Strona · s. 5strona oryginału ↗
MÓWMY PO OJCOWEMU!
Слово Просвіти, №69 за 2000 рік
Jednym z priorytetowych zadań szkoły na współczesnym etapie rozwoju ukraińskiego społeczeństwa jest rozwijanie zainteresowania nauką języka ukraińskiego, literatury, historii, folkloru, malarstwa, muzyki — wszystkiego, co nazywamy kulturą ojczystego narodu. Do niedawna poprawne i piękne ukraińskie wysławianie się było cechą uczonych lingwistów, pisarzy lub nauczycieli polonistów. Jednak obecnie sytuacja się zmienia. Rękojmią tego jest przejście większości szkół, w tym także tej, w której pracuję, na nauczanie w języku ukraińskim, co sprzyja rozszerzeniu kręgu jego użycia. Aby osiągnąć należyty poziom kultury języka i poprawności uczniów nie tylko na lekcjach, ale i w życiu społecznym, trzeba stosować wszystkie możliwe środki oddziaływania dydaktyczno-wychowawczego na mówiących. Zespół pedagogiczny naszej szkoły wybrał trzy kierunki w tej niełatwej działalności: lekcja, wychowawcza impreza pozalekcyjna, praca pozalekcyjna za pośrednictwem pozaszkolnych placówek kulturalno-oświatowych i naukowych. Wszyscy nauczyciele szkoły doskonale władają literackim, a większość — literackim wykwintnym, językiem ukraińskim i własnym bogatym, melodyjnym wysławianiem się zachęcają uczniów do nauki języka ojczystego. Lekcja języka, literatury — to widowisko, do którego każdy nauczyciel przygotowuje się jak do lekcji otwartej dla najbardziej szanownych i najbardziej wymagających gości. W każdym roczniku funkcjonują klasy z pogłębionym nauczaniem języka ukraińskiego, gdzie uczniowie uczą się doskonale władać sztuką wysławiania się. W starszych klasach na lekcjach języka wydaje się, że to nie w szkole, a wśród studentów pierwszego roku wydziału filologicznego. Uczniowie opanowują sztukę osiągania pozytywnych wyników w rozwoju poprawności językowej. Ale nie byłoby pogłębionego nauczania języka, gdyby uczniów nie pobudzała ciekawość do tajemnicy językowych głębi, którą zaszczepiają im nauczyciele, wykorzystując możliwości pracy pozalekcyjnej. Każdy nauczyciel polonista wybrał kierunek działalności pozalekcyjnej, który najbardziej mu odpowiada i w którym może wykazać się z jak najlepszej strony. Walentyna Wasyliwna Konosz zapoczątkowała w szkole, a potem zaangażowała uczniów miasta i mieszkańców mikrorejonu do konkursu „Mistrz języka ukraińskiego”, który rozwija poprawność języka mówionego i pisanego uczniów, tworzy zdrowego ducha rywalizacji, a co za tym idzie, podnosi poziom wiedzy, doskonali, organizuje, przyzwyczaja do samokształcenia i rozwija kulturę w komunikacji oraz we wzajemnych relacjach. Łarysa Wasyliwna Żurenkowa zdobyła serca zdolnych i twórczo uzdolnionych uczniów, ich rodziców oraz nauczycieli szkoły, tworząc klub miłośników poezji „Pierwsze jaskółki”. Kilka lat członkowie klubu zbierali, szlifowali, komponowali swoje utwory. I oto wreszcie w marcu 1999 roku ujrzał światło dzienne szkolny almanach na 180 stronach „Pierwsze jaskółki”. Do zbioru weszły najlepsze, w opinii kolegium redakcyjnego, poezje uczniów i nauczycieli szkoły. Aby zaangażować jak najwięcej dzieci do twórczości, klubowicze przygotowali „Święto szkolnej poezji”, na którym brzmiały wiersze, proza, pieśni, pojawił się na świecie i jest wykonywany na największych zgromadzeniach „Hymn szkoły”. Dzieci przychodzą do klubu, dorastają, idą w świat, a poezja ich serc, cząstka duszy pozostaje w szkole i zachowuje się na zapisanych stronach zbiorowej księgi. Raisa Iwaniwna Sołodownykowa — czarująca gospodyni nietradycyjnej lekcji, na której można spotkać się z pieśnią w wykonaniu zespołu rodzinnego, trio bandurzystów, szkolnego zespołu pieśni ludowej, z ludowym haftem, kuchnią, porozwiązywać dowcipne zagadki, krzyżówki, samemu poinscenizować. Ludmyła Petriwna Perewerziewa — szewczenkoznawca, gospodyni sali „Szewczenko — poeta i malarz”. Najróżniejszymi środkami propaguje słowo Szewczenki. Uczniowie z miłością uzupełniają gabinet eksponatami, które opowiadają o życiu i twórczości T. H. Szewczenki. Nauczycielka kieruje odpowiedzialną pracą przy organizacji świąt szewczenkowskich w szkole. Co roku kilka klas wyjeżdża na wycieczkę po miejscach szewczenkowskich rodzinnego kraju, aby nie tylko usłyszeć, ale i zobaczyć miejsca, które „przeszedł Taras małymi bosymi nogami”. Olha Iwaniwna Pyłynko kieruje naukowo-badawczym towarzystwem starszoklasistów „Rodzime słowo”. Członkowie jego przygotowali konferencję „Szewczenko w Czerkasach”, na której wystąpili sami z referatami oraz słuchali starszego pracownika naukowego obwodowego muzeum krajoznawczego Pawła Sosi na ten sam temat. Następstwem zintegrowanej pracy naukowo-badawczej z materiałami obwodowego archiwum stała się praca uczennicy 11 klasy Wiktorii Bondarenko „Rozwój kultury na Czerkaszczyźnie pod koniec XIX — na początku XX wieku”, z którą młoda badaczka wzięła udział w Ogólnoukraińskim konkursie-obronie prac naukowo-badawczych Małej Akademii Nauk. Oprócz niej, jeszcze sześć prac napisali uczniowie 10—11 klas i przeprowadzili ich obronę na posiedzeniu Małej Akademii Nauk przy Czerkaskim Obwodowym Instytucie Podyplomowego Kształcenia Pracowników Pedagogicznych. Jedną z najlepszych była praca uczennicy 11-B klasy Ałły Pawłowej „Liryka intymna Wasyla Symonenki”. Ciekawą i praktycznie niewyczerpaną jest praca badawczo-poszukiwawcza, którą prowadzą nauczycielki Lubow Dmytriwna Andrijczuk oraz Switłana Ołeksandriwna Ol-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
