Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Z KRAJU SŁOŃCA

Слово Просвіти, №51 за 2007 рік

lat swojego życia, poznawszy nasz język i historię. Oto co pisze do mnie słuchacz radia Wasyl Kliewcow z Mariupola: „Uważaemyj Władimir! Gdzie Pan wykopał tego pracowitego „japoszkę”? Nie wierzę, że taki istnieje naprawdę, wydaje mi się, że Pan go wymyślił na złość naszym historykom-pisarzynom, którzy klepią lipne rozprawy o internacjonalizmie na Donbasie. Sam Pan tę historię ułożył. Po co my jesteśmy potrzebni jakiemuś Japończykowi? Nie, czy naprawdę on przyjechał z Japonii i napisał książkę o komunistycznym terrorze w naszym Donbasie? Często słucham Pańskich audycji, nie zgadzam się z Panem we wszystkim, ale Panu wierzę. Proszę powtórzyć przez radio, że taki Japończyk rzeczywiście istnieje i że napisał tę książkę po ukraińsku. Jeśli uczciwie to Pan potwierdzi, szybko nauczę się języka ukraińskiego i będę mówił po ukraińsku na złość „kacapom”. Jestem Ukraińcem, z donskich kozaków, ale zrusyfikowanym. Klewiec to po kozacku „młotek”. A ja jestem Kliewcow. Chociaż dajcie mi znać przez radio, choćby намекiem, że taki japoński istnieje naprawdę. Wszelkiego dobra Panu, szanowny deputowany”. Szanowny Wasylu! Daję Panu do zrozumienia wszelkimi możliwymi sposobami: oto przede mną ta książka, wydana w wydawnictwie Solomii Pawłyczko „Osnowy” w 2002 roku. Adres wydawnictwa: Kijów 133, bulwar Łychaczowa, 5. Proszę się do nich zwrócić, a oni przyślą Panu ją pocztą. Nakład jest niewielki, będę się starał wydać ją ponownie w większym nakładzie, żeby więcej Ukraińców mogło ją przeczytać, Wasylu. Napisać taką książkę ja po prostu nie zdołałbym. Po pierwsze, nie posiadam tego ogromnego materiału historycznego, który opanował Hiroaki Kuromija, przerzuciwszy stosy archiwalnych dokumentów i literatury historycznej. „Swobodę i terror w Donbasie” napisał po angielsku, którym swobodnie wykłada na amerykańskim uniwersytecie. Rękopis na język ukraiński przełożyli Halina Kiorian i Wiaczesław Ahiejew. Na okładce — dokumentalna, przejmująca fotografia: wychudzona, wyczerpana kobieta w kirzowych butach ciągnie z małym dzieckiem starą taczkę, na którą załadowano cały ich dobytek. Właśnie odjechali od progu rodzinnej chaty, z której wyrzucił ich enkawudzista stojący w drzwiach tej lepianki. Teraz posłuchajmy samego Kuromiji: „W Donbasie mówiono wieloma językami, lecz głównymi były rosyjski i ukraiński. Donscy kozacy mówili „językiem kozackim”, rosyjskim z elementami ukraińskimi… Niektórzy mniej wykształceni mieszkańcy Donbasu mówili (i do pewnego stopnia mówią do dziś) rosyjsko-ukraińskim surżykiem. Często ludzie w pogranicznych regionach ukraińsko-rosyjskich nie utożsamiali się ani z Ukraińcami, ani z Rosjanami, nazywając siebie perewertniami albo pierewiercziszami. Jednak współistnienie międzyetniczne prawie nieuchronnie oznacza konflikty międzyetniczne. W pro ...mysłowym Donbasie Tatarzy i muzułmanie często byli ofiarami Słowian. W 1902 r. na kopalni węgla Jakobenki rosyjscy górnicy, rozdrażnieni pogłoskami, że ich niskie zarobki są wynikiem napływu tatarskich robotników, wtargnęli do ich baraków, pobili ich i poranili. Stosunki między Rosjanami a Ukraińcami bywały czasami napięte. We wsiach żyli bardzo podobnym życiem, jednak wsie były albo rosyjskie, albo ukraińskie i prawie się nie mieszały. Wydaje się, że w miastach i robotniczych osiedlach stosunki były jeszcze bardziej napięte. Rosyjscy górnicy

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn