Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

OD LUDOBÓJSTWA — DO LINGWOCYDU

Слово Просвіти, №51 за 2007 рік

Wasyl ANTONIW, akademik, m. Moskwa Historia Ukrainy zna niemało tragedii, ale Hołodomor lat 1932—1933 pod względem tragizmu nie ma analogii nie tylko w historii Ukrainy, ale i w historii ludzkości. W ciągu kilku miesięcy w granicach jednego kraju, w czasie pokoju, głodem zniszczono około 10 milionów ludzi — obywateli tego kraju. Rosja uznaje fakt głodu, ale nie uważa go za ludobójstwo narodu ukraińskiego, bo przecież głód był nie tylko na Ukrainie, szalał on także w wielu regionach Rosji. Prokomunistyczne siły w Rosji i na Ukrainie tej strasznej tragedii narodu ukraińskiego nie uważają za sztuczną i starannie zaplanowaną, tłumacząc jej powstanie przypadkowym zbiegiem okoliczności. Ale fakty świadczą o czymś innym. Zaraz po zakończeniu wojny domowej i utworzeniu ZSRR na Ukrainie oraz na ukraińskich ziemiach etnicznych ogłoszono ukrainizację. W regionach zwartego zamieszkania Ukraińców (Wschodnia Słobożanszczyzna, Kubań, Południowe Powołże, Ałtaj, Daleki Wschód) otwarto ukraińskie szkoły, które Ukraina w tamtych niełatwych czasach zaopatrywała w podręczniki i nauczycieli (teraz niepodległe państwo ukraińskie nie robi tego, a i w nim panuje język rosyjski). Ukraińcy tych regionów zaczęli wydawać w języku ukraińskim gazety, czasopisma, drukować książki, otwierać ukraińskie teatry. Tak przebiegle, podstępnie ukrainożercy określili, gdzie na bezkresnych przestrzeniach imperium Ukraińcy pozostali Ukraińcami, gdzie zachowali swoją tożsamość narodową. Właśnie w tych regionach poza granicami Ukrainy w latach 1932—1933 miliony ludzi zmarły z głodu. Zatem prawdą jest, że głód był nie tylko na Ukrainie, był on także w Rosji, ale umierali przeważnie Ukraińcy. Bez wątpienia ta straszna tragedia nie była przypadkowa, lecz zaplanowana i celowa. Hołodomor lat 1932—1933 to jedno z najbardziej tragicznych ogniw łańcucha ludobójstwa narodu ukraińskiego. Głęboka rana na ciele narodu nie zagoiła się, ona do dziś ropieje i krwawi. Na terenach szerokiego pasa osadnictwa Ukraińców od Morza Azowskiego, przez Kubań do Oceanu Spokojnego (Zielony Klin) rozrzucone są setki, jeśli nie tysiące, wsi i miasteczek o czysto ukraińskich nazwach. W większości z nich, zwłaszcza w Dolnym Powołżu, próżno szukać choćby śladów Ukraińców — ukraińskich nazwisk, zwyczajów, nie mówiąc już o samych Ukraińcach. Nazwy tych wsi na znakach drogowych odbiera się jak epitafia na nagrobkach Ukraińców, którzy zasiedlili te ziemie, ogrzali je swoją pracą i żyli tu do lat 1932—1933… Ilu ich wtedy w męczarniach pożegnało się z tym światem? Bez wątpienia nie jeden i nie dwa miliony, bo przecież wiadomo, że do 1930 roku w ZSRR mieszkało do 80 milionów Ukraińców. Oczywiste jest, że ponad 20 milionów z nich mieszkało w granicach obecnych granic Rosji. Teraz jest ich w Rosji około czterech milionów. Gdzież oni się podziali? Zniszczono ich fizycznie hołodomorami, GUŁAGami, rozstrzeliwaniami oraz deportacjami, pod strachem śmierci przymusowo rusyfikowano. We wschodniej części Polski na etnicznych ukraińskich ziemiach od wieków żyli Ukraińcy (Łemkowszczyzna, Nadsanie, Chełmszczyzna, Podlasie). Zachowali oni dialekty języka ukraińskiego, zwyczaje, modlili się do Boga w zadbanych cerkwiach i świątyniach. Po przymusowej krwawej deportacji lat 1944—1946, zaplanowanej przy udziale Moskwy, i nie mniej okrutnej akcji „Wisła” z 1947 roku w tych miejscach zamiast kwitnących, gęsto zaludnionych wsi pozostały tylko przydrożne tabliczki z nazwami ukraińskich wsi w języku polskim. I tutaj odbiera się je jak epitafia. Stosunkowo czysty genofond Ukraińców zachował się w północno-wschodnich rejonach Wołynia i na Polesiu. Lecz po katastrofie czarnobylskiej tysiące ludzi zginęło od choroby popromiennej. Po 5—6 latach od awarii ludzie (przeważnie dzieci i młodzież) zaczęli ginąć od patologii tarczycy, od nowotworów złośliwych dróg oddechowych, chorób krwi. W ciągu 20 lat liczba chorych nieustannie rośnie. Skala tej katastrofy nie jest jeszcze znana, podobnie jak jej skutki. Jakie przewlekłe choroby radiogenne czekają mieszkańców tego regionu? Jak objawi się długotrwały kontakt z małymi dawkami promieniowania, z radionuklidami, które trafiają do organizmu z powietrzem, wodą i żywnością? Jak zmieni się kod genetyczny człowieka pod wpływem mutagennego działania promieniowania? Nie wiadomo, czego mamy oczekiwać od przyrody, ale wiemy, że wrodzone i dziedziczne choroby od wpływu promieniowania — jeszcze przed nami. Co więc wspólnego mają Hołodomor, przymusowa deportacja Ukraińców z etnicznych ukraińskich ziem, które teraz znajdują się w granicach Polski, oraz katastrofa czarnobylska? Te tragiczne wydarzenia to ogniwa w długim łańcuchu etnocydobójstwa (ludobójstwa) narodu ukraińskiego. Niestety, ludobójstwo Ukraińców trwa. W niepodległej Ukrainie nabiera ono nowych podstępnych form. Pod sztandarem Ukrainy, przy wsparciu zewnętrznych antyukraińskich sił, prowadzą je potomkowie komunobolszewizmu, wnuki i prawnuki tych, którzy w latach 1932—1933 zaplanowali i przeprowadzili niesłychany na świecie Hołodomor oraz deportacje Ukraińców. Jedną z form obecnego ludobójstwa jest lingwocyd — okrutna wojna przeciwko językowi ukraińskiemu. Przeważająca większość gazet, czasopism i książek wychodzi w języku rosyjskim, język rosyjski W Ukraińskim Centrum Kultury w Moskwie otwarto wystawę „Odsekretarzowana pamięć” z okazji 75. rocznicy Hołodomoru lat 1932—1933 na Ukrainie. Na wystawie można zapoznać się z odsekretarzowanymi przez Służbę Bezpieczeństwa Ukrainy dokumentami, które są niezaprzeczalnym świadectwem tego, że ta straszna tragedia była zawczasu zaplanowana i przeprowadzona z niewiarygodnym okrucieństwem.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn