Strona · s. 1strona oryginału ↗
Pod kopułą stawki są bardzo wysokie
Слово Просвіти, №51 за 2012 рік
Niebywałe grudniowe śniegi i dla azarowskiej gospodarki próbujące mrozy, kilometrowe korki na zachodnich drogach i wrośnięte w ukraińskie stepy eurohyundaie imienia Kolesnikowa przygasiły uwagę społeczeństwa na poselskie wyścigi w Radzie Najwyższej VII kadencji, która nie bez pretensji do wieczności rozpoczęła swoją pracę pod głośnym hasłem 12.12.12. Oczywiste jest, że każdy z „dawnych” deputowanych, niezależnie od stażu, podziału partyjnego i frakcyjnego, jest co najmniej zainteresowany tym, aby jego własny portret polityczny malowano na tle poprzedniej Rady, bo jej historia i działalność były zbyt sporne, a nawet kompromitujące. I mimo to warto się zatrzymać i obejrzeć. Parlament VI kadencji został wybrany w wyborach przedterminowych: latem 2007 roku V Rada została rozwiązana dekretem prezydenta W. Juszczenki. Przyczyną był dwuletni kryzys polityczny. Wreszcie „Nasza Ukraina” i BJuT nie zdobyły parlamentarnej większości, ponieważ wyborom towarzyszyła półroczna wojna ich liderów — Juszczenki i Tymoszenko. Narodowi demokraci wygrali wybory 2007 roku przewagą zaledwie 3 mandatów. Utworzona koalicja NUNS i BJuT praktycznie nigdy nie zaczęła działać, bo wojna prezydenta i premiera trwała. Rezultatem było zwycięstwo regionałów z W. Janukowyczem na czele w wyborach prezydenckich w styczniu 2010 roku i przejęcie przez ich reżim władzy. Także w Radzie. Oto główne wehikuły działalności nowo powstałej Rady Najwyższej: uchylono zmiany do Konstytucji wprowadzone w grudniu 2004 roku. Deputowanym pozwolono zmieniać frakcje, które wprowadziły ich do parlamentu, głosować cudzymi kartami. Rada Najwyższa z najwyższego i jedynego organu władzy ustawodawczej państwa przekształciła się w przybudówkę Administracji Prezydenta, a nawet Rządu. Nazwano to „konsolidacją” — i oto owoce jej działalności: ratyfikacja Umów Charkowskich o przedłużeniu pobytu Floty Czarnomorskiej Rosji na terytorium Ukrainy, na Krymie, o kolejne 25 lat. Kodeks podatkowy, który uderzył w przedsiębiorczość, w małe i średnie biznesy. Niemal zniesiono ulgi wielu kategoriom ludności, w tym czarnobylcom. Reforma emerytalna, której głównym punktem stało się podniesienie wieku emerytalnego o 5 lat dla kobiet. Uchwalenie ustawy językowej, opracowanej przez regionałów Kolesniczenkę i Kiwałowa, która jest otwartym atakiem na państwowy język ukraiński… Opozycyjna elita, która pozostała w składzie VII kadencji, liczebnie niemal dorównuje partyjnemu trzonowi regionałów. Twarze i czyny jednych i drugich są narodowi znane, dlatego cała uwaga skupia się obecnie na frakcji partii „Swoboda”, i to na niej opierają się nadzieje nie tylko zachodniej Ukrainy, lecz także wschodu i centrum. Swobodowcy działali w oczekiwanym duchu: walczyli, blokowali trybunę i prezydium, wyłamali drzwi, odpiłowali część ogrodzenia, którego nie zdołali zniszczyć Afgańcy i A. Parubij, domagali się, aby wszyscy deputowani głosowali wyłącznie osobiście. Regionałowie zrozumieli, że stawia im czoła silna grupa, ale ich przewaga liczebna — 210 deputowanych plus komuniści i część niezrzeszonych — pozwoliła łatwo wynieść na stanowisko przewodniczącego Rady Najwyższej byłego mera Donieckiego i ministra, 66-letniego Wołodymyra Rybaka („za” oddało 250 głosów). Pierwszym wicespikerem został wybrany komunista Ihor Kaletnik, a zastępcą — deputowany ze „Swobody” Ruslan Koszulinski. 13 grudnia Rada oddała 252 głosy za powołanie na stanowisko szefa Rządu 65-letniego Mykołę Azarowa, którego kandydaturę zgłosił prezydent Janukowycz. Opozycyjne frakcje nie głosowały. 18 grudnia, jak obiecano, nie podano nazwisk przewodniczących komisji parlamentarnych — nie doszło do porozumienia. Po nie więcej niż półtorej godziny pracy posłowie postanowili zebrać się 25 grudnia — po wizycie świętego Mikołaja na ukraińskiej ziemi i obiecanym przez dawnych Inków końcu świata, którego niektórzy łatwowierni oczekują 21 grudnia. Najprawdopodobniej — w oczekiwaniu na wyniki wizyty W. Janukowycza w Moskwie, która została nagle odwołana. Najciekawsze w tej sprawie było wystąpienie Ołeha Tiahnybока: „Wszystkich nas niezwykle niepokoi dzisiejsza podróż Prezydenta Ukrainy Wiktora Janukowycza do Moskwy, ponieważ społeczeństwo ukraińskie zupełnie nie wie, jaką sytuację mamy, jakie są zamiary naszego Prezydenta. Czy chcą coś podpisywać, jakieś akty normatywne, czy chcą o czymś uzgadniać. Najgorsze, że społeczeństwo ukraińskie przez ostatnie wiele lat zostało po prostu pozbawione takiej możliwości — wiedzy o umowach międzynarodowych i istocie tych umów międzynarodowych. Opowiada się nam o jakimś określonym zysku ekonomicznym z Unii Celnej, ale wszyscy doskonale rozumiemy, że ten zysk ekonomiczny jest niezwykle wątpliwy. Federacja Rosyjska, oprócz jakichś preferencji ekonomicznych i zabiegów o pozytywne rozwiązanie swoich osobistych problemów, ma także bardzo poważne i wielkie ambicje polityczne. Bo przez ostatni czas widzimy, jak tu próbują przez Rosyjski Kościół Prawosławny „buduje Russkij mir”. Widzimy, jak sowietyzują ukraińską oświatę. Widzimy, jak odbywa się okupacja narodowej przestrzeni informacyjnej. Widzimy, jak rosyjski biznes za smakowity kąsek ma strategiczne przedsiębiorstwa państwa ukraińskiego, właśnie „Turboatom”, właśnie ukraiński system gazociągów, Odeski Zakład Portowy czy „Ukrzaliznycię”. Wreszcie ukraińska ziemia również wpada w strefy wpływów rosyjskiego biznesu. I to wszystko może oznaczać utratę strategicznych przedsiębiorstw i ziemi
Zakończenie na str. 2
NARODOWA NAGRODA
12–13 CZAS PRENUMERATY MIJA!
