Strona · s. 14strona oryginału ↗
Tam świecą słoneczniki
Слово Просвіти, №51 за 2007 рік
Walentyna Dawydenko
Mistrzów pędzla można cytować na podstawie ich najważniejszych dzieł, podobnie jak poetów, którzy uwiecznili siebie genialnymi strofami. I jeśli niezapomnianego, spersonifikowanego słonecznika znają dziś kolejne młodsze pokolenia, bo miał on „ręce i nogi, // ciało szorstkie i zielone”, to „Trzcinowa” i „Dziwny zwierz” – płótna malarki Ludmiły Zadorożnej – również uwieczniły obrazy, które już stały się aforystyczne. Więc, być może nieprzypadkowo, autorzy, których się cytuje, spotkali się na prezentacji wystawy Ludmiły Zadorożnej w Narodowym Muzeum Tarasa Szewczenki. Poeta Iwan Dracz oczywiście nie pominął uwagą obrazu, na którym były jego ulubione słoneczniki, ale wielka indywidualna wystawa tej artystki prezentowała zarówno znane wielu płótna, jak i nowe. Zdumiewające, ile stworzyła i z jakim poświęceniem pracuje artystka w różnych gatunkach i technikach. Pewnego razu wyznała mi: „Gdybym mogła, nawet nie traciłabym czasu na sen, tak bardzo chce się malować”. Od 1965 roku artystka bierze udział w wystawach – było ich ponad 60. Oprócz tego miała 14 wystaw indywidualnych. Prace Ludmiły Zadorożnej oglądano w Niemczech i Stanach Zjednoczonych, na Majorce w Hiszpanii oraz w Sofii. Jej płótna znajdują się w kilku ukraińskich muzeach i galeriach sztuki. Ja zaś wyobrażam ją sobie jako strażniczkę naszych przyrodniczych skarbów, która nie zerwie kwiatu, lecz przeniesie z troską i miłością jego wizerunek na płótno, podobnie jak te błyski jeziornych zwierciadeł w leśnym gąszczu, szmaragdowe trawy i grzebienie wodne, gdzie króluje jej „Trzcinowa” – żabka, a w rzeczywistości okrągłolica dziewczynka-piękność. Na tej wystawie również dużo przyrody z nieutraconą aurą ozonową i barwami, które rozjaśniają wzrok nawet duszom zasmuconym i przygaszonym przez męczące bycie. Być może rzeczywiście zabrzmiała w nich nuta nastrojów obrazów Kateryny Biłokur, której twórczość tak wysoko ceni. Znawcy sztuki dostrzegają dwie linie w twórczości Ludmiły Zadorożnej: tradycyjną, w której odczytuje się podłoże ludowo-dekoracyjnej sztuki, oraz indywidualną, poświadczającą jej swobodną orientację w narodowym, kulturowym i światowym dziedzictwie artystycznym. Jak każda oryginalna artystka, dąży ona do osiągnięcia własnej obrazowości malarskiej i kształtotwórczości. Malarstwo jest dla niej przede wszystkim świętem barwy, i hojnie obdarowuje nim wszystkich, którzy z szarej, pochmurno-zimowej gamy przychodzą na wystawę. Ponad wszystkie chmury świecą tam jej słoneczniki…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
