Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 13сторінка оригіналу ↗

«Po wszystkich moich drogach, wszystkich moich chorobach, w swoje 81 lat wciąż brzmię!»

Слово Просвіти, №01 за 2012 рік

Anna RASZENKO Zdjęcia Walerija POPOWA Centrum prasowe Instytutu Filologii W Instytucie Filologii Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu im. Tarasa Szewczenki odbyło się spotkanie z dyktorem Narodowej Kompanii Radiowej Ukrainy Pietrem Bojkiem. W auli Żółtego Budynku panuje tłok. Starsi studenci z zapałem opowiadają młodszym o swoich wrażeniach ze spotkania z obecnym gościem instytutu sprzed pięciu lat. „Trzymał uwagę ogromnej widowni przez dwie godziny bez przerwy!” – wspominają wykładowcy poprzednie spotkanie z mistrzem ukraińskiego radiofonii. Wszyscy zamierają w oczekiwaniu… Po chwili, przy głośnych oklaskach, na scenę wszedł zasłużony artysta Ukrainy, spiker Narodowej Kompanii Radiowej Ukrainy, protoprezbiter Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Petro Bojko. „Temat, z którym do was przyszedłem, jest wieczny, niekończący się, pociągający, słodki, kuszący, pociągający, ale… gorzki i straszny”, – tak płomiennie rozpoczął swoje wystąpienie Petro Bojko. Chodzi o jeden z najbardziej bolesnych problemów naszych czasów – problem zanieczyszczenia języka ukraińskiego, jego zaniedbania i znieważania w sferach życia publicznego. „Nasz język, gdy jeszcze był dziewiczy, nietknięty, zawsze był modlitwą uspokajającą, tym niezrównanym błogosławieństwem śpiewu słowika i modlitwy…” Ojciec Petro wspomniał, jak w Kanadzie prowadził nabożeństwo podczas pogrzebu pewnego mężczyzny z ukraińskiej wspólnoty. Na cmentarzu zgromadzili się nasi rodacy czterech pokoleń, a także ci, którzy weszli z nimi w pokrewieństwo. Tłumaczenia nabożeństwa z ukraińskiego nikt nie potrzebował. Zamiast tego poproszono protoprezbitera, aby powiedział jeszcze coś w ojczystym języku. „I powiedziałem słowami Wołodymyra Sosiury: »Jak dzwoni powietrze pachnące…«. I pauza. I cisza. A oni słuchają. Nie mnie – Języka. Języka!”. To właśnie Język przywiódł Petra Bojka do radia, stał się jego „szczęściem” i „nieszczęściem”, wyznaczył mu życiową drogę. Ćwiczenia w języku w swoim czasie pomogły znanemu spikerowi wyleczyć chorobę gardła, a bezrozumna miłość do niego wspierała go w ciężkiej walce z prawie nieuleczalną chorobą. Jednocześnie znieważanie języka zawsze zadawało duszy Petra Bojka najgłębsze rany. „Mieszkałem w Kanadzie 13 lat. A kiedy wróciłem i usłyszałem, jak mówią w radiu… Ja nie śpiewak Pawło Duka (Równe) – za wykonywanie i propagowanie ukraińskiej pieśni autorskiej w ojczyźnie i za granicą; poeta Hryhorij Łytyj (Zaporoże) – za powieść w wierszach „Mama-Maria”; kompozytor i śpiewak Petro Prystupow (Niemcy) – za stworzenie i wykonanie wysokoartystycznego cyklu „Ogród Boskich Pieśni” do słów Hryhorija Skoworody; dziennikarz i publicysta Mykoła Puhowycia – za książkę „Nóż w humus” – w obronie bezorkowej uprawy ziemi i ekologicznego rolnictwa (artykuły drukowano w gazecie „Selanśka prawda”); poetka Tamara Siewierniuk (Czerniowce) – za poetycką publicystykę ostatnich lat; satyryk i humorysta Wiktor Siemeniaka – za książkę „Galopem do Europy”. Poważną imprezę zakończył wspaniały koncert, w którym wystąpili zarówno obecni laureaci nagrody imienia H. Skoworody, jak i laureaci lat ubiegłych, w tym zasłużeni artyści Ukrainy Ołha Czubarjewa i Jurij Rożkow, żeńskie trio wokalne „Pisenni Dzherela” z Krolewca w obwodzie sumskim, kwartet wokalny „Jawir” i inni.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин