Strona · s. 8strona oryginału ↗
Niech się ukrainizuje
Слово Просвіти, №52 за 2017 рік
Lubow SERDUNYCZ, przewodnicząca Starosieniawskiego Rejonowego Oddziału Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki, obwód chmielnicki. Myśl, rzeko, myśl! Idźże, człowieku, do horyzontu od praźródeł. Płyńże rzeką-ręką władcą-carem. Myśl, rzeko, myśl, ale nie milcz! Rodź źródełko-myśl-koryto i płyń! I nie wahaj się, nie zwlekaj, nie gaśnij, nie śnij. Ołeksandr PECZORA, m. Łubnie * * * Na przeciągach historii stoję, między wybuchami uśpionej prawdy. W soborze dusz, gdzie Sam Najwyższy rządzi, kraj budujemy swój! Ocalony w sławnej wspólnej walce kozackiego nieginącego rodu, soborny ukraiński mój narodzie, nigdy nie zwątpię w tobie! Ojczysty język Szanujmy ukraiński język — pieśniarski, szczodry, święty, i kalinowy, i chabrowy, źródlanie czysty — właśnie ten! Poruszają serce dźwięki ojczyste. Swobodnie rytmika brzmi. Ta melodyka czarująca i rozgrzewa, i upaja. Nieśmiertelna pieśń matczyna od serca płynie w niebiosa. Brzmią melodie dzieciństwa, kwitnie i szczodrze rodzi sad. Z pradawności, z czasów kozackich leczy duszę i uskrzydla, płynie w światy słowiańska, braterska, Dnieprowa mowa Kobziarza. Nawet jeśli samotnie, płyń do wiosny. Płyń do wiosny, do Desny, do Danastry-Dniestru. Nawet jeśli przed oczami — stroma ja-góra. Nawet jeśli przed oczami — mgła i lód, Myśl, człowieku-lodowcu, wyszukuj ślad, Ślad od źródeł i do horyzontu — i tylko naprzód, W jar, bo-Jare, Bo-Janie, Hiperborejczyku Areju! Odwieczny wróg Nie pielęgnowałam marzeń swoich różowych, Bo ile wilka nie karm, a wkrótce Pokaże on swoje wnętrze szalone. I wyjaśniło się: “brat” — odwieczny wróg! Ci, którzy uważali za brata, — w większej tęsknocie, Oszukani bezczelnie — w większym smutku! Już żadnych nie mamy złudzeń: Tak zwany “starszy brat” — nasz wieczny wróg! Nas na ukrzyżowanie, do więzień — żebyśmy zmalały!.. Morzył głodem nas i Sołowkami… Kto to zapomniał, ci obecnie też przejrzeli: Ty nam — nie brat! Ty — nasz odwieczny Kain! Niech w każdym złudzenie stopnieje! Niech przejrzenie wątpliwości pokona! Wszystkie narody stały się nam braćmi. I tylko “starszy brat” — agresor, wróg! Świtanie Do ciemności nie przywykły oczy. Lecz jednak — pamiętajmy: Najgęstsza ciemność nocy — Na godzinę przed świtaniem. Idź powoli, ale uparcie. Nie obejrzyj się, nie potknij się. Nie szukaj dróg zatartych: Nimi chodzą ciemni i podli. Umiej po omacku rozpoznać, Przyjaciel czy wróg z tobą. Nie poddaj się pokusom. Przejmij się walką. Odróżnić czarne i białe Ty umiej i w chwili ostatniej. W nocy ciemność jest największa. Lecz nadchodzi śladem — ŚWITANIE! Nam cudzego — wierzycie? — nie trzeba! Nam cudzego — wierzycie? — nie trzeba! Nam by ojczyste utrzymać w rękach! Mamy święte odwieczne niebo I ten wielki ponad nami sztandar. Sławimy praboskie złotosłońce W pokłonie za życia rozkwit. Własna prawda w młodej stronie Nam świętsza od jarzma omamień. Modlimy się do rycerzy-bohaterów, Kto w walce wywalcza nasz pokój. Najeźdźcom mamy kulę, wierną broń: I cały świat wita się do ciebie... Ty w twórczej samotności — nie jesteś sam. Wieków, bożków bezmiary spłynęło... Kumkają żaby, szaleje ptactwo. Łza-rosa... Zmartwychwstały poranku, witaj! Dotknęła duszę jaskółka skrzydłem. Artysto, to wszystko dawno było. Ale tobie talent dano tworzyć, by niepowtarzalność na nowo odkryć. Spójrz, jak dziwnie niebo rozkwitło! A tam, ponad baniami drzew, gałęzie kołysząc, opuścił się lekko i rozprostował skrzydła na gnieździe bocian. U niego miesiąc wywiad bierze. A czy na długo zatrzymała się chwila? Na zdjęciu, na obrazie, we wspomnieniu, w słowie... Wieczne — tylko zrodzone w miłości. Wtedy i pamięć grzeje, i ściska. Poeta umie lepiej niż wielu chwytać chwile, tkać myśli wieszcze, aby poczuć, zrozumieć wieczne, żeby serce odpowiadało: tioch-tioch! Chwila — niepowtarzalna. Innej — nie czekaj. Lecz właśnie w tym — tajemnica upragniona, żeby każdy raz — jak gdyby ostatni, żeby jasne marzenia i słonecznie — zawsze. Uzdeczkę napina jasny dzień i napawa przestrzeń barwograjami. Zachwycajmy się białym światem, jak rajem. Życie — to chwila. A innego — nigdzie. * * * Najpierw — wyrzucaj sobie. Umiej siebie w sobie pojąć. Bezgranicznie ufaj losowi i naucz się wszędzie sobą być. I nie licz podczas burzy na błyskawiczne zmiany, tylko kieruj wysiłki wszystkie na sprawy prawe umiejętnie. Do siebie, bracie, zwróć się, siebie zapytaj szczerze i wolno, czy walczysz, czy zatrzymałeś się? Co ty zrobiłeś dla Ukrainy? Nie dla sławy i nagród rozpoczynaj jasne działanie. Idź do ludzi, jednocz naród, uzdrawiaj siebie i społeczeństwo.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
