Strona · s. 15strona oryginału ↗
Kontynuator tradycji M. Łysenki
Слово Просвіти, №51 за 2017 рік
W Muzeum Mykoły Łysenki — oddziale Muzeum wybitnych działaczy kultury ukraińskiej — odbył się koncert pamięci wybitnego ukraińskiego kompozytora, działacza społecznego, pedagoga, narodowego artysty Ukrainy Witalija Kyrejki (1926—2016). Witalij Dmytrowycz był kontynuatorem tradycji Mykoły Łysenki, uczniem Ljewka Rewućkoho, wyjątkową postacią w ukraińskiej akademickiej szkole kompozytorskiej.
Eduard OWCZARENKO Zdjęcia Heorhija ŁUKJANCZUKA
— Rok temu, kiedy obchodziliśmy 90. rocznicę urodzin kompozytora, odbyły się dwa wielkie koncerty — w Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy im. P. I. Czajkowskiego oraz w Narodowym Związku Kompozytorów Ukrainy. W tym roku koncert ma bardziej kameralny charakter. Biorą w nim udział nie tylko artyści, którzy zawsze wykonywali utwory Kiriejki, ale także zupełnie młodzi wykonawcy — studenci Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy, uczniowie szkół muzycznych. I to wspaniale, to ciągłość tradycji — zaznaczyła popularyzatorka twórczości W. Kiriejki, kandydatka nauk o sztuce Iryna Szestereńko. — Przez całe życie Witalij Kiriejko był bliski naszej rodzinie. Po raz pierwszy przyszedł do domu Skorulskich przed moim urodzeniem. Mój dziadek Mykoła Skorulski przygotowywał go do wstąpienia do Kijowskiego Konserwatorium. Być może właśnie wtedy u Witalija Dmytrowicza zrodził się zamysł stworzenia opery „Leśna pieśń”. Bo właśnie w tym czasie M. Skorulski odtwarzał z brudnopisów partyturę baletu „Leśna pieśń”, a w 1946 roku odbyła się premiera tego baletu na scenie stołecznej opery. Witalij Kiriejko był wyjątkowym człowiekiem. A w wieku 90 lat tworzył piękną muzykę — podkreśliła kierowniczka Muzeum Mykoły Łysenki Roksana Skorulska. Pani Roksana opowiedziała także o historii powstania baletów W. Kiriejki „Cienie zapomnianych przodków” i „Orgia”, o kijowskiej i lwowskiej inscenizacji „Cieni zapomnianych przodków”. Przedstawiła również unikatowy dokument — klawir baletu „Cienie zapomnianych przodków”, którego większość stron to autograf Witalija Dmytrowicza. — Bóg Wszechmogący uczynił mnie znajomą Witalija Kiriejki przez ponad dwadzieścia lat. Napisałam o nim książkę „Twórca czarownych melodii”, którą pomógł wydać Walerij Babicz, ówczesny posł do Rady Narodowej Ukrainy. Z okazji 80. rocznicy urodzin kompozytora wydaliśmy książkę „Romanse”. Byłam redaktorką tego wydania, weszły do niego także pieśni na moje wiersze. Witalij Dmytrowicz miał wyrafinowaną duszę, był prawdziwym inteligentem. Zdumiewająco wszechstronna postać. Znał wiele języków, był niezwykle oczytany. A do tego bardzo tolerancyjny wobec ludzi, zawsze pomagał i wspierał. Razem stworzyliśmy ponad 20 utworów. To romanse, utwory chóralne, kantata „Na wieki zjednoczeni” — opowiedziała pisarka i działaczka społeczna Zoja Ruzyn. — Wierzę: zawsze będziemy wykonywać utwory Witalija Dmytrowicza, a świeca pamięci o kompozytorze nigdy nie zgaśnie. To klasyk, którego imię złotymi literami zostanie wpisane do skarbca ukraińskiej muzyki narodowej. Chciałoby się widzieć takie koncerty w dużych salach i żeby odbywały się na szczeblu państwowym. Wielkie podziękowania dla popularyzatorki twórczości W. Kiriejki Ireny Szestereńko — podkreśliła zasłużona artystka sztuki estradowej Ukrainy Inna Andrijasz. Również tego wieczoru swoją sztukę widzom ofiarowały: narodowa artystka Ukrainy Ludmiła Łarikowa, docentka Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy Iryna Szestereńko, studentki Akademii Wiktoria Dnistrianowa, Kostiantyn Lenczyk, Wiktoria Cjupak, Anhelina Titiszowa, Olha Budżak, Iryna i Jelena Cyplük, a także zupełnie młode wykonawczynie Daryna Kriwenko i Anastasija Łukjanczuk. Podczas koncertu wykonywano utwory kompozytora: taniec „Czumak” z cyklu „24 dziecięce utwory”, utwór na fortepian na cztery ręce z cyklu „Kijowskie freski”, romanse „Nie bój się smutku” (sł. M. Rylskiego), „Wiosenny cud” (sł. Z. Ruzyn), „Pieśń o matce” (sł. B. Olijnyka), „Epigram” (sł. J. W. Goethego, przekład W. Kiriejki), „Świt” (sł. E. Dickinson, przekład M. Hubko), „Stałam i słuchałam wiosny” (sł. Łesi Ukrainki), a także prawykonania — „Bagatelę mi-dur” z cyklu „Sześć bagatel” i „Marsz kozacki”. Oprócz tego zabrzmiały „Elegia pamięci” M. Łysenki i „Wokaliza” J. S. Bacha. Koncert zakończył się walcem „Fantazje”, który W. Kiriejko zadedykował Irinie Szestereńko.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
