Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

Mińko i źli przybysze

Слово Просвіти, №52 за 2017 рік

Elina ZARŻYCKA, m. Dniepr Przedświąteczny dzień na lodowej górce W ostatni dzień starego roku na górce w parku było gwarno i wesoło. Dzieci bawiły się w śnieżki, lepiły bałwany, jeździły na sankach. Niektóre zjeżdżały z górki, stojąc na nogach, a niektóre — na brzuchu. To było wspaniałe! I nikt nikomu nie robił żadnych uwag. Mamy przygotowywały świąteczną kolację, a tatowie im pomagali. Babcie wypiekały cudowne torty i dekorowały ciasteczka. Oczywiście, kiedy mamy odprowadzały swoje dzieci na ulicę, mówiły im: — Dzieci, proszę, bawcie się koło domu. — Tak, mamusiu, nie martw się, my od domu — nigdzie, — odpowiadały dzieci. A potem, jak zawsze, zapominały o tym, co obiecały mamom i bardzo szybko trafiały do parku, na górkę. Zimą słońce zachodzi wcześnie i dzieci nie zauważyły, jak nastał wieczór. Ciemne cienie po cichutku otuliły ziemię. Mińko, razem z młodszą siostrzyczką Darusią, zasapani, po raz kolejny weszli na górkę. — Mińku, a wszyscy poszli do domów, tylko my z tobą zostaliśmy, — powiedziała Darusia do brata. — Nam też czas wracać, — odpowiedział jej Mińko. — Bo przecież nie powiedzieliśmy mamie o tym, że poszliśmy na górkę. Odwrócił sanki i, przytrzymując sznureczek, zaproponował siostrze: — Siadaj z przodu. Jeszcze raz zjedziemy i — hej! — do domu. — Oj, Mińku, patrz, tam coś jasno świeci! — wesoło krzyknęła Darusia. — Rzeczywiście, jakby drugie słoneczko wzeszło, — skonsternowany podrapał się po karku brat i zadarł głowę. Dzieci zobaczyły, jak naprzeciw nich, w powietrzu, zawisł niezwykły płaski przedmiot, który mienił się jasnymi, różnobarwnymi światłami. — Może to latający talerz? — przypuścił Mińko. — Myślę, że nic nam nie zrobi. Powisi i poleci w swoich sprawach. A ty nie trać czasu na próżno. Siadaj prędzej. — A co to — latający talerz? — zapytała Darusia, posłusznie siadając na sanki. — No, to taki niezidentyfikowany obiekt latający, — powtórzył Mińko usłyszane kiedyś słowa. — A po co one? — nie ustępowała dociekliwa siostrzyczka. — Tak na nich przecież przybysze latają. — Kto-kto? — Przybysze. Istoty takie. Mądre. Oni latają na talerzach — takich sobie niezwykłych i nikomu nie znanych urządzeniach. Ich jeszcze obiektami nazywają. Dlatego że są niezidentyfikowane, — wyjaśnił Mińko i usadowił się za Darusią. — Jaki on piękny, ten talerz, — z zachwytem powiedziała Darusia. — Patrz jak błyszczy! Jak girlanda na choince. Mińko mocno objął Darusię. Sanki poleciały w dół. Dzieci jechały i nie spuszczały oczu z jasnego niebiańskiego gościa. A on schodził coraz niżej i niżej. Nagle od niego wyciągnął się jasny fioletowy promień i położył się na ścieżce, którą pędziły sanki. Dzieci poczuły, że odrywają się od ziemi. Sanki ślizgały się po promieniu prosto do latającego talerza. — Oj, Mińku, nasze sanki zamieniły się w samolocik, — wesoło krzyczała Darusia. Była całkiem mała i ani trochę się nie bała. Mińko przerażony milczał. Z całej siły przyciskał do siebie siostrzyczkę, żeby nie spadła. — Ten promyczek jest jak powietrzna droga, — skonsternowany myślał on. — Dokąd lecimy? I co robić? W tym czasie sanki dotarły do latającego talerza i przed nimi otworzył się właz. W niewoli u złych czuczanów Darusia i Mińko na sankach wjechali do środka talerza i właz za nimi się zamknął. Dzieci znalazły się w przedziale — ciemnym pokoju ze skośnymi ścianami. Teraz już i Darusia się przestraszyła i zapłakała. — Chcę do domu, do mamy. — Ciszej, Darusiu, nie lej łez przedwcześnie. Przybysze