Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

SPRZECZNOŚCI KIJOWA

Слово Просвіти, №72 за 2000 рік

Niedawno miałam okazję odwiedzić naszą piękną stolicę, Kijów. Dwa dni to nie jest czas, w którym można ogarnąć wszystko, czym bogate jest to miasto. Jednak nawet ta piesza wycieczka (lubię to robić sama), którą odbyłam, skłoniła mnie do pewnych przemyśleń. Czarujący, odnowiony, a wieczorową porą oświetlony tysiącami świateł, Kijów w pełni może równać się z innymi europejskimi miastami. W końcu jestem bezgranicznie zakochana w tym mieście. I co jednak skłoniło mnie do przemyśleń? Idę na bulwar Tarasa Szewczenki. Czy geniusz narodu ukraińskiego myślał, że bulwar jego imienia będzie zaczynał się pomnikiem kata Ukrainy, Lenina? Czyż przez 10 lat państwowości nie można było przenieść tego historycznego „zabytku” w inne miejsce, nie mówiąc już o tym, by pod okna „towarzysza” Symonenki?! Śpieszę do Złotych Wrót, zachwycam się ich renowacją, podziwiam pomnik Jarosława Mądrego, ale znowu — ale... W zmroku pomnika już nie widać, żadnego podświetlenia, a skwer jest zupełnie ciemny. Przytulną ulicą schodzę do słynnej, niedoścignionej Sofii, jednak serce ściska się z tego powodu, że poza jej murami leży „zamurowany”, niechby w piękny, ale zimny kamień, ten, który wiele wycierpiał za wiarę — Patriarcha Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego Wołodymyr (w świecie Wasyl Romaniuk). Wieczór. Ze światłami Sofii mrugają do siebie światła Soboru Michajłowskiego, dumy współczesnego mera Kijowa, pana Omelczenki. Niepowtarzalne piękno! Z rozkoszą przechodzę przez plac Bohdana Chmielnickiego („Oj Bohdanie, Bohdaneczku, nierozumny synu...”) i śpieszę do nowego soboru. Właśnie bicie zegara, blask złotych kopuł i... po lewej stronie w klasztornym budyneczku — kawiarnia! „Szanowni, drodzy kijowianie! Czyniąc swoje miasto cudownym, pomyślcie trochę o tym, żeby nie było łączenia sprawiedliwego z grzesznym” — tak chciało mi się krzyknąć na cały Kijów. Kolejką linową zjeżdżam na Podół. Brak słów na opisanie wieczornego Podola. Drugiego dnia — Włodzimierska Górka, Rada Najwyższa, niedoścignione dzieło Rastrellego, park z letnią estradą i pięknymi pomnikami (kiedyś figurowały jako rzeźby) Łesi Ukrainki, Sofii Kruszelnyckiej (bez litery „a” na końcu nazwiska) oraz Glinki. Tutaj pełną parą idzie remont. To dlaczego na budynku Rady Najwyższej do tej pory jest herb nieistniejącej republiki? Sfotografujcie, odlejcie w brązie i oddajcie do muzeum historycznego, jeśli już tak boli serce pana Tkaczenkę, ale nie bądźcie obojętni, kijowianie! Ale tutaj warto byłoby powiedzieć swoje słowo także panu Prezydentowi. Chodzi o wygląd zewnętrzny Rady Najwyższej, jednak nie mogę nie poruszyć jej spraw wewnętrznych. O języku nie ma co mówić, dzięki Bogu, swoje słowo powiedział już Sąd Konstytucyjny, ale w sali siedzą jawni antypaństwowcy z obcymi nam myślami i marzeniami, odznakami na piersiach. Ci ludzie zachowują się wyzywająco, wrogo, a my milczymy. Czyż nie ma na nich prawa, władzy? Przecież oni jawnie przeszkadzają przeprowadzać te reformy, które są tak niezbędne naszemu państwu. Za ich „dobrych” czasów byliby uważani za dysydentów i dawno rąbaliby lasy na Syberii. Uważam, że organizacje społeczne muszą znowu wystąpić z potępieniem działań frakcji Symonenki, Moroza, Witrenko. A Kijowowi — jeśli ma pięknieć, to przemyślanie, serdeczniej i żeby było bez sprzeczności. Oksana SZARANEWYCZ, zastępca przewodniczącego Iwanofrankiwskiego miejskiego zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki CZERWIEC, NR 6 (72), 2000 ROK

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn