Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

NOWA KAKHOWKA CZCI TRADYCJE

Слово Просвіти, №52 за 2008 рік

Ale dzięki patriotycznemu duchowi, wytrwałości i zapałowi jego pierwszego przewodniczącego Hnata Bizyka, nauczyciela historii, autora pięknych wierszy i publikacji o tematyce historyczno-krajoznawczej i społeczno-politycznej w prasie, organizatora wielu kulturalno-oświatowych imprez, obecnej przewodniczącej Wiry Łytwynowej oraz weteranów Proświty, nie zapominają o ukraińskich obyczajach i tradycjach, obchodzą wybitne daty naszej kultury i historii, organizują ciekawe spotkania, wystawy, święta. Z inicjatywy Towarzystwa, za datki obywateli, w Nowej Kachowce wzniesiono pomnik Tarasa Szewczenki (we wrześniu 2000 roku położono kamień węgielny, a 28 lutego 2002 roku odbyło się odsłonięcie), w 2003 roku zawieszono tablicę pamiątkową ku czci Wiaczesława Czornowoła na zakładzie „Sokił”, dokąd przyjeżdżał on na początku lat dziewięćdziesiątych i występował przed mieszkańcami Nowej Kachowki. Siłami gminy, przy aktywnym udziale ojca Mykoły oraz wsparciu towarzystwa Proświta w mieście zbudowano świątynię. W tym roku miałem okazję ponownie odwiedzić to miasto i bliżej poznać ludzi, którzy wiele zrobili dla patriotycznego wychowania młodzieży. Kiedy rozmawia się z miejscowymi prosvitianami i dowiaduje się o ich sprawach, wydaje się, że duch Kobzarza unosi się nad wdzięcznymi potomkami i wzywa do pracy dla rodzimego narodu, do zgody i porozumienia, i łączy niewidzialnymi, ale mocnymi nićmi tę wspaniałą chersońską ziemię z naszym krajem. Nie sposób też pominąć problemów, z którymi stykają się siły narodowo-patriotyczne Nowej Kachowki. Jest to rusyfikacja przedszkoli (przedszkole z językiem ukraińskim kilka lat temu zamknięto), DZiUSS, Domu Twórczości Dziecięcej, brak państwowej księgarni, w której można byłoby kupić ukraińską książkę. Nie ma również ukraińskiego gimnazjum. A w mieście, według ostatniego spisu ludności, spośród 75 400 mieszkańców Ukraińcami uznało się 55 644 osoby. Obrońcom języka ukraińskiego (a to, że właśnie ukraiński trzeba bronić na Ukrainie, sądzę, że u nikogo już nie budzi wątpliwości!) na nowokachowskich terenach z „bojem” przychodzi każda ukraińska nazwa. A właśnie tutaj, bezpie- …rzeczowo, ważkie słowo powinny również powiedzieć komisja miejskiego komitetu wykonawczego ds. kontroli przestrzegania ustawodawstwa językowego oraz wydziały edukacji i kultury. Zrozumiały jest niepokój proświtan, działaczy ruchu, innych aktywistów tym, że w szkołach miasta nie ma godzin nauki o tradycjach ludowych. O tym mowa jest w artykule A. Pazenki „Przede wszystkim zadbałbym o narodowe”, opublikowanym w jednym z numerów gazety „Młodzież Ukrainy”. Nowokachowska pedagog z bólem pisze o stałym zwiększaniu liczby rosyjskich klas w ukraińskich szkołach Nowej Kachowki: „…jeśli szkoły są rosyjskie, to, odpowiednio, i klasy w nich są rosyjskie. A w ukraińskich szkołach wszędzie tworzą rosyjskie klasy. Uwierzcie, taka szkoła już nie będzie ukraińska. Wiem to z doświadczenia. Jeśli szkoła jest rosyjska, na przykład u nas, na Chersońszczyźnie, to są też klasy komputerowe i inne dobra. A dla uczniów mówiących po ukraińsku wciąż brakuje podręczników. To już polityka, bardzo zła polityka na poziomie państwa”. Oburzeni nowokachowcy są też niedorzeczną polityką państwa wobec środków masowego przekazu, tym, że nasze dzieci wychowuje się na obcojęzycznych czasopismach, filmach, programach telewizyjnych — często niskiej jakości i takich, które propagują okrucieństwo, grubiaństwo, rozwiązłość, lekceważący stosunek do rodziców, starszych, namawiają do spożywania alkoholu i narkotyków. Myślę, że to problemy nie tylko nowokachowców, lecz nas wszystkich. Dlatego musimy być bezkompromisowi i jednomyślni w żądaniach wobec władzy — zarówno najwyższej, jak i lokalnej — by chronić Ukraińca i jego prawa językowe, kulturowo-historyczną przestrzeń i bogatą spuściznę. A my, Ukraińcy, musimy mieć własną dumę i godność, nie wstydzić się ojczystego języka (jakkolwiek to przykre, ale w Nowej Kachowce ani w sklepach, ani na targu, ani w transporcie, ani w innych miejscach publicznych nie usłyszałam języka ukraińskiego, a ze statystyk spisu ludności dowiedziałam się, że ponad 12 tysięcy mieszkańców miasta faktycznie wyrzekło się języka ojców), ojczystej pieśni. Naszym pierwszym zadaniem jest odrodzenie tych niezniszczalnych skarbów, które właśnie czynią nas narodem, odrębnym i oryginalnym, oraz przekazanie ich dzieciom i wnukom.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn