Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

ŻYCIE W DÓŁ

Слово Просвіти, №52 за 2004 рік

Przypadkiem spotkałem w pociągu mojego dawnego kolegę z technikum. Od Połtawy do Kijowa mieliśmy dość czasu na długą rozmowę, ale już z jego pierwszych słów zobaczyłem przed sobą (jak mi się wtedy wydawało) zagubionego człowieka. Sześć lat temu Staś w jednym dniu stracił oboje rodziców, którzy zginęli w wypadku samochodowym. Z renty, którą pobierał, ucząc się w technikum, nie dało się zbyt wiele wyżyć, zwłaszcza że w pierwszym tygodniu po jej otrzymaniu jeździł taksówką, a potem szukał sposobu, by jakoś się wyżywić. Oczywiście pomagali mu, jak kto mógł, ale wiadomo, jak to bywa, gdy młode i niedoświadczone zostaje samo sobie… A oto siedzi obok mnie, z wyglądu w ogóle się nie zmieniwszy przez ostatnie lata. Z opowieści Stasia zrozumiałem, że pracował jako wyładowywacz towarów, potem jako ochroniarz, a jeszcze kim i gdzie, tego nie jest jasne. Na moje pytanie, dlaczego jedzie do Kijowa, Staś od razu ściszył głos, z miną wyrażającą jakby mieszaninę strachu, dumy i złośliwej satysfakcji, i zaczął opowiadać, prawie co dwa, trzy słowa wtrącając wulgarne przekleństwa, które zamieniają język w brudny potok pospolitej obelgi. Otóż, jeśli „odfiltrować” to, co mówił, z jego opowieści wynikało następująco: „Kazano nam rozstawić namioty w parku naprzeciwko Gabinetu Ministrów. Stoimy i marzniemy z symboliką Janukowycza. Nagle widzimy: z dołu, od Placu Europejskiego, ulicą Hruszewskiego idą tysiące zwolenników Juszczenki. Co robić? «Koniec z nami!» — krzyknął ktoś z naszych. A oni podeszli tacy weseli i zadowoleni, jakby właśnie wyszli z sauny, zaczęli z nami rozmawiać tak życzliwie, do czego zupełnie nie jesteśmy przyzwyczajeni. Proponowali i zapraszali, żebyśmy poszli razem z nimi, a na dodatek podarowali nam cały skrzynkę pomarańczy, które potem zjedliśmy wszyscy w autobusie!” Opowiedziałem Stasiowi, że widziałem w „Piątym Kanale” reportaże o ludziach, którzy przyjechali z Donbasu do Kijowa, by poprzeć Janukowycza. Uderzyło mnie wtedy, że wszyscy są w czymś do siebie podobni i zupełnie nie rozumieją ani tego, co dzieje się na Ukrainie, ani tego, jak i po co są wykorzystywani. Można sobie wyobrazić pełny autobus, „wypchany” takimi jak Staś, a za nim toczą się do Kijowa jeszcze dziesiątki podobnych autobusów, w których siedzą uliczni chłopcy, którzy nie potrafią porozumiewać się normalnym językiem i znają tylko jedno: kto płaci pieniądze, ten jest ich panem i ma prawo żądać od nich posłusznego wykonywania swoich poleceń. Przykre, że w ten sposób, pokazując całemu światu nie najlepszą warstwę naszego społeczeństwa, obraża się cały Donbas. Wielu tam mieszka krewnych i znajomych. W wyniku takiej „reklamy” stosunek do mieszkańców wschodnich obwodów Ukrainy nie stał się lepszy. W kijowskiej marszrutce jakiś chłopak, rozmawiając przez komórkę, lekceważąco rzucił: „Czego ty od niego chcesz, przecież on z Doniecka…” Specyficzna warstwa społeczna, do której należy Staś, żyje na dole. Nierzadko w piwnicach albo na strychach. Dla kilku hrywien są gotowi na czyny, których potem być może będą żałować. Dla nich wszystko jedno: czy pracować tymczasowo jako pomocnik na budowie, czy sprzedawać pirackie płyty, czy stać pod niebieskimi barwami na placu. Patrzyłem w oczy Stasia i widziałem w nich pustą witrynę sklepu, w którym od dawna nikt nie robił remontu, a właściciel z radością odda go w dzierżawę… Nigdy nie jest za późno, by zacząć tworzyć przyszłość. Ale nie z tym kandydatem na prezydenta, który przejawia maniery zekowskiego bossa i wykorzystuje oszukanych, półpiśmiennych chłopaków do kłamliwej propagandy. z Dmytro CZURYLOW

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn