Strona · s. 9strona oryginału ↗
Lesia SYLENKO NAD ROSSIU — RANOK
Слово Просвіти, №52 за 2010 рік
RANOK Sumne leśne milczenie Już kołysze wiatr śnieżyca. Błękitnej muzyki brzmienie Dotknęło rzęs. Pewna, śmiała i rozluźniona, Wchodzi młoda i uśmiechnięta zima. Poranek, zdejmując ciemne nocy pęta, Całą ją przyjmuje i obejmuje. * * * Kraju mój, błękitna moja trwogo, barwinkowa moja nadziejo, malinowa moja zwycięstwo!.. Kraju mój, topolowa moja miłości, pozwól w żyłach twoich być kroplą krwi. * * * Wśród gwiezdnej północy, wśród gwiezdnej nocy bezsennej wychodzę, ku niebu twarzą stając, o gwiazdach myśląc: one nieśmiertelne, gwiazdy te, które zbieram o północy — złote, i srebrne, i zielone — te gwiazdy zimne, do czubków palców przymarznięte, które odkrywam, w dłonie chuchając. …Oto spadła jedna, jak liść jesienny z gałęzi, jak łza, jak dusza czyjaś… Wśród gwiezdnej północy, wśród gwiezdnej nocy wychodzę, ku niebu twarzą stając, o gwiazdach myśląc. WCZORAJSZEMU DNIU Odszedłeś tak cicho i powoli. I drzwi zamknąłeś przede mną, jak tramwaj, który właśnie odjechał… W moim sercu jeszcze drży trwoga, ukryta przed światem i przede mną w płatek wczorajszego czekania. * * * Zaczynałam się tobą, jak zaczynał się rok na białej całunie śniegu, ty rosłaś we mnie z deszczu i pola, z księżyca i ust, z kłosa i pszczoły. Ty we wszystkim istniejąca, niczym oddech — gdzie mój krok, gdzie moje spojrzenie — ty we wszystkim, Ukraino. MARZENIE Moje marcowe marzenie — jak biały ptak w śnieżnej zawiei. Jak wczesny ptak w śnieżnej zawiei białej. Moje marcowe marzenie — jak błękitna melodia, palców szuka twoich. Jak niepoczęta melodia palców twoich błękitnych. * * * Przyjmij mnie znowu, mój lesie, mądry i wieczny. Zrodź mnie w maju zieloną pieśnią. Będę twoim losem (może i nie żałosnym), będę twoją rusałką, będę, może, szczęśliwą. * * * Już niedługo wiśnie staną się okrętami. Już niedługo wiśnie w maj odpłyną. Legła zimna ścieżka pomiędzy nami, a wiśnie niedługo w maj odpłyną. CHLEB Jak mi się chce chleba! Czarnego żytniego chleba. Z pieca — gorącego, pachnącego, Z nocy omłóconego, Rankiem zroszonego, Pożądanego, nie proszonego, Z deszczami letnimi, Takiego, jak dziadowie jedli. Z wodą i solą, Twardego. Chleba czarnego. STUDNIA Biła źródlana woda — Ludzie nabierali siły. A potem ktoś posadził kalinę. A potem czyjaś łza wpadła w głębokie niebo. … Posiwiały lata i cembrowiny nie widać. Pełna po brzegi, zapomniana studnia. Tylko grona kaliny całują wysokie niebo, chyląc się… DRZEWO Upadło Na bity trakt. Jęczało, Rozrzuciwszy gałęzie, Jak ręce. Wiosną Ze świata zgnali Ludzie. A kwiat Jeszcze tylko rodził się, A świat Jeszcze tylko zaczynał się. A ono jęczało Zielono. A ono śpiewało Łabędzio. * * * Mam wspomnienie, małe ciepłe wspomnienie o dalekim lecie: jak trzy dni u mnie w chacie trzmiel żył, jak trzy dni pachniał kwiat u mnie w chacie. Jak trzmiel kwiat ten kochał. * * * Otwórz mi okno swoje, uchyl drzwi, odchyl gałąź mi. Do ciebie — oczami szeroko, do ciebie — dłonią otwartą, lesie mój! Wchodzę — dusza pełna tobą, zielono — aż gwieździście, świergotliwie — ptasio! … Był las — lecz zaorano. Smutno — aż czarno… ZIMOWE Nie chodź w te śniegi — oczy zamrozisz. Nie brnij w te śniegi — nie znajdziesz śladów. Nie nurkuj w te śniegi — duszy nie uspokoisz. Nie roztapiaj tych śniegów — bo zastygnie serce. ZIARNO Ziemia ciężka, zimna i twarda. Ja śpię pod nią i niebieskimi śniegami. To sen udawany — dusza moja nie śpi. Niosę w sobie nieśmiertelność dla was, kto będzie żył wiosną, kto będzie szedł pod sztandarem moim zielonym. * * * Czyż to pierwszy raz tak. Przyśnił się śnieg zimny, mokry. Na ulicach, w sadach głęboki. I ja sama brnę boso. Idą naprzeciw kobiety, obute w modne kozaczki… A ja nigdzie nie mogę ukryć swojej bezradności. I wtedy siebie zwalczywszy, podniósłszy głowę, idę. Sama i dumna, po śniegu zimnym. Sama niosę swoją biedę nieobutą. Idę. I twardo wiem, że nigdzie się nie poślizgnę.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
