Strona · s. 4strona oryginału ↗
Żegnaj,
Слово Просвіти, №52 за 2008 рік
(w tym ryzykownym porównaniu) znajdują się także ci, którzy od dawna uważają się, jeśli nie za bogów, to za nietykalnych – na pewno. Oczywiście mam na myśli naszych polityków, którzy nigdy nie przestają nas zadziwiać, a w 2008 roku przekroczyli wszelkie myślalne i niemyślalne limity „zadziwień”. Dzieci nie zdążyły zaadaptować się w szkole, a rodzice przyzwyczaić się do sprawdzania prac domowych swoich pociech, gdy spokojne rodzinne wieczory beznadziejnie przerwały niekończące się polityczne telewizyjne show: Rada Najwyższa wpadła w gorączkę, koalicja demokratyczna poszła „donikąd” – 39 głosów frakcji NUNS zdecydowało o wyjściu z pomarańczowej wspólnoty, która, jak się okazało, wspólnotą nie była. Dalej, drogi czytelniku, sami dobrze wszystko wiecie: kolejne przedterminowe wybory miały się odbyć 7, a potem – 14 grudnia. Zamiast wyborów w listopadzie doszło do odwołania młodego i perspektywicznego Arsenija Jaceniuka ze stanowiska przewodniczącego Rady Najwyższej, a 9 grudnia Wołodymyr Łytwyn został po raz drugi wybrany przewodniczącym ukraińskiego parlamentu. Jesień i pierwszy zimowy miesiąc przypominały okrutny karnawał dla wybranych, z bezceremonialnym zrywaniem nie tylko masek, lecz także wszystkiego, czym władza miałaby zasłaniać własny wstyd. Tymczasem ukraińscy politycy, wytrenowani przez Sawika Szustera, dawno przestali odczuwać wstyd: baba Pałażka i baba Paraska z Iwana Necuja-Lewyckiego – zwykłe dzieci w porównaniu z wysokimi dostojnikami, ich „prawdomównością i konsekwencją” w słowach i czynach, niekontrolowanym słownictwem i takimi samymi niekontrolowanymi emocjami. Osobiście zaczęłam myśleć o tym,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
