Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

ODRESTAUROWANY POMNIK «PROMETEUSZ» W DNIERZYŃSKU MOŻE POZOSTAĆ ZE STARYM SYMBOLIZMEM. KTO BIERZE ZA TO ODPOWIEDZIALNOŚĆ?

Слово Просвіти, №72 за 2000 рік

UkrsoWtrudArm Stalinowi, kopia — Rewkomowi. «Bardzo się cieszę, że wzięliście 158 mln pudów... że wydzieliliście trzy pułki i cztery szwadrony UkrsoWtrudArmowi... Rada: 1) Chronić gotowy węgiel... 2) Chronić sól i, zajmując po jednej wołosti wokół Donbasu, pułkami i szwadronami, przeprowadzać rozwiorkę w całości... 3) Przeprowadzać robotę UkrsoWtrudArmu codziennie dowiezionego chleba, węgla. Lenin. 18.11.1920». I taka «programma» nie jest jedna. «Członkom Rady Pracy i Obrony. Czerwiec 1920 (po klęsce w Polsce i pochodzie na Kaukaz. — O. S.). 1) Wojska Frontu Kaukaskiego mają iść pieszo przez całą Ukrainę... (do każdej wołosti z 1900 na Ukrainie) zachodzić dwukrotnie dla wykonania, a następnie sprawdzenia wykonania następujących zadań: — zbiór żywności... — chłopi osobiście odpowiadają za wykonanie żywnościowych i innych zadań władzy... za niewykonanie — rozstrzelanie... — pełny zbiór broni... za nieoddanie broni — rozstrzelanie lub prace w kopalniach. 3) W «upornych» wołostiach i wsiach jednostki wojskowe albo organizują «trzecią wizytę», albo zostają na kwaterunek dłużej, dla ukarania i poprawy. Przewodniczący Rady Obrony W. Uljanow (Lenin)». Czyż to wszystko? I takie rozkazy oraz represje na Ukrainie wtedy, gdy ona jeszcze miała swój narodowy rząd. Na długo przed stworzeniem «Związku»... Tak oto jezuickie teorie wcieliły się w taką samą praktykę grabieży Ukrainy. Lecz jej wolnomyślna kozacka natura odpowiedziała oporem. Ukraina wybuchła powstaniami, tworzyły się nawet powstańcze republiki. Takie jak Hulajpolska genialnego ludowego dowódcy Nestora Machny. I Lenin był zmuszony kokietować go, wydając jednocześnie potajemne rozkazy swoim emisariuszom — Kamieniewowi, Rakowskiemu, Joffemu. Szczególnie 7—8—25 maja 1919 roku. Oto jeden z nich: «Z wojskami Machny tymczasowo trzeba być dyplomatycznymi. Lenin». Lecz kiedy machnowcy, zdobywszy perekopskie twierdze, utorowali czerwonym drogę na Krym, otoczono ich i poddano zniszczeniu... I przy tym Lenin kusił Ukraińców «Wszechświatową Federacyjną Republiką» («List do robotników i chłopów Ukrainy» z 28.12.1919 roku). To, co tutaj przytoczono, jest tylko cząstką licznych dokumentów podstępu i tyranii do niedawna panującego radzieckiego totalitaryzmu. Sławił on siebie na wieki, usławszy Ukrainę tysiącami pomników wodzom i wodzikom. Jesteśmy zobowiązani dać im wszystkim historycznie obiektywną ocenę. Na początku swojej «epoki» oni sami wyrazili taką samą ocenę rosyjskiemu caratu. Tak, w Piotrogrodzie na pomniku imperatora Aleksandra III (rzeźbiarz Paolo Troubetzkoy) wyryto słowa potępienia poety Demiana Biednego: Mój syn i mój ojciec za życia straceni. A ja zebrałem udział nieśmiertelnej niesławy. Sterczę tutaj straszydłem żeliwnym dla kraju, który na wieki zrzucił samowładztwo. I my nie powinniśmy po prostu i w całości niszczyć pomników totalitaryzmu. Trzeba zmusić je, by «przemówiły» swoim językiem. To znaczy niepodważalnym językiem ich własnych dokumentów. Fragmenty z tych «bardziej bezpośrednich» trzeba opublikować, wyryć je na stelach obok pomników. Przekształcając tym samym je w pomniki tamtej «epoki». I niech w ten sposób one same siebie oskarżają i sądzą. Priorytetowe «prawo» do tego przede wszystkim, oczywiście, ma samozwańczy «wódz światowego proletariatu» Lenin. I zaczynać tę sprawiedliwą i pouczającą sprawę trzeba w stolicy odrodzonej niepodległej Ukrainy — w Kijowie. Oles SYLIN, zasłużony architekt, zasłużony działacz kultury Ukrainy, główny ekspert Ogólnoukraińskiego Funduszu imienia Olesia Honczara, Honorowy członek Ukraińskiego towarzystwa ochrony zabytków historii i kultury. W 1920 roku bolszewiccy emisariusze Rosji ustanowili w naszym mieście pomnik przedstawicielom narodów Ukrainy, którzy walczyli po stronie rosyjskich bolszewików, pomagając im kolonizować dalej Ukrainę, i zginęli podczas wojny domowej. O tym świadczy nawet język, w którym nakreślone są imiona ofiar. Nazwa tego pomnika — «Prometeusz». Według starożytnej greckiej mitologii, Prometeusz — syn bogów, który świadomie, pod groźbą bycia okrutnie ukaranym, przekroczył ich zakaz i oddał ogień ludziom. Za co został natychmiast ukarany przez bogów — przykuty łańcuchami do skały w górach Kaukazu. Zesłany przez bogów kat-orzeł codziennie mu, według wyrażenia T. Szewczenki, «dłubie żebra i serce rozbija». Lecz okrutnemu torturowaniu w końcu nadszedł koniec. Prometeusz został wyzwolony, a kat-orzeł strącony przez wdzięcznych ludzi w postaci Heraklesa. Wyczyn Prometeusza tysiącleciami czczony był w pamięci ludowej jako symbol poświęcenia bojownika-męczennika dla ludzkiego dobra. Powstaje logiczne pytanie: co symbolizuje «Prometeusz» jako pomnik poległych bolszewików na Ukrainie? Zatem trzeba rozebrać «kto jest kim», gdzie tutaj «bogowie», a gdzie ich «ofiara»? Jaki ogień nieśli ukraińskiemu narodowi ci, których imiona szarzeją na postumencie pomnika? Moim zdaniem, bolszewicy nieśli na Ukrainę palący ogień. Za lata ich panowania na Ukrainie przez nich lub z ich winy zginęło co najmniej 30 milionów ludności — podczas wojny domowej, czerwonego terroru, represji, rozkułaczania, wielkich głodów, deportacji, wojen lokalnych itp. Im dalej zagłębiasz się w istotę symboli pomnika, tym bardziej bezsensownie on wygląda. Później, po II wojnie światowej, bolszewicy dodali na postumencie jeszcze szereg ofiarnych imion, którzy «wyzwalali» miasto, czyli Ukrainę, od faszystowskich okupantów dla drugiego okupanta, którego imię — ZSRR. O tych, którzy przelewali ukraińską krew, czy też inną, za interesy rosyjskiego imperium, nasz narodowy wielki prorok Taras Szewczenko tak powiedział: Nie za Ukrainę, A za jej kata przyszło przelać Krew dobrą, nie czarną. Przyszło wypić Z moskiewskiej czaszy moskiewską truciznę! Teraz, gdy pomnik jest restaurowany, należy przejrzeć jego symbole z perspektywy współczesnej niepodległej Ukrainy. Trzeba uwolnić się od tej „moskiewskiej trucizny”. W tym celu proponuje się następujące kroki: 1. Powalonemu orłowi pod stopami rzeźby Prometeusza dodać jeszcze jedną głowę, aby kat-orzeł miał wygląd dwugłowego — symbolu imperialnej polityki Rosji wszystkich czasów. 2. Uwolnić postument od rosyjskojęzycznych napisów ze wszystkich czterech stron. 3. Na trzech bokach postumentu zainstalować reliefowe przedstawienia historycznych wydarzeń wyzwoleńczych na Ukrainie w następującej kolejności: Wschodni — kozacka epoka wyzwoleńcza hetmanowania B. Chmielnickiego, I. Wyhowskiego oraz I. Mazepy. Południowy — walka wyzwoleńcza narodu ukraińskiego w dobie wielkiej smuty — wojny domowej 1918—1921 lat. Zachodni — walka wyzwoleńcza Ukraińskiej Powstańczej Armii w czasie II wojny światowej i w okresie powojennym 1938—1952 lat. Północny — tytułowy (choć logiczniej byłoby obrócić go o 180 stopni). Napisać: „Prometeusz. Pomnik bojowników o niepodległą Ukrainę”. W zaproponowanej kompozycji restaurowanego pomnika rzeźba Prometeusza będzie symbolizować bojownika o niepodległą Ukrainę, który zerwał łańcuchy kajdan niewoli na rękach i nogach skolonizowanego narodu, powalił pod stopy imperialnego dwugłowego orła i uniósł wysoko nad sobą światło pochodni — symbol wolnej, niepodległej, samodzielnej Ukrainy. Jeśli restauratorzy nie wprowadzą takich zmian w symbolice pomnika „Prometeusz”, to pozostanie on jako przypomnienie o tym, że „Nie za Ukrainę, a za jej kata przyszło przelać krew dobrą...”. A mieszkańcy miasta nigdy nie zgodzą się na to, aby za pomocą pomników-nieszczęść nadal wpływała na nich imperialna myśl i wola, że naród ukraiński nie jest godzien posiadać samodzielne państwo. Pozostawienie pomnika „Prometeusz” bez takiej korekty w jego symbolice oznacza poniżenie narodu Ukrainy w jego odwiecznej walce o swoje wyzwolenie. Kto weźmie odpowiedzialność za to poniżenie? Ołeksandr CZEREDNYCZENKO, członek rady miejskiego towarzystwa „Proświta”, m. Dnieprodzierżyńsk. Wielce Szanowna Redakcjo! Narodowo świadoma część społeczności miasta Dnieprodzierżyńska jest zaniepokojona tym, że władze obwodowe i miejskie przygotowania do obchodów 250-lecia miasta prowadzą w zamkniętym kręgu, nie angażując do tej sprawy partii politycznych o kierunku narodowo-demokratycznym oraz towarzystw społecznych. Na zewnętrzny wystrój miasta, w jego centralnej części, wydziela się wiele środków, jednak jego wewnętrzna treść pozostaje niezmienna! Dnieprodzierżyńsk — miasto kolonialne! Jego nazwa, place, ulice i zaułki zachowują nazwy i symbole Imperium Rosyjskiego oraz komunistycznej szatańskiej ideologii. Potwierdzeniem tego jest zachowanie pomników wodzów tak zwanej socjalistycznej rewolucji, zasobów kulturowo-bytowych i muzealnych. W administracyjnych, przemysłowych, edukacyjnych zakładach i instytucjach panuje język rosyjski. Cała prasa miejska i radio pracują na rzecz rusyfikacji ludności. Wszystkie gazety w mieście są rosyjskojęzyczne! Błagam: interweniujcie w sprawach naszego miasta. Z szacunkiem i nadzieją. O. CZEREDNYCZENKO

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn