Strona · s. 14strona oryginału ↗
ZBLIŻENIE I ODKRYCIE
Слово Просвіти, №52 за 2004 рік
Temat roli i odpowiedzialności środków masowego przekazu w tych napiętych dla całego kraju dniach poruszył Jurij Jermolenko projektami „Alternatywne wiadomości” oraz „Ostatnie wiadomości”. Projekty powstały jako kompozycje z pomalowanych na pomarańczowo telewizorów, przy czym w „Ostatnich wiadomościach” ekrany — różne kanały telewizyjne: „Kijów”, „Nowyj kanał”, „Era”, „CNN”, „Euronews” i inne — odtwarzały wydarzenia na Majdanie Niepodległości. Autor zdołał wskazać na ważność akcji protestacyjnych, na uwagę światowej wspólnoty wobec wydarzeń na Ukrainie. Nowy stosunek Ukraińców do namiotu wyraziły Sofija Hanycz oraz Iryna Kusajło kompozycją „Nowe życie”, która powstała w postaci niebieskiego namiotu, wewnątrz którego na żółtym kocu umieszczono duże zdjęcie niemowlęcia. Oto jak wyjaśniają swoją pracę autorki: „Taki zwyczajny przedmiot, jak namiot… Takie szczególne wydarzenie dla każdego, jak narodziny dziecka… Teraz, zestawione razem, zaczynają być symbolami narodzin nowego etapu życia społeczeństwa, nowego wolnego narodu… Właściwie, w namiotach, tak niezabezpieczonych, w odróżnieniu od kamiennych murów domów, oraz w przebudzonej świadomości ludzi znów pojawia się póki co kruche, ale niezwykle silne pragnienie życia. Żyć wolno!”. A na szczególność i ważność głosowania każdego obywatela te same autorki położyły nacisk pracą „Skrzynki z naszymi losami”. Urna do głosowania, w której zamiast kart do głosowania leżały strony z dziennika, zabawki, przemawiała do zwiedzających: „Wybór zakłada rozmyślania. Wybór oznacza nadzieję. Wybór — to podjęcie decyzji. Wybór jest niemożliwy bez przeżywania. Każdy z nas włożył do skrzynek wyborczych przede wszystkim cząstkę siebie i swojego życia. Do skrzynek włożyliśmy swoją przyszłość i przyszłość naszych dzieci. Wybór oznacza odpowiedzialność. Jaki będzie następny krok? Co zrobić z czyimś losem, kiedy nadejdzie decydujący moment?”. Nieco niedokończoną kompozycję „Anioł-Stróż” wykonały Maryna Dykula, Darja Awerczenko oraz Maryna Łehczylina. W pracy autorki proponowały zwiedzającym dowiesić flagę swojego kraju. Spośród wielu sztandarów z wizerunkiem anioła z pomarańczowymi
Zdjęcia Hanny Oborskiej, Wołodymyra Serdiuka, Serhija Szczuczenki oraz Kateryny Demczuk. Książka podzielona jest na pięć rozdziałów — pięć rodzajów iluzji. Pozostało doczekać się, aby zobaczyć. Wszak, według słów organizatorów wieczoru, „ta antologia — dla tych, którzy nie boją się próbować, ryzykować, nie
Najwyższy zabiera do siebie najlepszych, kiedy wypełnili swoją ziemską misję. A tym, którzy zostali, by tęsknić za nimi, płynie ciepła miłość-pomoc — podpowiedzią z zaświatów. Jaryna Połotniuk, sądząc po tej cząstce, którą przedstawiła jej mama w Złotej Sali Ukraińskiego Funduszu Kultury, zawsze utrzymywała cienką i silną więź z Pierwszytwórcą świata. Jej błyskotliwe wykształcenie, znajomość kilku języków obcych, a wśród nich — perskiego, który wykładała na katedrze języków wschodnich Uniwersytetu Lwowskiego imienia Iwana Franki, dołączyły Jarynę do najlepszych osiągnięć światowej kultury. Jej rysunki — to wyrazista opowieść o wrażliwym dotykaniu różnych przejawów ziemskiego życia, uświęconego nadzieją i miłością. Jaryna Połotniuk, bez wątpienia, słyszała muzykę sfer niebieskich i umiała rozmawiać z Aniołami. A skryte życie własnego serca opowiadała w rysunkach, szkicach, etiudach, obrazach fabularnych, gdzie brat — Słońce, siostra — Księżycówka, gdzie niebieskie ciała niebieskie nabierają ziemskich rysów, a w człowieku odczytuje się jego nieziemska istota. Jaryna pracowała jako pracownik naukowy Lwowskiej Biblioteki Naukowej imienia Wasyla Stefanyka i opisywała kolekcje graficzne, dlatego odgaduje się w jej rysunkach milczące graficzne dialogi to z Hryhorijem Hawryłenką, to z francuskimi postimpresjonistami, to słyszy się „Cygańskie romansero” Federico Garcíi Lorki w zadziwiających rytmach niczym nieskrępowanych graficznych objawień. Jaryna Połotniuk nigdy nie uczyła się malarstwa, bo ten język był dany jej od Boga — od razu doskonałym i z wyrazistym charakterem pisma. Intymny dziennik młodej kobiety, której życie jednak nie zmieściło się między datami 1960—1998, stał się interesujący dla nas wszystkich wysokim poziomem uogólnienia. Bo „Panna z oczami większymi niż astry” rysowała podobnych sobie — przyjaciółki, świętych, aniołów, nieznajomych, a nawet zwierzęta, które jako pierwsze ujrzały niemowlę Jezusa w Nazarecie. Władała językiem koloru, barwami przekazując swój nastrój, i w ascetycznych, czarnym na białym, rysunkach tak samo wyraźnie rozgraniczała dziecięce szczęście ze zmęczeniem płodnego dnia czy rozpaczą duszy, zagonionej w ślepy zaułek. Niemało jej prac pozostało bez tytułu, i w tym jest swoja przewaga, wszak każdy widz może zobaczyć i poczuć tylko swoje, osobiste w wielowymiarowości prawdziwej sztuki. Organiczne połączenie boskiego i ludzkiego w najzwyklejszych codziennych wydarzeniach i przejawach jest skupione, w szczególności, w dobrym rysunku, gdzie czarny kotek Jaryny daruje kwiat Świętemu Mikołajowi. Zatem, bajka była obecna w jej realnym życiu. Możliwe, że właśnie ta bajka i jest prawdziwą, autentyczną rzeczywistością, która nadaje sens ludzkiemu życiu. Ci, którzy znali Jarynę od dzieciństwa do jej dojrzałego twórczego zwycięstwa — Bohdan Horyń, Myrosław Skoryk, Switłana Jowenko — mówili ciepłe, mądre, emocjonalnie nasycone słowa i nikt się nie powtarzał, wszak jasna postać tej młodej kobiety odbiła się w wielu sercach, a teraz świeci i wciąż nieznajomym, których jej rysunki uczyniły bliskimi.
z
Hanna KOZACZENKO, członek zarządu Ukraińskiego Funduszu Kultury
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
