Strona · s. 14strona oryginału ↗
8. PŁACZ ZWYCIĘZCY
Слово Просвіти, №73 за 2000 рік
I oto ona, to wydarzenie, o którym będziecie mówić tak długo, jak długo będziecie żyć. Będą mijać lata, a pewne szczegóły i tak nie zostaną zapomniane, co więcej, wejdą do rodzinnych podań: wszak i ojciec dziecka, i dziadek, i babcia — wszyscy przeżywali, wszyscy kibicowali, wszyscy coś robili w tej chwili, gdy rodziło się dziecko: ktoś stał pod oknami szpitala położniczego, ktoś w myślach się modlił, a ktoś, jak nakazuje starodawny zwyczaj, poodmykał wszystkie zamki w domu... Oczywiście, bohaterką tego rodzinnego eposu będziecie wy, rodząca — wykonałyście kolosalną pracę i wydałyście na świat człowieka, którego zewnętrzne parametry zmieściły się w dopuszczalnych 2,5—5 kilogramach i 47—60 centymetrach, poświadczając «dojrzałość płodu». Dzięki Bogu, przy wszystkich naszych trudnościach, osiągnięcia medycyny i jej stan na Ukrainie są takie, że każda kobieta może liczyć na pomyślność porodu — każdy jego szczegół rodząca zapamięta i będzie gotowa jeszcze i jeszcze go omawiać. A maluch? Jak mu się wiodło? Co czuł i zapamiętał w czasie swojej próby, kiedy wasze ciało, kierowane naturalnymi instynktami i doświadczoną położną, przeprowadziło go przez drogi rodne? Czy bolało go tak, jak i was, czy cierpiał jeszcze bardziej? A kiedy przeżyłyście cesarskie cięcie, co czuło dziecko, które wyjmowały z narkotyzowanego ciała matki ręce chirurga? Co czuje dziecko, którego matka krzyczy do lekarzy: «Róbcie z nim, co chcecie, tylko uwolnijcie mnie od niego szybciej!» — albo głośno łaje męża, «przez którego to wszystko się stało...»? Zatem porozmawiajmy o trzeciej części twierdzenia o tym, że «dziecko trzeba począć, donosić i urodzić w miłości...» Urodzić w miłości... Co to znaczy? Jeśli pierwsze i drugie się spełniło i kobieta grała tam rolę pierwszoplanową — pragnęła dziecka, nosiła upragnione dziecko, to w porodzie, według naszej filologicznej opinii — przysłuchajcie się, zawsze mówią: «dziecko się rodzi!» — niemało będzie musiało się natrudzić dziecko; ono jest centrum wszystkiego tego, co nazywa się «porodem». Inaczej po co cała ta «akcja porodowa»? W czasie ciąży wytworzyłyście wspólne pole energetyczne ze swoim dzieckiem i nauczyło się ono was rozumieć. Nie przerywajcie więzi ze swoim maleństwem — zbierzcie się choć na chwilę i przysłuchajcie się mu: oto zamarło i czeka, co będzie z nim, odpoczywając między skurczami — nieubłagane skurcze mięśni waszego ciała wypędzają je precz, a wy — której miłość przywykło słyszeć nieustannie — wy płaczecie albo milczycie? Nie, tak nie wypada. Zbierzcie się na siły i zwróćcie się do niego tak, jak przywykłyście już mówić. LIPIEC, NR 7 (73), 2000 ROK
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