s. 2 · strona oryginału ↗
wykonane bezwarunkowo, szybko i jednoznacznie, a to, czego domaga się drugi partner, to musi być bezwarunkowe spełnienie wszystkich żądań Federacji Rosyjskiej. Dlatego zdajemy sobie sprawę, że ten pseudogospodarczy związek, który miałby „przynieść raj dla Ukrainy”, to po prostu mydlana bańka, która formuje się po to, aby Imperium Rosyjskie znów się odradzało. Ta droga prowadzi do nowego-starego Związku Radzieckiego. Protestujemy przeciwko temu, zdając sobie sprawę, że przystąpienie do Unii Celnej raz na zawsze uniemożliwi pełnowartościową integrację Ukrainy z Europą, ze strukturami europejskimi. Szanowni koledzy deputowani, chciałbym wam wszystkim przypomnieć, że w naszym państwie istnieje Ustawa „O zasadach polityki wewnętrznej i zagranicznej Ukrainy”, a jedną z zasad polityki zagranicznej, zgodnie z tą Ustawą, jest, cytuję: „Zapewnienie integracji Ukrainy z europejską przestrzenią polityczną, gospodarczą i prawną w celu uzyskania członkostwa w Unii Europejskiej”. To jest Ustawa Ukrainy, dlatego łamanie tego prawa, tak jak wielu innych, jest niedopuszczalne”. …Obok budynku pod szklaną kopułą, który ukraińscy humoryści nazywają różnie, ktoś z kijowian ulepił zabawnego bałwana — czy to delegując go do parlamentu, czy to sugerując deputowanym ludowym, że wszystko, co tymczasowe, topnieje i rozmywa się pod wiosennym słońcem. W każdym razie mamy nadzieję, że działania ustawodawców Rady Najwyższej VII kadencji staną się wyraźniejsze znacznie wcześniej, niezależnie od pory roku. Przecież, jak zauważył jeden z przedstawicieli obecnego parlamentu, stawki są bardzo wysokie. Wł. kor. daty, a wyjaśnić nieufnością ludzi do władzy, organów ścigania. Przecież ludzie widzą, że władza nie jest w stanie poradzić sobie z samozwańczym „klasztorem”. Ale są też inne wersje. Jedna z nich — doszło do zwykłego zaprószenia ognia z powodu niegospodarności. Powracamy czytelników do zeszłorocznej publikacji w naszej gazecie „Hordy Batu znów szturmują Dziesięcinną” („SP”, nr 22, 2011). W niej przewodniczący komisji Rady Kijowskiej ds. kultury i turystyki, obecnie deputowany parlamentu Ołeksandr Bryhyneć, wyraźnie wskazał na nielegalność budowy tej „kapliczki”. Potem w swoich komentarzach Bryhyneć mówił także o naruszeniu w tej budowli elementarnych norm bezpieczeństwa pożarowego, co może doprowadzić do pożaru. A ten może zostać wykorzystany w celach prowokacyjnych. Pisze o tym teraz także przedstawiciel Inicjatywy Społecznej „Zachowaj stary Kijów” Ihor Łucenko: „Wcześniej odpowiednie organy państwowe wydawały przedstawicielom „kapliczki” nakaz usunięcia naruszeń bezpieczeństwa przeciwpożarowego, który został „wykonany” w bardzo osobliwy sposób — budowlę po prostu wyremontowano, ozdabiając dach i ściany”. Zatem, co się stało, poza wersją „podpalenia”? Niedbalstwo, które doprowadziło do zapalenia się sprzętu elektrycznego? Świadoma prowokacja z „podpaleniem”? Odpowiedzieć na te pytania muszą organy ścigania. żoną Jarosławą, podziemną działaczką i wieloletnią więźniarką polityczną. Do ostatniego czasu Wasyl Łewkowycz zajmował aktywną postawę w przywracaniu historycznej prawdy o Ukraińskiej Powstańczej Armii, ściśle współpracując z Centrum Badań Ruchu Wyzwoleńczego. Wieczna pamięć sławnej pamięci pułkownikowi Wasylowi Łewkowyczowi! Sława Ukrainie — Bohaterom sława!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
