Strona · s. 2strona oryginału ↗
POSŁOWIE PROSWITIAN W PARLAMENCIE
Слово Просвіти, №51 за 2007 рік
Jak pogodzić pracę oświatową z polityczną? Jak do ukraińskiej idei narodowej odnoszą się wybrani przedstawiciele narodu? Na te pytania odpowiadają proswitianie — deputowani nowego składu parlamentu.
Wiktor TEREN: „BARDZO WIELU DEPUTOWANYCH JEST DALEKICH OD IDEI NARODOWEJ”
Wiktor Teren — znany ukraiński pisarz, deputowany Rady Najwyższej kilku kadencji, przedstawiciel frakcji BJuT w obecnym parlamencie:
— Wielu osobom praca oświatowa nie łączy się z polityczną. Właśnie dlatego Ukraina nadal pozostaje jedynie terytorium, na którym kiedyś żyli Ukraińcy. Ja również będę do tego podchodził bardzo sceptycznie, dopóki do Rady Najwyższej będą przychodzić cwaniacy, dla których Ukraina to po prostu przestrzeń kosmopolityczna. Dlatego tutaj bardzo trudno cokolwiek robić dla utwierdzania idei narodowej. Wielkie nadzieje pokładam w nowym rządzie — że będą tam pracować osobistości, którym Ukraina naprawdę nie jest obojętna. Na razie jednak sytuacja jest ciemna i beznadziejna.
— Czyli wielu deputowanym bezcelowo mówić o idei narodowej?
— Większości korpusu deputowanych. Bo ludzie, którzy do głębi nie rozumieją, czym jest Ukraina, niestety są także w naszej frakcji.
Olena Bondarenko — z zawodu dziennikarka (ukończyła wydział dziennikarstwa stołecznego uniwersytetu im. T. Szewczenki), poetka, polityczka, była niegdyś zastępczynią W. Czornowoła na stanowisku przewodniczącego Ruchu Ludowego Ukrainy. Deputowana z frakcji BJuT. — Łączenie pracy w Proświcie z pracą polityczną w naszym parlamencie, niestety, jest dość trudne, ponieważ znaczna część deputowanych to ludzie dalecy od idei narodowych, od dążenia do utrwalenia języka ukraińskiego jako języka państwowego. Wielu moich kolegów z frakcji BJuT nie jest Ukraińcami ani Rosjanami. Powiedzmy, nasz kolega, Ormianin z narodowości, w ciągu dwóch miesięcy nauczył się języka ukraińskiego. Dlatego jestem absolutnie przekonana, że tak zwani „russkojazyczni” deputowani, którzy twierdzą, że bardzo trudno im nauczyć się ukraińskiego, delikatnie mówiąc, kłamią. Wystarczyłaby chęć. Bo to jest naruszenie Konstytucji i ustawodawstwa o językach — gdy z trybuny parlamentu i na posiedzeniach komitetów mówi się w języku obcym. To jest niedopuszczalne. Dlatego deputowani, którzy bronią wartości narodowych, a przede wszystkim języka jako jednego z najważniejszych czynników państwa i samoidentyfikacji narodu, powinni nad tym pracować. W poprzedniej kadencji w Komitecie Praw Człowieka przedstawiciele Bloku Julii Tymoszenko i „Naszej Ukrainy” nalegali, aby posiedzenia odbywały się po ukraińsku. I przewodniczący Komitetu Leonid Gracz prowadził posiedzenia po ukraińsku. — A na ile trudno przeprowadzić w parlamencie decyzje, które mają na celu utrwalenie ukraińskiej idei narodowej? Powiedzmy, nie udało się nawet podjąć decyzji o obchodach jubileuszu Iwana Bahrianego. — Tak, w sprawie jubileuszu Bahrianego się nie udało. Jednak są rezultaty naszej pracy już w tej kadencji. Podejmowaliśmy decyzje o wykazie komitetów parlamentarnych i przedmiocie ich właściwości. I w szczególności przedstawiciele Partii Regionów próbowali przenieść kwestię języka z kompetencji Komitetu ds. Kultury i Duchowości do Komitetu Praw Człowieka. A po co to robili? Odpowiedź leży na powierzchni: by dalej rozwijać temat drugiego języka państwowego. Wtedy dwie frakcje naszej koalicji zagłosowały przeciw i kwestia językowa pozostała w gestii Komitetu ds. Kultury i Duchowości. Bo najbardziej bolesnym problemem dla nas dzisiaj jest obrona języka ukraińskiego. — Czy zatem można liczyć na to, że w parlamencie uda się coś zrobić dla utrwalenia idei narodowej? — W koalicji są ludzie świadomi swojego obowiązku, w tym także w zakresie obrony języka ukraińskiego. O tym często mówi także liderka naszej siły politycznej Julia Tymoszenko.
Rozmawiał Petro ANTONENKO
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
