Strona · s. 1strona oryginału ↗
OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROZNAWCZY 51 (636), 22—28 grudnia 2011 O KTO, KTO MIKOŁAJA KOCHA, O KTO, KTO MIKOŁAJOWI SŁUŻY GOŚĆ REDAKCJI TARAS CZORNOWIŁ
Слово Просвіти, №51 за 2011 рік
Zdjęcie Olesia Dmytrenki Znany ukraiński poeta i dyrektor wspaniałego wydawnictwa książkowego “A-BA-BA-HA-ŁA-MA-HA” Iwan Małkowycz świadczy, że nawet rózgi u Świętego Mikołaja są pozłacane… Kiedy uderzyły poranne dzwony cerkiewne nad Kijowem w dzisiejszym dniu 19 grudnia, w myślach podziękowałam Mikołajowi, że nie omija mojego domu, i nie dlatego, że ma do mnie szczególny stosunek. Po prostu nie ma na Ukrainie ani jednego progu, przez który nie przestąpiłby ten uroczysty posłaniec Boga, wysyłając nam znak, że piękne zimowe święta się rozpoczynają, gdzie wszyscy my — pożądani i oczekiwani goście. Jednoczą się niebo i ziemia, dzwonią dzwoneczki, dziecięce głosy wyśpiewują mikołajowe wiersze i ty mimowolnie z nimi powtarzasz: “Święty ojcze Mikołaju, mojej chaty nie omijaj, podaruj zdrowie całej rodzinie i szczęście-los Ukrainie”, czując, jak szczególny przedświąteczny nastrój wchodzi w twoje serce i dusza jest wypełniona po brzegi tą szczególną radością bytu, która nie marnieje, nie starzeje się z latami, a dojrzewa jak słoneczny owoc miłości… Już wiele lat dzień Świętego Mikołaja i wszystkie następne świąteczne dni dla mnie mijają w towarzystwie pieśni, kolęd, szczedriwek, zabaw i wróżb dziecięcego zespołu folklorystycznego “Daj Boże”: niewiarygodnie potężna i czysta energetyka dajbożyców, ich wykwintne kostiumy (dzieci ubrane w wyszywanki swoich pradziadów), wyselekcjonowany repertuar, wspaniałe głosy i — co chyba najważniejsze — prawdziwość wykonania. Za każdym razem niepowtarzalne widowisko, które, zdaje się, i przez same dzieci rozgrywane jest po raz pierwszy. Gra — nie jako odtwarzanie, a jako tworzenie, pierwodziałanie — żyją w tym dziecięcym zespole, w tej wielkiej wielodzietnej rodzinie, bo obserwując dzieci (od trzech do osiemnastu lat), będziecie czuli, że dajbożycy to jednokrwiści bracia i siostry. Są i rzeczywiście wśród nich tacy, ale większość uczniów kijowskich szkół poznała się i zżyła właśnie w tym folkowym zespole. A oto tutaj — o najważniejszym. Zespół “Daj Boże” — od założenia do dziś to projekt znanej artystycznej rodziny Olhy i Tarasa Melnyków. Ten dziecięcy zespół jest niemal rówieśnikiem festiwalu “Czerwona Ruta”, którego idea również narodziła się w rodzinie Melnyków, a co z tego wyszło, sami wiecie: tegoroczny festiwal był dwunastym i ma dobry rezonans nie tylko na Ukrainie, ale i za granicą. Dajbożycy także podróżowali po świecie, mają międzynarodowe dyplomy i inne wyróżnienia, ale, jak mi się wydaje, najbardziej naturalnie wyglądają na ukraińskiej scenie: ich rówieśnicy, ludzie młodzi i starsi nagle zaczynają wibrować i trafiają w unisono z ich nastrojem, głosami i, co najważniejsze, — istotą tego, co dzieje się na scenie. To jakaś genetyczna zgodność, która budzi w człowieku radość i poczucie głębi, nieprzemijalności rodzinnego świata. “…O kto, kto Mikołaja kocha, O kto, kto Mikołajowi służy…” – kiedy słyszę tę pieśń, to od razu widzę piękne twarze Olhy i Tarasa Melnyków, ich dzieci Jarosławy i Sołomiji, ich wychowanków-artystów, którzy nigdy nie bywają byłymi dajbożycami. Dlatego że prawdziwość trzyma ludzi razem, jak miłość, wiara, kultura. Dlatego że autentyka — to wysoka sztuka. Tragiczny wypadek wyrwał Jarosławę Melnyk z życia, z młodości, z pieśni, ale za każdym razem, kiedy na scenę wychodzi zespół “Daj Boże”, ona ożywa w wyobraźni wszystkich, którzy ją znali i kochali, i nasze serca chylą się przed Panią, pani Olu, i przed Panem, panie Tarasie, — swoją nieprzekwitłą miłość zdołaliście wcielić w pieśni dajbożyców, w dzieciach, które nigdy nie bywają dla Was obcymi… Służyć Mikołajowi — to służyć ludziom, życzyć im szczęścia, dobra, radować ich małymi i wielkimi radościami, czasem przechodząc nad własnymi niepowodzeniami, troskami, bólem. Możliwe, właśnie dlatego one są takie bajkowo-długie, te trzy święta, które idą w gości do każdego z nas, — żebyśmy poczuli się dziećmi. Rodziną. Ludźmi, którzy żyją na ziemi, pamiętając o niebie. Daj Boże! Lubow HOŁOTA Trudno nazwać obecny czas dobrze urządzonym dla świąt: zbyt wiele wydarzeń, sytuacji, tendencji na Ukrainie, o których Wy, drodzy czytelnicy, jesteście dobrze poinformowani, czynią dzisiejsze dni napiętymi i niepokojącymi. Ale człowiek nie może żyć bez światła w duszy i radości w sercu. Narodowy kalendarz daruje nam możliwość pobycia sobą w kręgu rodziny, przejęcia się szczęśliwymi nastrojami od autentycznej pieśni i ludowego zwyczaju. GŁĘBOKA BRUZDA JEWGENA CZYKAŁENKI POETYCKA ANTOLOGIA “STRZAŁA” MISTRZ WASYL ZABASZTA WIERSZE I PIEŚNI ZOI KUCZERIAWOJ
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
