Strona · s. 9strona oryginału ↗
CZY CZYTELNIK BĘDZIE SZUKAŁ KSIĄŻKI, CZY KSIĄŻKA — CZYTELNIKA?
Слово Просвіти, №52 за 2008 рік
Marija LUDKEWYCZ, Lwów. Wspaniałą akcję „Czytaj, oglądaj i słuchaj ukraińskiego” prowadzi lwowska „Proświta” w rejonach i miastach obwodu. Jesienią bardzo udanie przebiegło święto książki w rejonie sokalskim. Opowiada Marija Chrystynycz, zastępczyni przewodniczącego administracji rejonu sokalskiego, przewodnicząca komisji ds. kultury, duchowości, mediów i turystyki Rady Obwodowej we Lwowie: — Ta akcja odbywa się w ramach obwodowego programu upowszechniania ukraińskiej książki, popularyzacji słowa drukowanego, a także jako reklama wydawców Ziemi Lwowskiej. To nie tylko kiermasz-sprzedaż i prezentacja książek, ale także prawdziwe święto książki. Odbywają się spotkania z pisarzami i wydawcami, z aktorami w szkołach, przedszkolach, z mieszczanami na placu miasta. Czwarty rok z rzędu jesienią w Sokalu odbywa się to święto. Na głównym placu miasta wydawnictwa „Swit”, „Kameniar”, „Swiczado”, „Litopys”, „Kraj”, „Centrum Ukraińskiej Książki” towarzystwa „Proświta” wystawiają swoje wydania. Więc każdy może coś kupić. Tymczasem pisarze i wydawcy występują przed dziećmi. Ludowy artysta Ukrainy Swiatosław Maksymczuk czyta młodzieży w wioskach Potorycia, Żwyrka, Zabużżia utwory naszych klasyków — Tarasa Szewczenki, Iwana Franki, Liny Kostenko. Prowadząca akcję Ołena Sahanska, specjalistka wydziału polityki wewnętrznej Sokalskiej Rejonowej Administracji Państwowej, prezentuje w radiu nowe wydania różnych wydawnictw. A pomagały to wszystko zorganizować bibliotekarki rejonu Tetiana Łoboda, Ludmyła Dydyk, Ludmyła Horbacz, działacze „Proświty” Ołena Nazarowa, Łarysa Faryn, Lubow Tot, Ihor Daciuk. Święto się udało, bo wsparła je społeczność. I kupiono ciekawe, potrzebne książki. Przewodniczący rady rejonowej Ołeh Sołodiak oraz Ihor Bereżnycki, p.o. przewodniczącego administracji rejonowej, nabyli niemałą biblioteczkę. Łesia Kaliczka, dyrektor „Centrum Ukraińskiej Książki” towarzystwa „Proświta”: — Święto książki w Sokalu jest unikalne, bo „Proświta”, cerkiew, szkoła, administracja rejonowa, prasa działają tu wspólnie, dlatego jest wynik. Ludzie wiedzą, co chcą przeczytać, interesują się nowościami. Więc my, „Centrum Ukraińskiej Książki”, zbierając się na taki wyjazd, ustalamy, co wieźć do rejonu, bo w naszej księgarni jest ogromny asortyment: literatura poznawcza i rozwojowa dla dzieci, dla uczniów — podręczniki, edukacyjno-metodyczna, artystyczna. Ciekawe książki dla dzieci i młodzieży wydają „Ranok”, „Teza”, „Grani-T”, „Wydawnictwo Starego Lwa”, „Avers”. Należy wyróżnić słowniki i literaturę fachową, potrzebną każdemu człowiekowi. Mieszkańcy naszego regionu szczególnie interesują się literaturą narodowo-patriotyczną. Właśnie takie książki bierzemy, wyjeżdżając do rejonu. Tematyka religijna, relacje w rodzinie, wychowanie dzieci, prowadzenie biznesu, przywództwo na zasadach chrześcijańskiej moralności — i te książki są w kręgu uwagi. Osobno chcę powiedzieć o literaturze pięknej od współczesnych znanych autorów. Czytają ją niezależnie od wieku. Marija Matios, Iren Rozdobudko, Oksana Zabużko, Jurij Andruchowycz — to najpopularniejsi autorzy. Jest wielu innych ciekawych pisarzy, ale