Strona · s. 3strona oryginału ↗
Pod jedną flagą
Слово Просвіти, №52 за 2017 рік
Nie zachodzę do tego sklepiku często, ale właścicielka już mnie poznaje. Bardzo przyjazna kobieta, nie słyszałam, żeby z kimkolwiek rozmawiała po rosyjsku, chociaż zaglądają tu turyści z Kijowa i Odessy. Okazało się, że dawno temu przeprowadziła się do Lwowa z Doniecczyzny. I oto co od niej usłyszałam. W szóstej klasie zabrano im podręczniki ukraińskie: geografię, fizykę, matematykę — i wszystko zastąpiono rosyjskimi. Dzieci płakały, bo nie znały języka rosyjskiego, pozbawiono je, z użyciem przemocy i bez jakichkolwiek wyjaśnień, prawa do nauki w języku ojczystym. Dla tego dziecka była to straszna trauma, bo nie należała do tych, którym wszystko jedno. Łzy stanęły jej w oczach, gdy wspominała to, co działo się prawie czterdzieści lat temu. Tak rusyfikowano Donbas, południe, wschód — poprzez edukację. Poprzez brak ukraińskich księgarń, teatrów, poprzez wszczepianie na wschodzie kultu „Wielkiej wojny”, a na południu — kultu Potiomkina i Katarzyny. I kontynuują to teraz już poprzez masową kulturę rosyjskiego rozlewu, która cuchnie więziennymi pomyjami i sowieckością. „Ja — sawiecki czeławiek”, mówi kobieta z Dniepru, wracająca z zarobków w Polsce. Obie kobiety żyją pod jedną flagą — ukraińską. Ale nawet gdyby Kliczko postawił w Kijowie maszt na sto metrów, ukraińska flaga nas nie zjednoczy. Flaga to nie kiełbasa za 2,20. Sens życia nie polega na tym, by jeść, pić i rozmnażać się na polecenie partii albo bez. Nie zjednoczy Ukraińców także homo sovieticus, nawet nienawiść do urzędników, którzy kradną ukraińskie bogactwa. Nie zjednoczy ich ziemia, bo nie czują jej głosu, patrzą na nią jak na „kup-sprzedaj”. Nawet wojna ich nie zjednoczyła, bo jak może zjednoczyć wojna z wrogiem, który mówi twoim własnym językiem, wbitym ci w głowę jak gwóźdź, jeśli nie przez rodziców, to przez szkołę. Przemoc językowa to nie kwestia utwierdzania państwowego języka na całym terytorium, lecz pozbawiania Ukraińców korzeni poprzez rusyfikację. Teraz te korzenie tkwią w głębinach podświadomości i trzeba je stamtąd wydobyć. Powrót skradzionego języka to akt sprawiedliwości, podobnie jak powrót narodowej historii. Język ukraiński w Ukrainie to nie symbol, to konieczność. To siła, która będzie chronić państwo i naród na wieki, lepiej niż broń jądrowa. Takie proste rzeczy są niezrozumiałe nie tylko dla części społeczeństwa, które wyrosło w duchowym głodzie, ale także dla urzędników i generałów. Bo głodnego można nakarmić, a wiecznie nienasyconego — nie. Obecnie, poza garstką szaleńców, wszyscy przyglądają się grom nienasyconych, stawiając na tego czy innego zwycięzcę. Po to, by znów przegrać. Tak, wszyscy jesteśmy pod jedną flagą, ale dla jednych wszystko jedno, jakich jest kolorów, a dla innych ta flaga jest ukraińska.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
