Strona · s. 6strona oryginału ↗
Ludzkie losy przez sito życia
Слово Просвіти, №67 за 2000 рік
O weterance Proświty i Związku Ukrainek, Emilii Hryniszak z prykarpackiego miasta Nadwórnej, pisano i opowiadano już wiele. Jednak temat sensu jej życia wydaje się niewyczerpany. Bo przez długie, dziewięćdziesięcioletnie życie ta niestrudzona pszczółka, działaczka społeczna i nauczycielka wiele zobaczyła i przeżyła. Wszystkiego było — i dobrego, i złego — za różnych, często zmieniających się reżimów władzy — austriackiej, polskiej, niemieckiej i sowieckiej; a swoją bezinteresowną miłość do Ukrainy dumnie niosła przez całe życie. W ojcowskim domu, wzniesionym na prawym brzegu szybkopłynnej rzeki Bystrzycy, zdobyła odwieczne wartości — przyzwoitość i uczciwość. W rodzinnych ścianach do syta czytała galicyjskie czasopisma «Dzwoneczek», «Rodzima szkoła», «Nasza chata», «Kobieca dola»... Przed II wojną światową z powodzeniem ukończyła siedem klas polskiej szkoły, kursy języka ukraińskiego przy powiatowym towarzystwie «Proświta» oraz seminarium nauczycielskie pod patronatem sióstr Bazylianek w Stanisławowie (obecnie Iwano-Frankowsk). To były jej uniwersytety życia. Do dziś w pamięci rozbrzmiewają wykłady profesora seminarium nauczycielskiego Tysowskiego o powieści P. Kulisza «Czarna rada». Swoją pracę dyplomową na wolny temat «Życie — walka, a
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
