzyczny. Cała muzyka była specjalnie tworzona do tego spektaklu. Nakłada się ona na ruchy i gesty aktorów. Tak pojawia się poczucie magii na scenie. – Teatr fizyczny to teatr, w którym widzę rzeczywistość – kontynuuje Jewhen Korniah. – Jest on oparty na ruchach ciała, jest w nim mało słów. Słowa są bardziej precyzyjne, a w ruchach może być wiele interpretacji. Czy mieszkanie, które wynajmuję w Kijowie? Też nie. Staram się zrozumieć, czym jest dom. Czy to przyjaciele, budynek, czy coś jeszcze. I gdzie człowiek naprawdę czuje się w domu. Jednak całkowicie więzi ze swoją Ojczyzną nie zrywam. Jeden spektakl rocznie wystawiam w Mińsku, resztę – za granicą, daleko od domu. Próby spektaklu trwały trzy miesiące. Mamy dwa składy aktorskie. I drugi nie jest mniej ciekawy niż pierwszy. Można nawet powiedzieć, że wyszły dwie pełnowartościowe premiery. Bardzo podoba mi się praca z ukraińskimi aktorami. Oni po prostu szaleją na scenie, w dobrym tego słowa znaczeniu. Dają dużo energii, przynoszą ciekawe pomysły. Niektóre sceny, na przykład kiedy bohaterka przebija się włócznią, pojawiły się przypadkowo. I potrzeba było dwóch miesięcy, aby ją rozszyfrować. Od samego początku wiedziałem, że będzie wielu Odyseuszów. Jeden człowiek nie może pomieścić w sobie tak wielu uczuć. W wyobraźni każdego, kto czyta Homera, powstaje inny Odyseusz. Może być atletą albo chłopcem. Dlatego na scenie jest ich sześciu. A Penelopa – jedna. A wszystkie inne aktorki to jej uczucia. Staramy się pokazać, że u każdego mężczyzny, niezależnie od tego, ile ma lat, obecna jest cząstka dzieciństwa. Nawet jeśli odpowiada już za całą rodzinę. Na początku spektaklu widzimy pięcioletniego chłopca, który bawi się w statki. A na końcu – dojrzałego człowieka, który wraca do domu. Penelopa czekała na niego 20 lat i przed widzem w ciągu dwóch godzin przelatuje całe jej życie. Nieprzypadkowo basen w centrum sceny ułożony jest z plastikowych toreb. Przecież nimi usłane jest całe dno oceanów. W ten sposób podnosimy problem ekologii. Starożytna Grecja to kult ludzkiego ciała. Razem z artystą od razu zdecydowaliśmy, że będą tu zawody w pływaniu. Zgodnie ze scenografią robiliśmy też kostiumy. Po pokazie premierowym zobaczyłem pewne niedociągnięcia, wprowadziłem zmiany. Ale w całości pozostałem zadowolony z rezultatów naszej wspólnej pracy. Bardzo chciałbym jeszcze popracować z tym teatrem. A póki co tymczasowo wracam do Mińska. Zwrócę się do twórczości rodzimego narodu, będzie to spektakl na podstawie białoruskich pieśni ludowych, który stanie się drugą częścią zaplanowanej przeze mnie trylogii. *** A na małej scenie teatru odbyła się premiera nowego projektu „Nieśmieszny stand-up”. O tym, jak tworzył się ten projekt, opowiada
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
