Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

«Nie bójcie się zaglądać do słownika»

Слово Просвіти, №52 за 2012 рік

W cudowne zimowe przedświąteczne dni Święty Mikołaj przynosi prezenty nie tylko grzecznym dzieciom, ale i starannym dorosłym. 20 stycznia 65 pracowników Aparatu Rady Najwyższej Ukrainy otrzymało świadectwa ukończenia kursu szkoleniowego „Ukraińskie języki urzędowe”, a także słowniki, „Kobzarze” oraz płyty z nagraniami ukraińskiego folkloru i utworów klasycznych od Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki. Nadija KYRIAN Zdjęcie Ołeksandra ŁYTWYNENKI. Corocznie w Aparacie Rady Najwyższej Ukrainy już ponad 10 lat odbywają się kursy pogłębionego studiowania języka ukraińskiego i jego praktycznego zastosowania. W tym roku na propozycje pracowników Aparatu utworzono dwie grupy. Razem z wykładowcą opracowano materiały dotyczące praktycznego zastosowania ukraińskiego języka urzędowego w Aparacie Rady Najwyższej, bardzo wiele konkretnych przykładów. Na tym materiale przygotowywana jest książeczka dla pracowników. Kierownik sektora ds. służby państwowej i podnoszenia kwalifikacji pracowników Zarządu Kadr Aparatu Rady Najwyższej Ukrainy Mykoła Łeszczenko przedstawił gości wydarzenia podsumowującego — przewodniczącego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki Pawła Mowczana, sekretarza odpowiedzialnego Mykołę Nesterczuka i wykładowczynię Irynę Olijnyk. — Nam bardzo miło otrzymać świadectwa z rąk Pawła Mychajłowycza, przewodniczącego „Proświty”. Już przygotowano nową ustawę o służbie państwowej, jest ona odroczona, opracowujemy typowe profile stanowisk i jednym z wymogów jest to, że urzędnik państwowy musi obowiązkowo władać językiem państwowym — poinformował Mykoła Mychajłowycz. Organizacją kursów, szkoleniem i podnoszeniem kwalifikacji pracowników Aparatu Rady Najwyższej bezpośrednio zajmuje się Lubow Szewczuk. — Podnoszenie kwalifikacji u nas odbywa się zgodnie z planem. Plan tworzony jest na podstawie propozycji kierowników jednostek strukturalnych, przy jego tworzeniu uwzględniane są wyniki corocznej oceny urzędników państwowych, którą co roku w styczniu-lutym przeprowadzają kierownicy — opowiedziała nam Lubow Serhijiwna. — Dziękujemy, że „Proświta” wychodzi nam naprzeciw w tych kwestiach. Wiele lat współpracuje z nami Iryna Olijnyk, doświadczona wykładowczyni. Od pracowników aparatu są o niej jak najlepsze opinie. Do „absolwentów” zwrócił się Pawło Mowczan: — Przyszliśmy z poleceniem od Świętego Mikołaja, aby w te świąteczne dni pogratulować wam ukończenia kursu szkoleniowego. Wykładowczyni Iryna Olijnyk, która pracowała z wami przez rok, ma kolosalne doświadczenie zawodowe. Uczyła pierwszego ministra obrony Kostiantyna Morozowa, dzięki niej tak szybko opanował język państwowy, uświadamiając sobie, że państwo musi być nakreślone nie tylko granicami geograficznymi, ale i językowo-kulturowymi. Tak, jak przyjęto na całym świecie. Obecnie wszystko się unifikuje, nosimy ogólnoeuropejskie standardy ubioru, ludzkość przechodzi w jedną zniwelowaną płaszczyznę. Ale w tym samym czasie narody wyraźnie uwydatniają się w swoich historycznych i językowych korytarzach. Na przykład mała Słowenia, która otoczona jest z jednej strony Austrią, a z drugiej Włochami, ma 7 swoich narodowych kanałów. Wydawałoby się, że to zbyt wielki luksus. Ale oni ich bronią, pielęgnują. Niezależnie od zewnętrznej integracji, wewnętrzna jedność duchowa wykrystalizowuje się. To ogólna tendencja. U każdego etnosu główną zasadą jest bycie sobą. Poświęciłem nie jedną pracę roli i naturze słowa i zrozumiałem, że słowo może podpowiedzieć informację, zakodowaną na poziomie genetycznym. Nie przypadkowo starożytni Grecy wyodrębnili je w kategorię logosu, głęboką religijno-filozoficzno-artystyczną kategorię. Naród biblijny zrozumiał, że słowo to Bóg. Niejednokrotnie jeździłem do Izraela po błogosławiony ogień przed Wielkanocą i dziwiłem się, jak państwo, gdzie są różne etniczne początki, zjednoczone jest jedną kolosalną potęgą — językiem, który brzmi wszędzie. A zaczynało się jego odrodzenie od tego, że jeden nauczyciel w Rydze zaczął rozmawiać językiem swoich przodków i nauczył tego także swoją rodzinę. Teraz jego imieniem nazwano największą ulicę w stolicy państwa żydowskiego, szanują go, bo swoim przykładem pokazał, że trzeba wracać do źródeł, do siebie. Na tym fundamencie zbudowali państwo, zachowując to, co najważniejsze. Dlaczego zrobiłem ten ekskurs? Bo, przebywając 22 lata w murach parlamentu, niestety, już na finiszu swojej działalności politycznej zetknąłem się z kolosalnym ignoranctwem, które przeżyłem jako własną tragedię. Mam na myśli niedawno uchwaloną „ustawę” „O zasadach państwowej polityki językowej”. Grupa ukraińskich intelektualistów jeździła do prezydenta na Foros, aby ostrzec gwaranta przed jej podpisaniem, wyjaśnić, czym to może się skończyć. Tak też się stało — podniosło się radykalne skrzydło, „Swoboda” przyszła właśnie na tych drożdżach. Językiem spekulować nie można, trzeba przestrzegać Konstytucji. Dlatego bardzo się cieszę, że kursy we-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn