Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

DROGĄ DUCHOWEGO NATCHNIENIA

Слово Просвіти, спецвипуск №70 за 2000 рік

Wielbiciele słowa Nadiji Kmetiuk nie byli świadkami jej kształtowania się w wielowymiarowym świecie poetyckiego słowa: wszystko to pozostało w czasie, gdy nikt (może nawet najbliżsi ludzie) nie wiązał jej z poezją. Dlatego też poetycki chód Nadiji Kmetiuk wydaje się miarowy, ale jednocześnie sprężysty. Czytam ponownie jej pierwsze wiersze, których publikacją przyszło mi się opiekować w „Wisnyku Kołomyji”, i widzę, że napisał je człowiek, w którego duszy dawno dojrzewały uczucia, które na świat przebiły się obolałą poezją. Nadija Kmetiuk od razu zajęła swoje miejsce w poetyckiej różnorodności regionu. Wywołane jest to przede wszystkim tematyką, w której dominują motywy religijno-duchowe. Ogólnie rzecz biorąc, poezja duchowa dla współczesności nie jest czymś nowym — w ostatniej dekadzie napisano jej niemało. Jednak, moim zdaniem, Nadija Kmetiuk zwraca się do tematów i postaci dobrze znanych z chrześcijańskiej tradycji przede wszystkim jako do materiału, za pomocą którego można mówić o tym, co skryte, tworzyć właściwie poezję, a nie po prostu rymować biblijne historie. Religijne, duchowe wiersze Nadiji Kmetiuk przez wielu czytelników odbierane są jako objawienie właśnie dzięki temu, że zostały przepuszczone przez realne ludzkie bóle i przeżycia. Poezje Nadiji Kmetiuk pojawiają się w periodykach, brzmią w radiu, chociaż osoba samej autorki pozostaje nieznana, lecz od tego nie maleje duchowe natchnienie jej poezji, w szczególności zbioru „Boże oczy”, wydanego w Kołomyi w dwóch nakładach. Swoich stałych zwolenników poetka miała wśród czytelników „Chrystyjanskiego wisnyka”; dosłownie żaden numer gazety nie obywał się bez jej wierszy. AVE, MARIO! Ave, Mario! Ave! To ukłon od wiosny: Łagodne ciche trawy, Niebo — jak niebieski dzwon. Łzy smutnych konwalii Czysty całują ślad. Dziewica Piękna i Smutku Idzie ratować świat. Idzie w diademie Chwały, Marzenie perłowych marzeń. Ave, Mario! Ave! Sercem mnie ogrzej. Biała Gołębico cicha Na błękitnym tle. O! Zasłoń od złego, O! Zabierz żale. Ave, Mario! Ave! Kwiatuszku Czystości, Rajska tęcza gra Tam, gdzie stąpasz Ty. Ave, Mario! Ave! W życiowej walce, Przez łuny nieszczęść Światło niesiesz mi. Ave, Mario! Ave! W radości i w żałobie Serduszko nieszczere Ja oddaję Tobie. NARESZCIE DOCZEKALIŚMY SIĘ: ZMARTWYCHWSTANIA!.. Nareszcie doczekaliśmy się: Zmartwychwstania!.. I znów mi się modlić i śpiewać. Niebios wysokie i jasne Polecenie Każe nam żyć. Żyć — nie umierać! Choć rany szarpane pokryły nasze piersi, Choć ciężko nam i zapłakane serca, Ale Chrystus Zmartwychwstał! Zmartwychwstał On, ludzie! Zakrwawiony od gwoździ i wieńca. Cierniowego... Kłującego, jak druty, Zakrwawiony od bólu i zniewag, Opluty przez to plemię, przez ten naród, Co poniesie imię Jego dla nas... Chrystus Zmartwychwstał! Zmartwychwstał! Zmartwychwstał dzisiaj. Nie gaśnie głos nieba z wieków. Czyż my — rozpięci, spragnieni i głodni — Zmartwychwstaniemy na ziemi swoich ojców?! ZŁOTA PISANKA Złotą pisanką na niebie Słoneczko przywidziało mi się. Przeleciał wiosennie biały łabędź, Łabędzie uronił pieśni. Mykoła WASYLCZUK, członek Związku Pisarzy Ukrainy Redakcja „Słowa Proświty” podziela opinię Mykoły Wasylczuka i proponuje uwadze czytelników wiersze Nadiji Kmetiuk.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn