Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

ANDRIJ SZEWCZENKO: „PIŁKARZ NIE STANIE SIĘ »WIELKIM«, DOPÓKI NIE ZREZYGNUJE Z INDYWIDUALNEGO STYLU GRY”

Слово Просвіти, №52 за 2004 рік

— Andrzeju, jakie uczucia przepełniały Pana w momencie, gdy ogłoszono, że jest Pan 49. zdobywcą „Złotej Piłki”? — Byłem bardzo szczęśliwy, słysząc te słowa. To trofeum jest marzeniem mojego dzieciństwa. Otrzymanie takiej nagrody to fantastyczne wydarzenie w karierze każdego piłkarza. Kiedy ogłoszono moje nazwisko, początkowo nawet nie uwierzyłem i byłem w pewnym stopniu zaskoczony. W końcu dwa razy już stawałem na tym podium: byłem trzeci w 1999 i 2000 roku, a w zeszłym roku zająłem czwartą pozycję. Ale prawdopodobnie brakowało mi wtedy sukcesów drużynowych, aby zdobyć główną nagrodę. — Wspomniał Pan o dziecięcych marzeniach… — Ołeh Błochin i Ihor Biełanow, którzy mieli już zaszczyt otrzymać „Złotą Piłkę”, zawsze byli dla mnie przykładem. Marzyłem o powtórzeniu ich osiągnięć, choć zdawałem sobie sprawę, że brak udziału reprezentacji Ukrainy w turniejach finałowych mistrzostw Europy i świata jest przez wielu ekspertów oceniany jako negatywny moment w mojej karierze… Ale nasz kraj jest młody, a drużyna narodowa znajduje się na etapie swojego kształtowania. Najwyraźniej dobra gra reprezentacji Ukrainy w turnieju eliminacyjnym Mistrzostw Świata 2006 pomogła mi zdobyć „Złotą Piłkę”. Myślę, że szczególne znaczenie miały te dwa gole, które strzeliłem w bramkę reprezentacji Turcji w listopadzie. — Jakie paralele może Pan przeprowadzić między sobą a dwoma poprzednimi ukraińskimi zdobywcami tej nagrody, którzy również, nawiasem mówiąc, byli zawodnikami kijowskiego „Dynama”? — Ogólnie rzecz biorąc, dość trudno to zrobić, ponieważ niełatwo porównywać piłkarzy grających w różnych okresach. Myślę, że pod względem stylu gry jestem bliższy Błochinowi. Nic dziwnego — w końcu jest moim trenerem w reprezentacji. — Czy można nazwać przypadkiem to, że otrzymał Pan „Złotą Piłkę” po Pavle Nedvědzie — również pochodzącym z Europy Wschodniej? — Raczej nie. Ten dublet można uznać za uznanie mentalności i specyficznej koncepcji futbolu w krajach wschodnioeuropejskich: nieugięte przestrzeganie dyscypliny na boisku i poza nim, poważna i stała praca, pracowitość. Zresztą, tradycyjnie zajmujemy się różnymi dyscyplinami sportu i o tym Nedvěd również mówił w zeszłym roku. Ja na przykład latem gram w piłkę nożną, a zimą w hokeja. — W głosowaniu wyprzedził Pan Deco o 36 punktów, a Ronaldinho o 42. Jak Pan uważa, dlaczego wynik końcowy był właśnie taki? — „Milan” i „Barcelona” to kluby, które stale znajdują się w centrum uwagi. Tym bardziej, że znajdowały się w tej samej grupie Ligi Mistrzów. Udało mi się nieźle zagrać w dwóch meczach, strzelić gole i to prawdopodobnie wpłynęło na głosowanie. Choć jestem przekonany, że najważniejsza pozostaje umiejętność piłkarza do regularnego strzelania bramek przez cały rok. — Przypomnijmy rok 1978 i Kevina Keegana — laureata, któremu również nie udało się wziąć udziału w żadnym znaczącym meczu w składzie reprezentacji… — Rzeczywiście, niektórym może się to wydawać dziwne. Ale mimo wszystko nie zgodzę się z tymi, którzy uważają, że Euro 2004 jest częściowo „skompromitowane” zwycięstwem Greków. Reprezentacja tego kraju to niezwykle zgrany kolektyw. Triumf Greków jest bezdyskusyjny. Dzisiaj coraz trudniej jest przeprowadzić paralele między drużynami. Mistrzostwa Europy 2004 udowodniły: nie wystarczy mieć w składzie tylko „wielkich” graczy, aby osiągnąć pozytywny wynik. Potrzebna jest doskonała organizacja zespołowa i każdy piłkarz musi być gotowy na wielkie poświęcenia. Zwycięski przepis od Greków można