Strona · s. 10strona oryginału ↗
WOLNY DUCH I WOLNY ŚWIAT
Слово Просвіти, №52 за 2008 рік
Mykoła Winhranowski
Nina HNATIUK
Urodził się tam, gdzie „wolność wolność cicho woła, morze jęczy i krzyczy”. A mama śpiewała mu nad kołyską: „Śpij, moje dziecko złote, śpij, moja trwogo karooka”. Stał się złotą struną ukraińskiej poezji, karooką trwogą ukraińskiej duszy. I kiedy czytasz na nowo jego wiersze, od razu widzisz, jak „zmęczone wsie usiadły pod wiśniami, gruszami i niebiosami”. I przekonujesz się: to nie bajka, a rzeczywistość, gdy poeta mówi: „W błękitnym niebie wysiałem las”. Lecz on nie tylko poeta, który martwi się „troską serca i czoła”, wyznaje: „Trzysta nocy wargami ukwiecałem twoją szarooką głowę”. Mykoła Winhranowski — poeta wulkanicznej namiętności, spopielającego gniewu, który rzucał w twarz nam, swoim współczesnym:
„Przejrzyjmy! Ludźmi jesteśmy czy nie? Czy jesteśmy niewolnikami barszczu i słoniny?” Bolała go „półprawda, półwolność, półżycie”, kiedy ukraiński naród, wreszcie zdobywszy wymarzoną przez stulecia niepodległość, nijak nie może rozporządzić się owocami wolności. A niemało naszych rodaków wciąż jeszcze pragnie wsunąć głowę w kolonialne jarzmo, bo przywykli do niewolniczego żołdu i moskiewskiej komendy: „Stać baczność!” Przywykliśmy, że wielkich poetów honoruje się w wielkich salach: scena, trybuna, referat. A studenci i wykładowcy Przemysłowo-ekonomicznego kolegium Narodowego Uniwersytetu Lotniczego postanowili zebrać się w literackiej kawiarni i nazwali to spotkanie „Czarodziej słowa”. Kwiatami powitali młodzi wielbiciele poezji, proświcianie rejonu sołomiańskiego stolicy, założyciele fundacji charytatywnej im. M. Winhranowskiego, honorowych gości — wdowę po wybitnym mistrzu słowa Ołeksandrę Iwaniwnę, laureata Nagrody Narodowej im. T. Szewczenki Wasyla Herasymiuka, znanych poetów Nadię Stepułę, Pawła Wolwacza, Petra Zasenkę
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
