Strona · s. 15strona oryginału ↗
CHLEB NA PŁYCIE PIECA W MYROHOSZCZY — OD WIEKÓW
Слово Просвіти, №52 за 2010 рік
Jewhen CYMBALUK, obwód rówieński. W rodzinie Seredów ze wsi Myrohoszcza w rejonie dubieńskim nie znają zwykłego gospodarskiego kłopotu: chodzenia do sklepu po chleb. Tutaj gospodyni Ołeksandra Iwaniwna wypieka swój, domowy chleb. Co więcej, według przepisu, który przekazywany jest w ich rodzinie z dziada pradziada. Według przekazów, taki pszenno-żytni pokarm zapoczątkowano jeszcze w czasach kozackich, kiedy strzelec Sereda podczas wyprawy przez miesiąc utrzymał się na samym chlebie z wodą, a chleb ten był z żyta i pszenicy. — W naszej rodzinie chleb zawsze szanowano — opowiada Ołeksandra Sereda — i do dziś jednym z głównych atrybutów domowego wyposażenia jest piec. Nie został on po prostu wymurowany — włożono w niego duszę. Podobne piece (przynajmniej w naszej Myrohoszczy) to obecnie wielka rzadkość. Co więcej, niektóre z nich to już eksponaty z przeszłości. Natomiast mój piec, który otrzymałam w spadku, działa. Co prawda, rozpalam w nim raz na tydzień, wypiekam od sześciu do dziesięciu bochenków i nam (rodzinie siedmioosobowej) tego chleba wystarcza na tydzień. Wystarcza, bo bochenek nie jest taki jak sklepowy: waży od dwóch do trzech kilogramów. Ale najważniejsza w nim jest pożywność i smak. To dzięki określonej proporcji mąki żytniej, pszennej i innych (niech to pozostanie moją tajemnicą) naturalnych składników. I oczywiście ważną rolę odgrywa tu płyta pieca. Tylko na niej, odkąd sięgam pamięcią, wypiekano w naszym domu chleb. I ja kontynuuję tę tradycję. Mój chleb nigdy nie przypala się, bo nie tylko wygarniam żar, ale staram się przed pieczeniem umyć płytę. Czasami pod bochenki podkładam liść kapusty. A poza tym u nas od dawna przyjęło się zagniatać ciasto bardzo gęsto, rozpoczynając to cudowne działanie od modlitwy. Kiedy piecze się chleb, nikt nie trzaska drzwiami. Gdy się upiecze, układam go gorącego na czystym stole, przykrytym specjalnie przeznaczonym do tego płótnem, a jeszcze jednym płótnem przykrywam bochny. Jeśli tego nie zrobić, chleb straci puszystość. Chociaż nie umniejszam znaczenia i smaku sklepowego chleba, to w żadnym porównaniu z domowym on nie wypada. Szkoda, że obecnie wiejskie gospodynie coraz częściej kupują chleb, zamiast wypiekać samodzielnie. Każdy, kto zawita w gości do rodziny Seredów, może przekonać się o niezwykłej smakowitości domowego myrohoszczańskiego chleba. „Mówią, że nie samym chlebem żyje człowiek, a tutaj, u Ołeksandry Iwaniwny, to zdanie brzmi nieco inaczej: i samym chlebem może nasycić się człowiek” — takie wyznanie przyszło usłyszeć od pracowników kultury z Myrohoszczy. Pewnego razu zawitali do domu Ołeksandry Seredy, a gospodyni właśnie wyjęła z pieca świeży chleb. Tak smakował gościom, że zjedli aż dwa bochenki. Ołeksandra Sereda nie ustaje w propagowaniu ukraińskiej kuchni i narodowych tradycji. Specjalnie do tego celu ma „dekoracyjny” domowy piec, bo prawdziwego ze sobą na festiwal czy jarmark nie weźmiesz.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