zapisać tak: silny kolektyw, zrównoważenie linii, wspaniała organizacja i odrobina szczęścia. — Czy można powiedzieć, że triumf greckiej drużyny pod kierownictwem Otto Rehhagela, w której nie było wyrazistych osobowości, zwiększył Pana szanse na „Złotą Piłkę”? — W pewnym stopniu tak, jeśli wziąć pod uwagę, że Grecy nie kładli nacisku na zawodników-indywidualistów. Postawili na kolektyw. Wprawdzie nie brałem udziału w Euro 2000, ale to nie przeszkodziło mi zająć trzeciego miejsca w ankiecie „France Football”. Gra w „Milanie” pozwoliła zdobyć sympatię publiczności i mediów dzięki naszym zwycięstwom i jakości futbolu, a gole w meczach Ligi Mistrzów i reprezentacji Ukrainy zapewniły mi odczuwalną przewagę w tym roku. — Kto szczególnie zapadł Panu w pamięć na Euro 2004? — Bardzo spodobali mi się Rooney i Cristiano Ronaldo. To młodzi piłkarze, grają w wielkim klubie „Manchester United”, dlatego mają możliwość codziennego robienia postępów. — A czy można rozpatrywać ich jako kandydatów do „Złotej Piłki”? — Aby zasłużyć na to trofeum, trzeba mieć wewnętrzną dyscyplinę i umieć działać w zgodzie ze swoją drużyną. Moja filozofia jest dość prosta: piłkarz nie stanie się wielkim, dopóki nie zrezygnuje ze zbyt indywidualnego stylu gry, z chęci zwrócenia uwagi na swoją osobę i nie zacznie myśleć przede wszystkim o interesach kolektywu. — Często porównywano Pana do Marco van Bastena, ale wydaje się, że stylem gry jest Pan bardziej podobny do George’a Weaha. Zgadza się? — Van Basten to legenda w historii światowego futbolu. Trzykrotnie wygrywał „Złotą Piłkę” i pozostaje póki co nieosiągalny. Z George’em Weahem miałem okazję występować w „Milanie”, dlatego mogę osobiście sądzić o jego talencie. George potrafił podarować kibicom niezapomniane widowisko. Jego styl wyróżniał się siłą, klasą, niebanalnością. Szczególnie pięknie prezentował się w ważnych meczach. Dla siebie wyciągnąłem wniosek: trzeba umieć podtrzymać w sobie chęć gry jak najlepiej nawet w wydawałoby się drugorzędnych spotkaniach. Zgodzi się Pan, że to nie jest takie łatwe. Dlaczego? Ponieważ zmobilizować się na wielki mecz jest mimo wszystko prościej. To dzieje się jakby samo z siebie. — Jakimi cechami powinien dysponować napastnik w włoskich klubach? — Przede wszystkim ogromną chęcią do pracy. Jak tylko przybyłem do „Milanu”, od razu postawiłem przed sobą zadanie: jak najszybciej zintegrować się z kolektywem, być potrzebnym na boisku, nauczyć się języka włoskiego. Tutaj wszystko wydawało się inne — styl gry, maniera. Taktyka bardzo zależy od trenera, który wymaga, obrazowo mówiąc, trzymania się założonego schematu nawet przy wykańczaniu akcji. W kijowskim „Dynamie” oczywiście też bardzo szanowano organizację zespołową gry, ale w ataku dawano więcej swobody. — Nie irytowało Pana, gdy w prasie nazywano Pana „Białym Ronaldo”? — Takie porównanie może tylko schlebiać. A poza tym, ten przydomek często brzmiał w prasie Europy Zachodniej, a na Ukrainie prawie nie występował. — Mówią, że Walerij Łobanowski uważał Pana za piłkarza, który gra lepiej niż Ronaldo… — To nie są do końca dokładne jego słowa. Redaktor naczelny Lubow Hołota. Szef redakcji Pawło Mowczan. Kolegium redakcyjne: L. Hołota, J. Hojan, P. Mowczan, A. Pohribnyj, O. Ponomariw, I. Juszczenko. Skład komputerowy: Iryna Szewczuk, Oksana Petryczenko. Założyciel: Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki. Świadectwo rejestracji KW nr 4066 z 02.03.2000 r. Redakcja prowadzi korespondencję z czytelnikami tylko na łamach gazety i nie zwraca nadesłanych rękopisów oraz fotografii. Zastrzega sobie prawo do redagowania i skracania tekstów.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn