Strona · s. 14strona oryginału ↗
PALETA
Слово Просвіти, №52 за 2007 рік
Halyna BUDNIAK, członkini NSŻU, m. Sokyriany, obwód czerniowiecki. Kiedy po raz pierwszy weszłam na podwórze Olesia Fedorowycza, wydawało mi się, że trafiłam na bajkową polanę lub na plan filmowy, gdzie miałby narodzić się film o naszej nie tak znowu odległej przeszłości. Coś bardzo znajomego i bliskiego uderzyło mnie w oczy, aż łza się w oku zakręciła. I niewielka, podobna do starej, schludnej babuni chatka, której strzeże dziwaczny lew, przypominający antycznych homeryckich bohaterów, i spora kupa chrustu, i skrawek przekopanej grządki, schodzący w jar, i karmnik dla ptaków, i wysokie jabłonie oraz wiśnie — wszystkie te, że tak powiem, atrybuty wiejskiego życia jakby przeniosły mnie w te miejsca, gdzie minęło dzieciństwo, gdzie jeszcze młodzi moi mama i tata, gdzie jeszcze żyje babcia, gdzie wielka rodzina przy świątecznym stole… Póki byłam w niewoli niespodziewanych wrażeń od tego, co zobaczyłam, i własnych wspomnień, Oles Fedorowycz wszedł w niskie drzwi, udrapowane różnokolorowymi skrawkami tkaniny, a po chwili wyszedł z obrazem. Martwa natura „płonęła” nasyconymi barwami, i to tak, jakby przez ciężkie chmury nagle zaświeciło słońce. Pejzaż „Zimowe Sokyriany” w tradycjach sztuki realistycznej też rozgrzewał duszę jasnymi tonami. A mistrz, bi- Hanna KOZACZENKO, członkini zarządu Ukraińskiego Funduszu Kultury. „Żyj sprawiedliwie, a wydłużą się lata twoje…” Szanują w naszym narodzie długowiecznych, a szczególnie tych, którzy w poważnym wieku zachowali jasny umysł i zdolność do pracy. Toteż 90-lecie ludowego artysty Ukrainy Wałentyna Danyłowycza Bernadskiego szeroko obchodzono na Krymie, gdzie mieszka i pracuje on już od wielu dziesięcioleci, oraz, jak przystało, w stolicy. Muzeum Sztuki Współczesnej na Podolu eksponowało ogromną wystawę malarstwa mistrza z własnej kolekcji i szczyciło się, że artysta przybył na otwarcie i osobiście przyjmował zachwycone gratulacje młodszych kolegów i wielbicieli. Nieco później 150 obrazów i rysunków z różnych lat z pracowni artysty zaprezentowała kijowianom galeria „Szarm”, aby i rodacy mogli uzupełnić swoje kolekcje. Wszak dorobek twórczy Wałentyna Bernadskiego rozleciał się po całym świecie. A najbardziej — w kolekcjach sąsiedniej Rosji. Już w obecnym tysiącleciu, w 2003 roku, jemu, ludowemu artyście Ukrainy, przyznano także tytuł ludowego artysty Rosji — za nieoceniony wkład w kulturę tego państwa. Wałentyn Danyłowycz urodził się we wsi Ozeriane w rejonie bobrowyckim na Czernihowszczyźnie, a uczył się, jak i nasz Wielki Taras, na brzegach Newy, w pracowni B. Johansona. Naukę przerwała Wielka Wojna Ojczyźniana. Doświadczył więc i głodu po aresztowaniu ojca, i blokady Leningradu, i ewakuacji do Samarkandy, i frontu. Tylko w malarstwie łaskawie uśmiechnął się do niego los. Uśmiecha się do dziś. W 1950 roku Wałentyna Bernadskiego skierowano do wykładania w szkole imienia M. Samo-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
