Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

ROZBIJAM SIĘ O RZECZYWISTOŚĆ…

Слово Просвіти, №51 за 2011 рік

Przestań już. Nie cierp — Kołyma to rodzinny kraj… Tam są twoje, Ukraino, mogiły i krzyże. Będziesz je w sercu nosić po wszystkie czasy. Kołyma — twój cień, szaleńcze imię. Na duszy i na twarzy rany, blizny, szramy… Spłodziłaś ślepców. A te mogiły nie straszą, bo milczą twój duch, rozum i zastęp. Chyba nienawidzę swojej miłości, Bo w tobie z daleka siebie poznaję… W samobójstwie duszy Choćby nadzieję zostaw I przejrzyj. Ożyj! Zwracam się do ciebie per „Wy”. Wy z mąk i bólu — Najświętsza z Bogiń, Nie pozostańcie jak cień, Ukraino… Amen! DWUKROTNIE UKRZYŻOWANY Wasylowi Stusowi Płynęła trumna nad grzesznym Kijowem. Na Bajkowe ścielił się listopad. Ukraina wracała do rodzimej ziemi Swoje dziecko, by dać ład sercu, Szepnąć w modlitwie: „Jestem z nim”, Wznosić się w swej skrusze, Podnieść się z kolan za więźniem I stanąć na kolanach przed nim, Obrońcą zbezczeszczonej mowy, Bezbronnym jak ptak w niewoli. Jakie znaleźć dla niego szczere słowo? Czym zmyć krew z jego męczeńskich pniów?.. W której ziemi, Wasylu, jest ci lepiej? Na cmentarzu zeków czy tu?.. Przecież przysięgaliśmy, że za nic nie zbezcześcimy! Przecież przysięgaliśmy: ścieżki nie zarosną… Nie wierz, Poeto! Świat jeszcze nie widział, By mogiła w ogniu się zwijała! Twoja dusza wzniosła się na gorący krzyż, Zapłakała i w niebo wzbiła się… Nieuki! Jakiej jeszcze zapłaty wam trzeba?! Za was dawno wycierpiał Jezus. Chrystus, i ten, ukrzyżowany tylko raz, A dwukrotnie — syn twój, Ukraino, Stus… ROZBIJAM SIĘ O RZECZYWISTOŚĆ… Osiągnęłam! Osiągnęłam szczyt! Poświęcam szał mojej duszy, Jeśli znalazłam stokrotnie jedyny I wymarzony tyle samo ideał. Idę — ziemi nie czuję pod nogami, Bo na rękach niesie mnie życie. Przeżyte — jakby kamień precz z serca. Wszystko — od teraz, i na wieki — wszystko. Jaka nieokiełznana, niepowtarzalna pociecha! Ani zawodów, ani niepokoju. O radości! Lecz współczująco, cicho Z ikony spojrzał na mnie Bóg. On miał rację! Jeden i ten sam fakt… (Przyjmijmy istotę nieprawdy). Rozbijam się o rzeczywistość! Lecz podnoszę się. I żyję. * * * Jeszcze nie widać ścieżki do końca, Jeszcze uśmiech jakby do twarzy, Lecz i początek cicho dosiał, I w sobie szukam, czy to ja…. Końca nie przeoczę i nie ucieknę. Przeminę. Przeżyję. Przeleję się. W inne wymiary przejdę. W jakiej materii siebie odnajdę?.. Biegnę, póki wiatr nie ucichnie. Siwieje wiatr wprost na oczach… A dni przecież były… Moje przecież były! Były! Popłakać nie ma kiedy. O NIEUSTABILNOŚCI DUSZY… O nieustabilizowanie duszy… Ty — jęk, który przetrwał mękę. Ty — koń spętany w biegu. Ty — pieśń rzucona na pośmiewisko. Ty — jak ikona w ogniu, Tak rozdzierasz wszystko we mnie. Dawno zapomniane źródło — Czy ono było, czy go nie było?.. Dokąd rwiesz się i po co!? Niepokojąca istota mojego jestestwa. O mój talizmanie i wampirze, Nie przeklinam cię, uwierz. Powiedz wprost udręczonej: — Czy czekasz na moją śmierć? * * * Wejdę w swój cień I ucichnę. Przejdę I swojego echa nie zostawię. W dniu ostatnich win Tylko ręce wzniosę Za krzykiem ostatniego wiersza. * * * — Liryczny dniu, znów przeminąłeś, Ogrzałeś, pokołysałeś i uciekłeś — porzuciłeś. I nie pojmiesz nijak swojej winy W tym, że uwodziłeś, że byłeś niewierny. Nędzna twoja duszo, pokaż się, spójrz — Nie ma ratunku od smutku i męki. Z twojego, widzisz, słodkiego przymusu Wspomnieniami rozdzieram ranę! — Nie wyrzucaj mi. Bo tylko ja jeden Ujrzałem cię taką bez drżenia. Spieszyłem się, lecz dotknąłem, jednak, Jak szczapką do tlących się żarzących węgli. Płoń jeszcze. Nie dąż do niebytu, Zwyczajnych dni. Cicho i niewinnie… Przyjdę jeszcze, ogrzeję i… porzucę, Lecz przedłużę tym swoje życie.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn