Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

ON POŚWIĘCIŁ SIEBIE SZTUCE

Слово Просвіти, №51 за 2007 рік

Wnuczka i córka R. Głuwko na odsłonięciu tablicy pamiątkowej ku jego czci. Miał przyjemny głos, lubił śpiewać pieśni ludowe i dumy. Ta miłość do muzyki przeszła na syna. Już w dzieciństwie nauczył się grać na skrzypcach. Swietłana Głuwko, opowiadając o ojcu, wskazywała, że w jego życiu były dwie muzy — sztuka plastyczna i muzyka. Analizując spuściznę artystyczną R. Głuwki, kandydat nauk o sztuce Roman Jaciw zauważał: „…Muzyka zintegrowała się z samą materią jego dzieła… Na poziomie strukturalno-obrazowym muzyka wyłania się w drugim planie w ogólnym duchowo-intonacyjnym nastroju wielu jego utworów”. W czasach polskich Ołeksandr Głuwko prowadził aktywną działalność społeczną i oświatową. Nie podobało się to władzy, przeniesiono go do Krakowa, jednak i tam kontynuował sprawę ukraińską. W 1939 roku O. Głuwkę aresztowali Polacy i torturowali w więzieniu w Korcu. Groziła mu egzekucja, lecz początek II wojny światowej dał możliwość wyjścia na wolność. Choć nie na długo. W 1940 roku aresztowali go bolszewicy i wywieźli na Syberię. Bardzo kochał mamę — Nadiję z rodziny Sawyckich, która całkowicie poświęciła się rodzinie i wychowaniu dzieci. Po aresztowaniu Ołeksandra Głuwki jego żonę z dwojgiem dzieci wywieziono do Kazachstanu jako rodzinę „wroga ludu”. Rostysław Głuwko wspomina Krzemieniec, jego uliczki, malownicze okolice, warunki życia i pracy ludzi, odwiedziny cerkwi, Poczajowskiej Ławry, tradycje rodzinne, spacery, wyjazdy rodziny na wypoczynek. Wyjechał z miasta mając trzynaście lat, lecz wrażenia z dzieciństwa pozostały jasne i wyraźne, jakby oglądał wszystko zupełnie niedawno. Do wspomnień dzieciństwa wracał w swojej twórczości artystycznej przez całe życie. Nie udało się Rostysławowi Hluwce przyjechać za życia na Ukrainę, którą kochał miłością syna, ale zapisał, by pochować go w rodzinnej ziemi. Córka Switłana przywiozła prochy ojca w urnie do Krzemieńca i jego szczątki spoczęły na zawsze na Tunickim cmentarzu, obok grobu ojca, wśród przyjaciół, znajomych i rodaków. W Kazachstanie rodzina O. Hluwki, podobnie jak rodziny innych „wrogów ludu”, była zmuszona ciężko pracować, żyć w głodzie i zimnie. Jedyną szansą przetrwania w „radzieckim raju” dla Rostysława było ogłoszenie się Polakiem i wyraził on chęć wstąpienia do polskiej armii pod dowództwem brytyjskim. W ramach specjalnego oddziału dotarł do Iranu, a dalej do obozu przejściowego w Gabonii, przeprawił się przez Transjordanię i dotarł do Palestyny, gdzie przebywał do 1947 roku. Odbył wycieczkę do Jerozolimy, odwiedził miejsca biblijne, zamki krzyżowców, pozostałości kościołów, odwiedził Święte Miasto przed Wielkanocą 1943 roku, był na nabożeństwach wielkanocnych, spotkał się z duchownym ukraińskim i prawosławnymi Ukraińcami, poczuł, że nie jest na świecie sam, że ma przyjaciół wyznających tę samą wiarę, rodaków. Rostysław Hluwko przebywał w Egipcie, a potem wraz z innymi przez Morze Śródziemne, Gibraltar i Zatokę Biskajską dotarł do Anglii. W Londynie Rostysław zwrócił się do Związku Ukraińców, spotkał się z rodakami. Na początku lat 60. stał się poddanym brytyjskim. Uczył się w Hammersmith School of Art and Crafts, szkole dekoracyjnego i użytkowego rzemiosła, która miała szeroki program kształcenia zawodowego. Wolny czas poświęcał muzyce, teatrowi, kinu i poezji — wszystkiemu, co kształtowało bogaty świat duchowy. Młody artysta wędrował po londyńskich parkach i przedmieściach, znał wszystkie kościoły i galerie, a zbiory Muzeum Brytyjskiego przestudiował w szczegółach, zwłaszcza sale sztuki Egiptu, Syrii, Grecji. Wkrótce wszystko to znalazło wyraz w jego twórczości artystycznej. Był pilnym studentem, chętnie studiował sztukę, specjalizował się w grafice użytkowej. Po trzech latach nauki Rostysław Hluwko został artystą komercyjnym. Włączył się w działalność Sekcji Ukraińskich Artystów przy Ukraińskim Katolickim Uniwersytecie w Londynie, a później stanął na jej czele. Przez ponad 20 lat pracował w dziedzinie grafiki książkowej. Wiele książek ukazało się drukiem, ozdobionych jego oryginalnymi okładkami

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn