Strona · s. 4strona oryginału ↗
MOJE INICJATYWY
Слово Просвіти, №52 за 2010 рік
W myślach przeliczam, ilu już mamy Bohaterów Ukrainy, laureatów różnych nagród, zasłużonych dziennikarzy, działaczy kultury, pisarzy, akademików, doktorów, kandydatów nauk, pracowników twórczych, znanych ludzi! Gdyby każdy z nich zajmował aktywną postawę obywatelską, wtedy byłoby „Razem nas wielu!”. A kiedy nas wielu, to już jest siła. Zgadzam się z p. I. Kociubynskim: „Trzeba iść bezpośrednio do ludzi”. Chcę poprosić Pawła Mychajłowycza Mowczana: proszę zwrócić się do naszego słynnego śpiewaka A. Hryszki, zaproponować wstąpienie do „Proświty” i służenie ojczystej Ukrainie. To o wiele szlachetniejsze niż błaznowanie w „gwiazdorskim” show. Drugie zadanie „Proświty”, moim zdaniem, to odzyskiwanie przestrzeni informacyjnej. Oczywiście, wiele stracono, ale zbadajcie tę kwestię gruntownie i dajcie nam w oddziałach jakieś wyjaśnienia i wytyczne w pracy: kto trzyma w rękach rozpowszechnianie prasy? Czy są jakieś dźwignie wpływu na nich w celu zwiększenia liczby wydawnictw ukraińskojęzycznych? Proszę o to p. M. Nesterczuka. Nasze stowarzyszenie w Illicziwśku zwróciło się z listami do właścicieli kiosków handlowych z prośbą o zwiększenie sprzedaży ukraińskojęzycznych gazet i czasopism. Z kilkudziesięciu odpowiedziało dwoje. Zwracamy się do miejskiego wydziału handlu — jedna odpowiedź: „Nie mamy prawa nakazywać, to prywatni przedsiębiorcy…”. W jakimś artykule przemknęła myśl o tym, żeby redakcja „Słowa Proświty” zorganizowała Dni gazety w różnych miastach. Popieram! Dla tak treściwej i budującej naród gazety obecny nakład jest niewystarczający! Dokładamy starań, aby prenumerowały ją wszystkie placówki oświatowe miasta. Nasze stowarzyszenie już od 5 lat wydaje gazetę „Ridne słowo” za środki sponsorskie. Bardzo pomaga to w naszej pracy proświtańskiej. I trzecie. Zwracam się pokornie do Zarządu Głównego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki: kierujcie nami, nie traćcie więzi z najmniejszym oddziałem, dawajcie rady, przesyłajcie rekomendacje, plany akcji. Bylibyśmy bardzo radzi otrzymać książki, podręczniki, plakaty z pomocą dla nauczyciela. W niektórych artykułach brzmi myśl o „Proświcie” jako elitarnym klubie. Kategorycznie się nie zgadzam! Musimy być pełnosilni, pełnogłośni, aktywni, dążyć do zwiększenia szeregów proświtańców. W naszym stowarzyszeniu są bardzo różni ludzie: nauczyciele, bibliotekarze, emeryci, dokerzy, elektrycy. I wszystkim wystarcza pracy, i wszyscy jesteśmy braćmi, bo łączy nas miłość do Ukrainy, pragnienie pracy na rzecz umocnienia jej niepodległości. 3 grudnia obchodziliśmy 20-lecie naszej miejskiej „Proświty”. Ile było wspomnień! Walka o otwarcie ukraińskich klas, przedszkoli, szkół, twórcze więzi z mieszkańcami Iwano-Frankiwska, Lwowa, kursy języka ukraińskiego, lektoria, okrągłe stoły. Wspominaliśmy przypadki, kiedy zarzucano nam: „Strzelać was trzeba!”, kiedy stanowczo deklarowano: „Ja nic nie czytałam o Banderze, ale on jest bandytą!”, kiedy rzucano kamieniami w chłopaka z żółto-błękitną flagą… Podobne fakty już odeszły w przeszłość, a dzisiaj nasze miasteczko na plaży wygrzewa sennych i obojętnych ludzi, których nie bardzo obchodzą kwestie języka, kultury, Cerkwi. Dlatego dzisiaj nam, proświtańcom, jest jeszcze trudniej. Starsi odchodzą, a młodzi nie śpieszą się, by być twórcami dobra. Planujemy w nowym roku aktywizować pracę z młodzieżą. Upewniliśmy się co do skuteczności akcji „Bez języka nie ma narodu”, którą prowadzimy w Dniu Języka Ukraińskiego i Piśmiennictwa. Na ulicy rozmawialiśmy z ludźmi, zbieraliśmy podpisy w obronie języka, dawaliśmy dzieciom książki. Chcę podzielić się ze wszystkimi proświtańcami niewielkim doświadczeniem naszych podróży po Ukrainie. Port zapewnia nam transport w ramach pomocy sponsorskiej, a my kontaktujemy się z proświtańcami w punkcie docelowym i umawiamy się na spotkanie. W ten sposób witali nas już czerkascy, horodyszczeńscy, połtawscy, zaporoscy proświtańcy — wielkie im dzięki! Witamy i my gości co roku na festiwalu piosenki „Serpnewyj zaspiw” im. J. Sztełmacha. Być proświtańcem — to stać w obronie wszystkiego, co rodzime, ukraińskie. Za nas nikt tego nie zrobi. Jeszcze raz zacytuję M. Drahomanowa: „ Naiwnie czekać, by ogół ludzi, nawet najbardziej humanitarnych, troszczył się o innych tylko dlatego, że ich biją. Mało kogo biją na kuli ziemskiej?! Ludzie interesują się tylko tymi, którzy się bronią — i tym pomagają… Wychodzi na to, że leczenie, choć nieprędkie i ciężkie, na ukraińskie bolączki leży w rękach samych Ukraińców”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