ich, niestety, mniej reklamują. Gdyby był magiczny dywan, za pomocą którego moglibyśmy przemieszczać naszą księgarnię w różne zakątki obwodu, to zdołalibyśmy zaspokoić potrzeby naszych czytelników, każdy nabyłby to, co jest mu potrzebne, czego pragnie dusza. Jarosław Pitko, przewodniczący Lwowskiego Obwodowego Zjednoczenia Wszechukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki: — W kraju wciąż jest wiele problemów z wydawaniem i popularyzacją ukraińskiej książki. Ale mimo wszystko dobre książki są, trzeba je dostarczyć czytelnikowi. Lwowska „Proświta” wyznaczyła jako jedno ze swoich zadań realizację programu rozwoju rozpowszechniania książek wśród czytelników. Tworzymy sieć ukraińskich księgarni „Proświty”. We Lwowie są cztery takie, po jednej w Samborze i Złoczowie. Planujemy otworzyć największą ukraińską księgarnię w centrum Lwowa przy pomniku M. Hruszewskiego. Chcemy, aby w każdym centrum rejonowym była księgarnia. W 2003 roku zapoczątkowaliśmy akcję „Czytaj, oglądaj i słuchaj ukraińskiego”. To efektywna forma dostarczania książki do czytelnika. Spotkania z lwowskimi pisarzami Romanem Iwanyczukiem, Bohdanem Stelmachem, Iryną i Ihorem Kałynciami, Niną Biczują, Wiktorem Neborakiem, Hałyną Pahuciak, Marjaną Sawką, Wasylem Haborem pozostawiają dobry ślad w sercach ludzi. Chciałoby się wyróżnić także spotkania czytelników z młodymi poetami studiów literackich „Hałycia” i „Dżerełce”, którzy aktywnie propagują wartości duchowe ukraińskiej kultury, ojczyste słowo. Nina HNATIUK Zdjęcia Ksenii HŁADYSZEWEJ. Na wystawie „Mikołaj idzie, Boże Narodzenie prowadzi” w Narodowym Muzeum Literatury w Kijowie zaprezentowano dziesiątki ręczników ludowych mistrzyń Hałyny i Switłany Machoniuk ze wsi Owadne w rejonie włodzimierskim obwodu wołyńskiego. I choć siostry dotknięte są ciężką chorobą, ręczniki ich losu, wyobraźni, natchnienia są jasne, niepowtarzalne zarówno pod względem wzorów, jak i techniki wykonania. Eleganckie wzory białe na białym — niczym świąteczne jodły na skrajach wołyńskich pralasów. Bogate żółto-brązowe kwiaty, jagody, niczym przepych zbiorów ojczystej ziemi. Czarno-czerwone krzyżyki radości i smutku. Bajkowe ptaki dzieciństwa, dziwaczne ptaki wyobraźni, które lecą w nieznane kraje. Poezja jest nie tylko we wzorach, ale i w nazwach ręczników. Jeden z nich tak właśnie się nazywa — „Słoneczne klarnety”. Oto tylko dwa wpisy w księdze opinii: „Jaka piękność, wyrafinowanie, sama dusza naszego ukraińskiego narodu! Poprzez te ręczniki, bogactwo ich rysunków czujesz dusze hafciarek, ich nieprzeciętną osobowość. Chce się życzyć Hałynie i Switłanie zdrowia, natchnienia i Bożego błogosławieństwa. Lubow Tomaszewska, członkini Ziemi Wołyńskiej”. „Każdy haft to bajka. Jesteśmy mile zaskoczeni. Brakuje słów, by wyrazić nasz zachwyt. Uczestnicy chóru „Homin”. Kocham ręczniki swoich ziomkiń z Klembówki. Zachwycam się wyrobami połtawskich i huculskich mistrzyń. Ale takiej tkanej legendy, zdaje się, jeszcze nie widziałam. Tak bardzo chciało się wsiąść w pociąg i pojechać do tej dalekiej wołyńskiej wsi, aby pokłonić się i siostrom-rękodzielniczkom, i ich matce, i wszystkim tym dobrym ludziom, dzięki którym mamy możliwość widzieć ten ręcznie wykonany ręcznikowy cud.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