są dobrzy, — spróbował uspokoić siostrę Mińko. — To po co oni nas tu zaciągnęli? — nie ustępowała Darusia. — Może chcą się zapoznać. Porozmawiać. — A ja nie chcę się z nimi zapoznawać. Do domu chcę-e-e... — rozmazywała łzy po policzkach Darusia. Mińko uspokajał siostrzyczkę, a sam uważnie się rozglądał. Oczywiście, bardzo się bał, ale starał się nie pokazywać swoich uczuć małej. Wręcz przeciwnie, uspokajająco uśmiechnął się, wziął siostrzyczkę za rękę i podprowadził do ściany. Ściana była przezroczysta jak szkło, ale falowała i migotała, niczym świąteczna sukienka mamy. — Patrz, Darusiu, jakie tu są gwiazdy. Widzisz, migoczą, jakby oddychały. — Dlaczego one są takie duże? I one... drżą, — wyszeptała Darusia. — Pewnie odlecieliśmy z Ziemi i teraz zbliżamy się do gwiazd, — przypuścił Mińko. — Nie chcę się oddalać, — jeszcze gorzej zapłakała dziewczynka. — Ciszej, patrz, jak ciekawie! — Do-o-do-o-mu chcę-e-e! Do ma-a-a-amusiu! — Nie rycz, przybysze nas powiozą i odwiozą na Ziemię, — słodził Mińko. Ale Darusia zasłoniła buzię dłońmi i kontynuowała bezgłośnie płakać. Nagle coś zaszeleściło, otworzyły się niewidoczne wcześniej drzwi i w otworze pojawiły się dwie nieznane istoty. Dzieci przeraziły się, gdyż przybysze byli prawdziwymi potworami. Małe, grube, niczym beczki, tułowie, ogromne głowy z jedynym wybałuszonym okiem, długie kudłate uszy... Z wielkiej paszczy sterczały długie zielone zębiska, a ręce przypominały drapieżne łapy z mnóstwem krzywych pazurów. Darusia spojrzała na nich i znów mocno zamknęła oczy. Potwór coś warknął, ale Mińko zrozumiał go: — My jesteśmy mieszkańcami złoczyńczej planety Czucz. Teraz przechodzimy próbę, żeby otrzymać wyższy złoczyńczy stopień. Porywając was z Ziemi i czyniąc naszymi niewolnikami, dostąpimy odznaczenia od samego Czuczugury. — To nasz Główny złoczyńca, — wyjaśnił drugi przybysz i wyszczerzył zęby w przerażającym uśmiechu. — Natychmiast odwieźcie nas na Ziemię, — wystąpił do przodu Mińko, zasłaniając sobą Darusię. Starał się jak najodważniej patrzeć na potworne straszydło. — Nas mamusia czeka, — krzyknęła Darusia. — Niech sobie czeka, — złośliwie błysnęło okiem monstrum i zazgrzytało ostrymi zębami. — Im więcej świństw zrobimy, tym lepiej, — poparł go towarzysz, pocierając łapy z zadowolonym wyglądem. — Za kilka minut wychodzimy na bezpieczny dla naszego statku kurs i wtedy już nikt nie będzie mógł wam pomóc, — złościli się obrzydliwi stwory. Mińko i Darusia z przerażeniem patrzyli na nich. Byli tak przestraszeni, że nawet płakać nie mogli. Nagle na jednej ze ścian rozbłysnął ekran. Po nim nieskończonym szeregiem pobiegły jakieś znaki. — Czyżby nas namierzyli? — jednocześnie podskoczyły oba straszydła i zaklaskały kudłatymi uszami. — Uwaga, czuczanie! Uwaga! — rozległ się cichy melodyjny głos. — Słyszycie nas? Potwory drgnęły i spojrzały na siebie. Potem niechętnie odpowiedziały: — Tak, słyszymy. — Zostaliście zatrzymani podczas naruszenia Wszechświatowego prawa dobra i sprawiedliwości. My, jego obrońcy, zbliżamy się. Przygotujcie się na spotkanie naszego statku, — kontynuował mówić ktoś niewidzialny. Było widać, że złoczyńcy się przestraszyli, bo zaczęli drobno drżeć, mrugali wybałuszonymi oczami i klaskali zielonymi zębiskami. — Przygotujcie się do dokowania statków, — stanowczo przemówił głos. — Wasze wskazówki wykonujemy, — posłusznie zatrzeszczały czuczanie i zaczęli pospiesznie przełączać jakieś dźwignie. Teraz, kiedy oni sami zostali złapani, zamienili się w cichych, przestraszonych i wcale nie strasznych kłapouchych grubasów. W