Strona · s. 8strona oryginału ↗
Wznieść dom
Слово Просвіти, №52 за 2017 рік
Opuszczona chata
W czerwonym koralu wiśnia gościnnie wyszła na powitanie. Furtka zaskrzypiała. Ten skrzyp to zdziwienie: gość przyszedł, gospodarz wrócił?!
Ani śladu ścieżki. Piołun i mięta. Pochyliła się staruszka chata. Osamotnione spoglądały z ukosa wiśnie, jabłonie, morele…
Niczyje
Malwowe wieńce pochyliły się nad chatą — pomnik oczekiwania. Skrzypią zwietrzałe furtki, przeciągle i boleśnie wzdychają.
Ach, nie są mi obce te podwórza — jak cmentarze... Opuszczone, jakby po wojnie, studnie, chaty i wiśnie.
A krewni wymarli albo do miasta się wynieśli. Dawno ogrody nie orane... Ale to przecież niedawno, nie kiedyś!
Dotykam powalonych wrót. Czyżby kukułka przestała kukać? Czyżby ziemia odwykła? Obca się stała... Gdzież mój ród?
Rosną, dzięki Bogu, dzieci. I krewni w wsiach jeszcze są. Ale przecież obcieje to, co niczyje! Bocianom nigdzie się podziać.
Mnie, zabłąkanego, wybacz… I daj siły, by wznieść dom, by wskrzesić ziemię ojców i wychować bocianięta-wnuki.
Przedłużenie chwili
Wezwał mnie młody księżyc, abym, być może, nie przespał świtu. Zdawałoby się, jeszcze za wcześnie. Gdyby nie było późno. Zdziw się, idź!
Spójrz, jakie cuda przyrody! Jak rozkwita chabrowe niebo!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