przedziale zapanowała cisza, tylko klaskanie dźwigni, przycisków i klawiszy ją naruszało. Jedna ścianka przedziału przesunęła się w bok i na progu pojawiło się troje istot w błyszczących zielonych kombinezonach i wysokich czarnych butach. Byli podobni do ludzi, tylko skóra wyróżniała się jaskrawopomarańczowym kolorem. — Czuczanie, czy wiecie, że wszystkie wasze szkodliwe uczynki są rejestrowane na monitorze systemu śledzenia? — rozległo się surowe pytanie. — Tak, wiemy — wybełkotał jeden czuczanin. Drugi tylko drobno drżał, opuściwszy drżące uszy na ramiona. — Czy wiecie, że na tego, kto narusza Prawo Sprawiedliwości, czeka kara? — kontynuował jeden z przybyszów-ratowników. Czuczanie twierdząco skinęli głowami. — Rozstrzygniemy, czy winni jesteście obaj, czy ktoś jest winny bardziej — palec przybysza wskazał na jednego z czuczan. — Idźcie do swojej kajuty i czekajcie tam. Czuczanie natychmiast zniknęli. Teraz ratownicy przyjaźnie uśmiechnęli się do dzieci. — Co, przestraszyliście się, mali mieszkańcy zielonej planety Ziemia? Uspokójcie się! Zaraz odwieziemy was do domu. Przejdźcie na nasz statek — zaproponował starszy przybysz. Objął ich za ramiona i poprowadził do wyjścia. A saneczki... zapomnieliśmy — nieśmiało szepnęła Darusia. — Rzeczywiście, wasze saneczki — połapał się ich ratownik, a dzieci ze zdziwieniem zobaczyły, jak saneczki pojechały za nimi w ślad. Razem weszli do dużej jasnej kajuty i ściany za nimi się zamknęły. — A co będzie z czuczanami? — zapytał Myńko. — Statek czuczan wyślemy na ich planetę. Potem zablokujemy jej atmosferę i czuczanie przez trzy tysiące lat nie będą mogli nigdzie latać — wyjaśnił przybysz. — A kim wy jesteście? — zapytał Myńko. — My jesteśmy Niebiańskimi Ratownikami — odpowiedział mu nowy przyjaciel. — A gdzie mieszkacie? — Mieszkamy na planecie Liu, która jest bardzo daleko od Ziemi. We wszystkich czasach walczyliśmy przeciwko złu, przemocy i okrucieństwu. I tak będzie zawsze. — To wy jesteście naszymi przyjaciółmi? — klasnęła w dłonie Darusia. — Tak, jesteśmy przyjaciółmi wszystkich dobrych ludzi, którzy żyją we Wszechświecie. Spójrzcie, dzieci. Zbliżamy się do Ziemi — zawołał ich przybysz, który siedzi przy pulpicie. Dzieci spojrzały na ekran. Czuć było, jak gwałtownie pędzą przez ciemność do Ziemi, rodzinnego domu. Oto przybyliśmy — przyjaźnie uśmiechnął się starszy przybysz. — Do widzenia, dzieci. — Do widzenia. Dziękujemy! — podziękowali ratownikom Myńko i Darusia. — Siadajcie na saneczki — ich nowy przyjaciel skinął i lekko dotknął klawisza na dużym pulpicie sterowniczym. Jak tylko Darusia i Myńko usiedli na saneczkach, zapaliło się jaskrawe srebrzyste światło, prześlizgnęło się po dzieciach, opuściło się po saniach i wyciągnęło przez drzwi do dołu — niczym lodowa ścieżka z górki. Darusia i Myńko ledwo zdążyli pomachać nowym przyjaciołom na pożegnanie, a saneczki już leciały po błyszczącym promieniu w dół — prosto do furtki rodzinnego domu. Przy furtce czekała na nich zaniepokojona mama. — Gdzie wyście się podziewali? — płakała, obejmując dzieci. — My z tatą już wszystkich waszych przyjaciół obeszliśmy. Nie wiedzieliśmy, gdzie was szukać! — Mamusiu, nie płacz. My wszystko, wszystko ci opowiemy — uspokajali ją Darusia i Myńko. Nagle na niebie rozbłysło jaskrawe światło. — Co to? — zdziwiła się mama i spojrzała w górę. Myńko i Darusia też podnieśli głowy. Na niebie pojawił się olbrzymi napis złotymi literami: “PRZYJAŹŃ NA ZAWSZE. SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU!”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn